اقتصاد بازار

🔰 موتور محرک صنعت جوک چرا جامعه به محصول‌های مبتذل رو آورده است؟ ✍️هدا احمدی تشدید فشارهای روحی و روانی در سال‌های گذشته اگرچه جامعه ایران را بازنده کرده اما «صنعت جوک» برنده این وضع بوده است. به نظر می‌رسد مردم برای فرار از غم‌ و اندوه و نگرانی، به صنعت جوک پناه برده‌اند و بازیگران این صنعت نیز با پشت سر گذاشتن مرزهای حرفه‌ای و با تولید محصول‌های مسخره، برنده این وضع بوده‌اند. در شرایطی که فشارهای روانی، اقتصادی و اجتماعی در جامعه ایران شدت گرفته، افراد برای مقابله با اضطراب و ناامیدی به سازوکارهای دفاعی مانند طنز و شوخی روی می‌آورند. طنز به‌عنوان راهی برای کاهش فشارهای روحی، ایجاد حس تعلق یا حتی انکار موقت واقعیت‌های تلخ عمل می‌کند. در این میان، صنعت جوک با تولید محتواهای ساده، سطحی و مبتذل، به‌سرعت به این نیاز پاسخ می‌دهد، زیرا این نوع محتوا نیازی به تحلیل عمیق ندارد و به‌راحتی در دسترس است. تولیدکنندگان محتوا در این صنعت، با درک این نیاز عاطفی، به سمت محصول‌هایی می‌روند که توجه را سریع جلب کند. محتوای مبتذل یا مسخره به دلیل تحریک احساس‌های اولیه و خنده آسان، در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها به‌سرعت فراگیر می‌شود. این چرخه با تقاضای عمومی تقویت شده و عرضه چنین محصول‌هایی را افزایش می‌دهد. این رابطه چرخه خودتقویت‌کننده است. غم و اندوه، نیاز به فرار از واقعیت را افزایش می‌دهد، و صنعت جوک با ارائه محتوای سبک و اغلب بی‌کیفیت، این خلأ را پر می‌کند. اما این راه‌حل موقت ممکن است مانع از مواجهه سازنده با مشکل‌های عمیق جامعه شود. تجارت فردا 📊 کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰اثر رژ لب شلوغی بازارها در دوران رکود اقتصادی نشانه چیست؟ اثر رژلب یکی از پدیده‌های جذاب در اقتصاد رفتاری و روان‌شناسی مصرف‌کننده است که نشان می‌دهد انسان‌ها حتی در شرایط سخت اقتصادی نیز به دنبال تجربه لذت و ایجاد حس مثبت در زندگی خود هستند. این مفهوم برای نخستین بار در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی توسط لئونارد لادر، مدیر شرکت استی‌لادر، مشهور شد. او در گزارش‌های فروش برند خود متوجه شد که در زمان رکود اقتصادی، هرچند فروش کالاهای لوکس گران‌قیمت کاهش می‌یابد، اما فروش رژلب و محصولات آرایشی کوچک افزایش پیدا می‌کند. به بیان ساده، مردم وقتی نمی‌توانند لباس‌های گران، جواهرات یا سفرهای پرهزینه بخرند، به سمت خرید یک رژلب یا محصولی کوچک اما لوکس می‌روند تا حس شادی و ارزشمندی را تجربه کنند. اگر به عقب‌تر برگردیم، ریشه‌های تاریخی این پدیده حتی قبل از طرح رسمی آن هم دیده می‌شود. در دوره رکود بزرگ اقتصادی آمریکا در دهه ۱۹۳۰، صنایع سرگرمی ارزان مانند سینما رشد چشمگیری داشتند. مردم دیگر توان خرید خانه‌های بزرگ یا اتومبیل‌های جدید نداشتند، اما حاضر بودند بلیت ارزان سینما بخرند تا دنیایی متفاوت را تجربه کنند. همین منطق بعدها در قالب اثر رژلب صورت‌بندی شد. در جنگ جهانی دوم نیز زنان آمریکایی، با وجود کمبود منابع و جیره‌بندی کالاها، همچنان به خرید لوازم آرایش و خصوصاً رژلب ادامه