PENELOPA

دیالوگ زیبا از "Harry Potter" «کلمات سرچشمه‌ی پایان‌ناپذیر زندگی هستند... هم به دیگران زخم میزنند و هم درمان میکنند!»

می‌زنم هر نفس از دست فراقت فریاد آه اگر نالهٔ زارم نرساند به تو باد چه کنم گر نکنم ناله و فریاد و فغان در فراق تو چنانم که بداندیش مباد روز و شب غصه و خون می‌خورم و چون نخورم چون ز دیدار تو دورم به چه باشم دلشاد تا تو از چشم من سوخته دل دور شدی ای بسا چشمهٔ خونین که دل از دیده گشاد حافظ

ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیار بِبَر اندوهِ دل و مژدهٔ دلدار بیار نکته‌ای روح فَزا از دهنِ دوست بگو نامه‌ای خوش خبر از عالَمِ اسرار بیار خبری از بَرِ آن دلبر عیّار بیار به اسیرانِ قفس مژدهٔ گلزار بیار کامِ جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست عشوه‌ای زان لبِ شیرین شِکربار بیار روزگاریست که دل چهرهٔ مقصود ندید ساقیا آن قدحِ آینه کردار بیار

می‌روم افتان و خیزان زین دیار تا بیابد دل دمی صبر و قرار سیلِ خون از دیده‌ام جاری شده با همه درد و فغان از روزگار دشمن است این دل درونِ سینه‌ام نیست مرا دیگر زو هیچ اختیار گر چه در پندار صفا دارم همی بویِ مشک آید دمی از نوبهار کاش بودی مهرِ رویش در برم می‌پرستیدم هم او را در کنار در خیالم آذری بینم همی آتشی افتاده در دل شعله وار سوختن بوده کارم کز ازل کاین زبانم الکن است از شرحِ یار دلبری دارم مثالِ گلِ سرخ ساغری دارد چو لعل اندر شمار با غمِ او سر کنم هر دم که من بینم آن مهر و ستاره بی‌مدار آرزویم دیدنِ رویِ گل است خوش نشسته در ضمیرم شهریار با فؤادم سر خوشم ای نازنین همرهِ میلاد که چون آموزگار دلنوشته‌ی‌اکنون تیر ۱۴۰۱/۴/۹🌹 باقرکاکاوند.