دادند؛ چرا که این خرید کوچک نه تنها برایشان حس زیبایی و امید ایجاد می‌کرد، بلکه نشانه‌ای از مقاومت روانی در برابر شرایط سخت محسوب می‌شد. از دید اقتصادی، اثر رژلب نوعی تقاضای مقاوم را توضیح می‌دهد. برخلاف کالاهای لوکس بزرگ که کاملاً وابسته به رونق اقتصادی هستند، کالاهای کوچک و لوکس از نوعی کشش تقاضای خاص برخوردارند. مردم خرید خانه، خودرو یا جواهر را به تعویق می‌اندازند، اما همچنان تمایل دارند بخشی از درآمد محدود خود را صرف محصولاتی کنند که خوشحالی کوتاه‌مدت ایجاد می‌کند. به همین دلیل است که شرکت‌های فعال در حوزه لوازم آرایش، خوراکی‌های خاص، قهوه‌های برند، یا حتی سرگرمی‌های دیجیتال کوچک، در دوران رکود عملکردی بهتر از صنایع گران‌قیمت دارند. از نظر مدیریتی، اثر رژلب پیام‌های مهمی دارد. نخست اینکه مدیران شرکت‌ها باید درک کنند که حتی در دوران بحران اقتصادی نیز تقاضای بازار از بین نمی‌رود، بلکه تغییر شکل می‌دهد. در چنین شرایطی، بازاریابی و طراحی محصول باید به سمت کالاهای کوچک‌تر، ارزان‌تر اما همچنان لوکس و لذت‌بخش متمایل شود. اثر رژلب به مدیران کمک می‌کند نشانگرهای اقتصادی غیررسمی را درک کنند. وقتی فروش کالاهای کوچک لوکس رشد می‌کند، می‌توان نتیجه گرفت که جامعه در وضعیت فشار اقتصادی است و مردم در حال جبران محرومیت‌های بزرگ از طریق لذت‌های کوچک هستند. بنابراین اثر رژلب نه تنها برای پیش‌بینی فروش، بلکه به عنوان شاخصی از احساسات مصرف‌کننده نیز ارزش دارد. 📊 کانال اقتصاد بازار @EghtesadBazar

🔰ایران و دوراهی سرنوشت‌ساز ✍ مسعود نیلی اقتصاددان ۱۲روز پر التهاب گذشت و ایران، بازهم تلاطم امواج را از سرگذراند و ماند تا به ما نشان دهد که چقدر برای این ملت عزیز است. بدون تردید، این ۱۲روز، برگی متمایز از تاریخ کشور محسوب می‌شود. عده‌ای می‌گویند، به این آتش‌بس‌ها نمی‌توان اعتماد کرد و روزهای تلخ و توام با اضطراب پایانی خرداد ۱۴۰۴، باز هم تکرار خواهد شد. پاسخ من آن است که شاید چنین باشد، اما همه‌چیز بستگی به این دارد که ما از این ۱۲روز چه آموخته باشیم. سرنوشت کشور ما را، نه نقض آتش‌بس‌ها یا پایبندی به آن، بلکه نوع نگاه خودمان، به جهان و داخل تعیین می‌کند. هماوردی ما بسیار بیش از آنکه بیرونی و در مقابل بیگانگان باشد، درونی است و میان خودمان. دو نوع نگاه متفاوت، طی سال‌های گذشته، در مقابل یکدیگر و در عرصه حکمرانی، کاملا در برابر هم، اما در جاگیری سیاسی، به صورت تناقض‌آمیزی، بعضا در کنار یکدیگر، مشغول امور مُلک و ملت بوده‌اند. شکاف بزرگ میان این دو نگاه متضاد را درآمدهای نفتی پر می‌کرده است. نگاه اول، عمدتا غالب و نگاه دوم -هرچند به شکل منسجم خود، مدافع جدی در ساختار سیاسی نداشته- اما به ترتیبی که توضیح داده می‌شود، تنها در بحران‌ها و به اجبار، به کار گرفته می‌شده است. یک نگاه (نگاه اول)، حکومت را منحصرا، میدان درگیری و عرصه مبارزه تعریف می‌کند. نمود این مبارزه در بُعد روابط خارجی، درگیری فعال با قدرت‌های بزرگ غربی به‌عنوان یک وظیفه‌محوری است. هرچه قدرت خارجی بزرگ‌تر، این وظیفه هم سنگین‌تر. این نگاه، نبود یا ضعف عدالت در عرصه بین‌المللی را توجیه تکلیف خود در دفع ظلم و بی‌عدالتی در هر نقطه از جهان می‌داند. از این منظر، حاکمان کشورهای مختلف، عمدتا یا ستمگرند یا نوکران این ستمگران. وجود همین دسته‌بندی هم کفایت می‌کند تا همواره در عرصه مبارزه با ستمگران و تلاش برای کنار زدن نوکران، حاضر باشد. این نگاه، خود را تنها پرچم‌دار ظلم‌ستیزی می‌داند و هرگونه محاسبه توازن قدرت و نتیجه‌گرایی را در میدان دشمن قلمداد می‌کند. معتقد است خیل عظیم کشورهای در حال توسعه‌ای که ظرف ۴ دهه گذشته موفق شده‌اند از جرگه فقرا خارج شوند و به رفاه و آسایش دست یابند، استقلال خود را معامله کرده‌اند و نوکری غرب را پذیرفته‌اند. این نگاه، داخل را هم پشت جبهه مبارزه مقدس جهانی و منطقه‌ای می‌بیند. نگاهش به رفاه و اقتصاد، نگاه معیشتی، دستوری، از بالا به پایین و کاملا درون‌گرا و مبتنی بر خودکفایی بی‌قید و شرط است و رسالت اقتصاد را عمدتا تقویت پشت جبهه داخلی در مبارزه بیرونی می‌داند و نگاهی را که به رفاه همگانی اصالت می‌دهد، دون‌پایه و حتی حیوانی می‌داند. در این نگاه، واژه توسعه یک واژه غربی و تداعی‌کننده پارادایم وابستگی است. پس باید از گفتمان حکمرانی بومی حذف شود. در عرصه فرهنگی هم، جامعه باید نمایشگاهی یکدست و یکپارچه برای این مبارزه به چشم بیاید. مبارزه بیرونی به اندازه‌ای مهم و تعیین‌کننده است که اعمال انواع محدودیت‌ها در داخل توجیه‌پذیر است. هسته خودی هرچه هم کوچک، باید مرتب پالایش شود و درجه خلوصش افزایش پیدا کند و بالا رفتن درجه خلوص، اهمیتی به مراتب، بیشتر از گستره دایره خودی دارد. غافل از اینکه این رویکرد، جامعه را چون مخروط بلند ارتفاعی که سر و ته ایستاده، ناپایدار می‌سازد. این نگاه، باخود حق‌پنداری جزم‌اندیشانه، از محاسبه و تحلیل هزینه فایده که به درجاتی از نتیجه‌گرایی پایبند است، دوری می‌جوید. نگاه دیگر، حکومت را ناشی از اراده مردم می‌بیند. جامعه محور اصلی است و حکومت به اموری می‌پردازد که جامعه یا نمی‌تواند انجام دهد یا اگر انجام دهد، پرهزینه است. هزینه اداره کشور را مردم با همه تنوعی که دارند، می‌پردازند. پس با همین تنوع، حق دارند حاکمان را بر حسب میزان صلاحیتشان در ارائه خدمات، انتخاب کنند و مستمرا مورد ارزیابی و کنترل قرار دهند. صلاحیت حکمرانان را هم با معیارهای رونق و عدالت که به رضایت عمومی می‌انجامد، می‌سنجد. معیار رونق و رفاه، رشد اقتصادی و معیار عدالت، رفع فقر، بهبود توزیع درآمد و فراهم کردن فرصت‌های برابر و غیررانتی برای همه است که مجموعه اینها، از لوازم رضایت عمومی محسوب می‌شود. از این منظر، حکمرانی باید کاملا علمی، شفاف و پاسخ‌گو باشد حداقل به این دلیل که با منابع عمومی متعلق به جامعه اداره می‌شود. از این منظر، تعامل جهانی با وابستگی یک‌جانبه مترادف نیست. چین امروز بسیار وابسته به آمریکاست همان‌طور که آمریکا هم وابسته به چین است. چین در زمره مستقل‌ترین کشورهای دنیاست هرچند دومین واردکننده بزرگ کالا و خدمات از جهان و به ویژه از آمریکا است. در این نگاه، صلح یک اصل است و به هیچ‌وجه مترادف با پذیرش ظلم نیست. دنیای اقتصاد 📊کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

📌 آتش به جان فولاد اثرات جهانی تعرفه‌ ۲۵ درصدی بر واردات فولاد و آلومینیوم چیست؟ فرمان اعمال تعرفه ۲۵درصدی بر واردات فولاد و آلومینیوم در آمریکا واکنش جهانی در پی داشته است: 🔹 سهام فولادسازان کره‌جنوبی سقوط کرد 🔹 مکزیک و کانادا اعتراض کردند 🔹 ژاپن خواستار معافیت شد اما تأثیرات این تصمیم چقدر جدی است؟ 📊 در 2024، بازار جهانی فولاد به ۱.۸ میلیارد تن رسید و انتظار می‌رود تا 2030 به ۲.۲ میلیارد تن برسد. آمریکا دومین واردکننده فولاد جهان است؛ از کانادا، برزیل، مکزیک و کشورهایی مثل کره‌جنوبی واردات دارد. 🌍 اروپا در صف بعدی؟ در فاز نخست، تعرفه‌ها شرکای اصلی مثل کانادا، مکزیک و چین را هدف گرفته و اتحادیه اروپا فعلاً معاف است. اما تجربه گذشته نشان می‌دهد اروپا هم در تیررس است: 📌 دور قبلی تعرفه‌ها در دولت ترامپ، جنگ تجاری ۶.۴ میلیارد یورویی میان واشنگتن و بروکسل رقم زد. حالا با شکست مذاکرات توافق‌نامه GASSA در دوره بایدن، تعلیق تعرفه‌ها تا مارس ۲۰۲۵ ادامه دارد. 🔻 اروپا نگران است: ارزش صادرات فلزاتش ۳.۱ میلیارد دلار تهدید می‌شود. آلمان و ایتالیا (تامین‌کنندگان اصلی فولاد آمریکا) در خطر هستند. 📢 اورزولا فون در لاین: «پاسخی قوی و متقارن خواهیم داد.» 🔁 اروپا چه پاسخی می‌دهد؟ اگر مذاکره شکست بخورد، بروکسل احتمالا با تعرفه‌های تلافی‌جویانه به میدان می‌آید: 🎯 محصولات هدف: جین‌های لیوایز، موتورهای هارلی، لوازم آرایشی، کره بادام‌زمینی، آبمیوه و حتی خودروهای تسلا یا خدمات استارلینک. 📌 در ۲۰۱۸، اتحادیه اروپا ۲.۸ میلیارد یورو از صادرات آمریکا را هدف قرار داد؛ حالا این رقم می‌تواند به ۴.۸ میلیارد یورو برسد. 🚗 هزینه خودرو بالا می‌رود؟ فولاد و آلومینیوم در خودرو، ساخت‌وساز و لوازم خانگی کاربرد دارند. حالا تعرفه‌ها، زنجیره تأمین صنایع را تهدید می‌کند: 📉 طبق برآوردها، 🔸 هر خودرو حدود ۴۵۰ کیلو فولاد مصرف می‌کند 🔸 تعرفه ۲۵٪ می‌تواند هزینه هر خودرو را تا ۱۵۰۰ دلار بالا ببرد 🎙 جی کاشینگ (تحلیلگر بازار): «ضربه‌ای دیگر به صنعت خودرو.» 📢 فورد می‌گوید ۹۰٪ فولادش داخلی است و آسیب مستقیمی نمی‌بیند، اما تأثیرات غیرمستقیم همچنان باقی‌ست. 📎 منابع: Atlantic Council، Automotive Dive 📣 برای تحلیل‌های بیشتر از تحولات جهانی صنعت، ما را دنبال کنید. #فولاد #تعرفه #ترامپ #اروپا #تجارت_جهانی #تحلیل_بازار #خودرو 🔻 متن کامل گزارش Https://msc.ir/s/Ha 🆔 @Karkhaneh_msc

📌 آتش به جان فولاد اثرات جهانی تعرفه‌ ۲۵ درصدی بر واردات فولاد و آلومینیوم چیست؟ فرمان اعمال تعرفه ۲۵درصدی بر واردات فولاد و آلومینیوم در آمریکا واکنش جهانی در پی داشته است: 🔹 سهام فولادسازان کره‌جنوبی سقوط کرد 🔹 مکزیک و کانادا اعتراض کردند 🔹 ژاپن خواستار معافیت شد اما تأثیرات این تصمیم چقدر جدی است؟ 📊 در 2024، بازار جهانی فولاد به ۱.۸ میلیارد تن رسید و انتظار می‌رود تا 2030 به ۲.۲ میلیارد تن برسد. آمریکا دومین واردکننده فولاد جهان است؛ از کانادا، برزیل، مکزیک و کشورهایی مثل کره‌جنوبی واردات دارد. 🌍 اروپا در صف بعدی؟ در فاز نخست، تعرفه‌ها شرکای اصلی مثل کانادا، مکزیک و چین را هدف گرفته و اتحادیه اروپا فعلاً معاف است. اما تجربه گذشته نشان می‌دهد اروپا هم در تیررس است: 📌 دور قبلی تعرفه‌ها در دولت ترامپ، جنگ تجاری ۶.۴ میلیارد یورویی میان واشنگتن و بروکسل رقم زد. حالا با شکست مذاکرات توافق‌نامه GASSA در دوره بایدن، تعلیق تعرفه‌ها تا مارس ۲۰۲۵ ادامه دارد. 🔻 اروپا نگران است: ارزش صادرات فلزاتش ۳.۱ میلیارد دلار تهدید می‌شود. آلمان و ایتالیا (تامین‌کنندگان اصلی فولاد آمریکا) در خطر هستند. 📢 اورزولا فون در لاین: «پاسخی قوی و متقارن خواهیم داد.» 🔁 اروپا چه پاسخی می‌دهد؟ اگر مذاکره شکست بخورد، بروکسل احتمالا با تعرفه‌های تلافی‌جویانه به میدان می‌آید: 🎯 محصولات هدف: جین‌های لیوایز، موتورهای هارلی، لوازم آرایشی، کره بادام‌زمینی، آبمیوه و حتی خودروهای تسلا یا خدمات استارلینک. 📌 در ۲۰۱۸، اتحادیه اروپا ۲.۸ میلیارد یورو از صادرات آمریکا را هدف قرار داد؛ حالا این رقم می‌تواند به ۴.۸ میلیارد یورو برسد. 🚗 هزینه خودرو بالا می‌رود؟ فولاد و آلومینیوم در خودرو، ساخت‌وساز و لوازم خانگی کاربرد دارند. حالا تعرفه‌ها، زنجیره تأمین صنایع را تهدید می‌کند: 📉 طبق برآوردها، 🔸 هر خودرو حدود ۴۵۰ کیلو فولاد مصرف می‌کند 🔸 تعرفه ۲۵٪ می‌تواند هزینه هر خودرو را تا ۱۵۰۰ دلار بالا ببرد 🎙 جی کاشینگ (تحلیلگر بازار): «ضربه‌ای دیگر به صنعت خودرو.» 📢 فورد می‌گوید ۹۰٪ فولادش داخلی است و آسیب مستقیمی نمی‌بیند، اما تأثیرات غیرمستقیم همچنان باقی‌ست. 📎 منابع: Atlantic Council، Automotive Dive 📣 برای تحلیل‌های بیشتر از تحولات جهانی صنعت، ما را دنبال کنید. #فولاد #تعرفه #ترامپ #اروپا #تجارت_جهانی #تحلیل_بازار #خودرو 🔻 متن کامل گزارش Https://msc.ir/s/Ha 🆔 @Karkhaneh_msc

🔰 ویتنام در پیچ تاریخی آیا دومین معجزه اقتصادی ممکن است پنجاه سال پس از سقوط سایگون و پایان جنگ ویرانگر با آمریکا، ویتنام امروز به یک قطب صنعتی و صادراتی تبدیل شده است. شهر هوشی‌مین (سایگون سابق) با بیش از ۹ میلیون نفر جمعیت، پر از آسمان‌خراش‌ها و برندهای جهانی است. فقر شدید تقریباً ریشه‌کن شده و این کشور حالا یکی از ده صادرکننده برتر به آمریکاست. اما پشت این پیشرفت، بحرانی پنهان در حال شکل‌گیری است: مدل اقتصادی‌ای که ویتنام را به این نقطه رسانده، دیگر جواب نمی‌دهد. مدل قدیمی به پایان خط رسیده مدل رشد ویتنام، که از دهه ۱۹۸۰ با اصلاحات اقتصادی موسوم به doi moi آغاز شد، بر مبنای نیروی کار ارزان، ثبات سیاسی، و جذب سرمایه‌گذاری خارجی شکل گرفت. این کشور تبدیل به جایگزینی ارزان‌تر برای چین در مونتاژ الکترونیک شد و توانست بیش از ۲۳۰ میلیارد دلار سرمایه جذب کند. اما امروز با افزایش دستمزدها، رقبا مثل هند و اندونزی در حال پیشی گرفتن هستند و مزیت‌های نسبی ویتنام رو به افول است. جنگ تجاری؛ شمشیر دولبه ویتنام اکنون پنجمین مازاد تجاری بزرگ با آمریکاست. دولت ترامپ تهدید به وضع تعرفه‌های سنگین (تا ۴۶٪) کرده است. ویتنام تلاش کرده با امتیازهایی به آمریکا (خرید هواپیما، قرارداد با SpaceX، و حتی ساخت یک پروژه ترامپ) این خطر را کاهش دهد. اما حتی تعرفه‌ای کمتر هم می‌تواند ویتنام را به‌شدت آسیب‌پذیر کند، به‌ویژه اگر مجبور به حذف ردپای چین در اقتصادش شود—کاری دشوار و پرهزینه. رهبر جدید در مسیر اصلاحات؟ رهبر فعلی حزب کمونیست، تو لام، از دل دستگاه امنیتی و سرکوب فساد بالا آمد. حالا او با شعار «عصر خیزش ملی» وعده‌ی رشد دو رقمی و رسیدن به ۱۰۰ میلیارد دلار درآمد سالانه از صنعت نیمه‌هادی تا ۲۰۵۰ را داده است. بودجه علم و فناوری را ۴ برابر کرده، وزارتخانه‌ها را ادغام و ۱۰۰ هزار کارمند دولتی را اخراج کرده است. اما این تحرکات کافی نیست. چالش‌های ساختاری؛ از مونتاژ تا نوآوری اقتصاد ویتنام همچنان در «جزایر مدرن» محدود مانده است. شرکت‌های چندملیتی تنها مونتاژ نهایی را انجام می‌دهند و ارزش افزوده واقعی به خارج از کشور می‌رود. شرکت‌های بومی بزرگ مانند VinFast هم زیان‌ده و رقابت‌ناپذیرند. دولت باید فضای رقابت را برای شرکت‌های کوچک و نوپا باز کند، قوانین پیچیده را اصلاح کرده، به دانشگاه‌ها آزادی بیشتری دهد و نظام بانکی فاسد را نوسازی کند. دوراهی سیاسی و اقتصادی مردم ویتنام از باز شدن فضا و سیستم سیاسی بازتر سود خواهند برد، اما رهبران فعلاً مایل به این تغییر نیستند. تو لام مانند شی جین‌پینگ در چین، قدرت را متمرکز کرده، اما خطر ایجاد فرهنگ ترس و تبعیت کورکورانه، اصلاحات را تهدید می‌کند. اگر نتواند قدرت‌های رانتی را مهار کند، همه چیز در حد وعده می‌ماند. آخرین فرصت برای جهش اگر تو لام موفق شود، ویتنام می‌تواند به جرگه کشورهای توسعه‌یافته بپیوندد و تبدیل به یک موتور جدید رشد در آسیا شود. اما اگر شکست بخورد، کشور در دام میان‌درآمدی باقی می‌ماند—پیر می‌شود پیش از آن‌که ثروتمند شود. این شاید آخرین و مهم‌ترین فرصت تاریخی ویتنام باشد. اکونومیست 📊 کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰نشانه ناکارآمدی ایران چگونه به مهد بازارهای عجیب‌وغریب تبدیل شد؟ ✍️صبا نوبری اگر می‌خواهید اسلحه بخرید یا می‌خواهید قهوه خارج‌شده از مدفوع سنجاب گواتمالایی را تهیه کنید یا حتی اگر قصد خرید یا فروش اعضای بدن را دارید، فقط کافی است کمی در اینترنت جست‌وجو کنید. این روزها ایران به مهد بازارهای عجیب‌وغریب تبدیل شده است. هر جا عرضه و تقاضا وجود داشته باشد، بازار شکل می‌گیرد و در ایران این اصل به شکلی خلاقانه و گاه غیرمتعارف، از بازارهای قانونی با قدمت چندصدساله تا بازارهای غیرقانونی زیرزمینی، نمود یافته است. به خاطر همین است که می‌گویند اینجا از شیر مرغ تا جان آدمیزاد پیدا می‌شود. تنوع این بازارها نشان‌دهنده پویایی و انعطاف‌پذیری اقتصادی جامعه ایرانی در مواجهه با محدودیت‌ها و نیازهاست. بازار کالاهای مسروقه در خلازیر تهران، جایی که از لوازم خانگی تا قطعات خودرو معامله می‌شود، نمونه‌ای از بازارهای غیررسمی است. کمی آن‌طرف‌تر بازار گونه‌های جانوری در حال انقراض را در حوالی میدان شوش می‌توانید پیدا کنید. در مناطق مرزی مانند نقطه صفر ایران و پاکستان، بازار سوخت قاچاق رونق دارد، جایی که اختلاف قیمت سوخت بین دو کشور، انگیزه‌ای قوی برای تجارت غیرقانونی ایجاد کرده است. بازار مشروبات الکلی و مواد مخدر، با وجود ممنوعیت‌های شدید قانونی، به صورت مخفیانه در بسیاری از شهرها فعال است و شبکه‌های زیرزمینی، آن را تغذیه می‌کنند. بازار اسلحه و مهمات نیز، به‌ویژه در برخی نقاط تهران، از دیگر نمونه‌های عجیب است؛ جایی که اقلامی مانند دوربین دید در شب، سرنیزه آمریکایی یا حتی کلاشنیکف با قیمت‌های نجومی معامله می‌شوند. این تنوع و گاه عجیب بودن بازارها در ایران نتیجه ترکیبی از عوامل است: تاریخ طولانی تجارت و بازرگانی، خلاقیت مردم در مواجهه با محدودیت‌های اقتصادی و قانونی، شکاف‌های نظارتی و نیازهای معیشتی که گاه به روش‌های غیرمتعارف پاسخ داده می‌شوند. از بازارهای سنتی با قدمت چندصدساله تا بازارهای مدرن و غیرقانونی، ایران صحنه‌ای است که در آن هر چیزی، از اسکناس قدیمی تا اعضای بدن، می‌تواند موضوع معامله باشد. این پویایی، هرچند گاه چالش‌برانگیز، نشان‌دهنده توانایی جامعه ایرانی در سازگاری با شرایط دشوار و خلق راه‌حل‌های بدیع برای نیازهای روزمره است. تجارت فردا 📊کانال اقتصادبازار $EghtesadBazar

🔰 مدیرعامل فولاد مبارکه: برداشت آب از زاینده‌رود به صفر می‌رسد مدیرعامل گروه فولاد مبارکه در بازدید میدانی از پروژه انتقال آب از دریای عمان گفت: آب دریای عمان به‌زودی به فولاد مبارکه می‌رسد. سعید زرندی، با اشاره به پیشرفت‌های مهم این پروژه گفت: • خط شمالی انتقال آب به پالایشگاه اصفهان متصل شده است. • ۱۳۵ کیلومتر از خط ۱۶۸ کیلومتری جنوبی نیز لوله‌گذاری و عمده حفاری‌ها به پایان رسیده است. • مذاکرات با تأمین‌کننده آب در خط واسکو انجام و قرارداد اولیه امضا شده است؛ آبگیری نیز آغاز شده است. زرندی تأکید کرد: «فولاد مبارکه در تابستان امسال برداشت آب از حوضه آبریز زاینده‌رود را به نزدیک صفر می‌رساند و تقریباً از رودخانه بی‌نیاز خواهد شد.» وی این اقدام را تحقق وعده‌ای به مردم اصفهان دانست و گفت: «اجرای این پروژه بزرگ، گامی در جهت توسعه پایدار و حفظ آب زاینده‌رود است.» مدیرعامل فولاد مبارکه همچنین از ایجاد فرصت برای استفاده سایر صنایع از ظرفیت مازاد آب دریای عمان خبر داد و افزود: طبق قانون برنامه هفتم توسعه، صنایع باید به خودتأمینی منابع آب برسند و این پروژه، فرصتی است تا دیگر صنایع نیز از ظرفیت مازاد آب انتقالی بهره‌مند شوند. زرندی در پایان تأکید کرد: «با زمان‌بندی و تأمین مالی مناسب از سوی فولاد مبارکه و سهامداران، پروژه انتقال آب از دریای عمان به‌زودی تکمیل خواهد شد.» 📊کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰آیا زمان خداحافظی با GDP فرا رسیده است؟ ✍️منصور بی‌طرف در دنیای امروز که با بحران‌های سیاسی، اقتصادی و زیست‌محیطی متعددی روبه‌روست، این پرسش به‌طور جدی مطرح می‌شود: آیا معیارهایی که دهه‌هاست برای سنجش پیشرفت کشورها استفاده می‌شوند، هنوز کارآمد هستند؟ یکی از این معیارهای قدیمی، تولید ناخالص داخلی (GDP) است که از دهه ۱۹۴۰ تاکنون، به عنوان شاخص اصلی رشد اقتصادی در سراسر جهان پذیرفته شده است. اما دایان کویل، اقتصاددان برجسته بریتانیایی و استاد دانشگاه کمبریج، در کتاب تازه‌اش با عنوان «سنجش پیشرفت» به‌طور بنیادی اعتبار این شاخص را زیر سوال برده است. از نگاه خانم کویل، برای مثال، در دهه‌های گذشته و نیز حال برداشت منابع نفتی، گازی یا حتی چوب از جنگل‌ها به مثابه «درآمد» تلقی می‌شد و می‌شود اما در واقع این کار به معنای ضربه زدن به محیط‌زیست و اثرگذاری منفی بر زندگی انسان‌هاست و باید آن را در ردیف «هزینه‌ها» گذاشت.  در‌حالی‌که اکنون خدمات، فناوری و اقتصاد دیجیتال سهم بسیار بیشتری دارند. مثلا در سال ۱۹۴۷، صنایع و کشاورزی ۳۷درصد تولید ناخالص داخلی آمریکا را تشکیل می‌دادند. اما در ۲۰۲۳ این عدد به ۱۲درصد کاهش یافت، درحالی‌که خدمات سخت‌اندازه‌گیری مانند سلامت، آموزش و فناوری ۸۱.۵درصد تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهند. به‌هرحال به نظر می‌رسد نه فقط تجدیدنظر در شاخص‌های اقتصادی در عصر فناوری اطلاعات و توسعه هوش مصنوعی، بلکه تجدیدنظر در همه زمینه‌ها در این دوره از زمان ضروری است. انسان در عصر هوش مصنوعی وارد عرصه‌ای شده است که حتی معنای زندگانی او هم دارد تغییر می‌کند.  دایان کویل در «سنجش پیشرفت» نشان می‌دهد که پیشرفت واقعی، چیزی فراتر از رشد عددی اقتصاد است. او خواستار آن است که سیاستگذاران، پژوهشگران و حتی مردم عادی، از چارچوب‌های جدید و انسانی‌تری برای فهم اقتصاد استفاده کنند. کتاب او دعوتی است به بازاندیشی بنیادین در باب اینکه چه چیزی را می‌سنجیم و چرا. 📊کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰این خاموشی ها فقط خاموشی نیست نشانه فروپاشی تدریجی است ✍️ حسین عبده تبریزی اقتصاددان نوشتنم نیمه‌کاره می‌ماند؛ خاموشی آمده. نه در کوهستانی دورافتاده، بلکه در قلب پایتخت. لابد در حاشیه‌ها، در خانه‌هایی که همیشه سهم‌شان اندک بوده، تاریکی سنگین‌تر است.آن هم در بهار؛ پیش از گرمای خرداد. چه خفت‌بار است که از دل بزرگ‌ترین منابع انرژی جهان، باید به شمع پناه ببرم. در سکوت حاصل از خاموشی، حتی زمزمه‌ی همیشگی یخچال‌ها و کولرها نیز به خاموشی فرو می‌رود. زندگی فرومی‌ریزد در گرما و تاریکی. گریه‌ام می‌گیرد از این همه ذلت. نه از خاموشی، از معنای آن. از این پسرفتِ بی‌پایان. کشوری با ثروت طبیعی، اما تهی از مدیریت، تهی از صداقت، تهی از تدبیر. قرار بود صادرکننده‌ی برق باشیم، نه پناه‌برنده به نور زرد شمع. این خاموشی‌ها فقط خاموشی نیست. علامت است؛ نشانه‌ای‌ست از فروپاشی تدریجی. تاریکی‌ای در جان حکمرانی، در ذهن تصمیم‌گیران. خود بی‌برقی نیست که ذله‌ام می‌کند؛ معنای این بی‌برقی است که دیوانه‌ام می‌کند. چه تصویری مضحک‌تر از آن‌که در سال ۱۴۰۴ ــ همان سالی که قرار بود بر اساس «سند چشم‌انداز» اول منطقه باشیم ــ برق در پایتخت کشور قطع می‌شود؟ ۱۴۰۴؛ سالی که قرار بود «اول منطقه» باشیم! چه شوخی تلخی‌ست که درست در سال موعود، برق تهران به وقت تقویم خاموش می‌شود! سند چشم‌انداز، رویای ملی، حالا به تمسخر ایستاده؛ سند چشم‌انداز را برعکس خوانده‌ایم. پایتخت بی‌برق شده. چه هجویه‌ی ناخواسته‌ای بر آن رویاها: اول‌شدن در علم، اقتصاد، زیرساخت، فناوری، و در رفاه. چهل سال گذشت؛ اما گویی نه برای ساختن، بلکه برای دورزدن مشکلات، عقب‌انداختن بحران‌ها، و فراموش‌کردن چشم‌اندازها. آینده را نه ساختیم که سوزاندیم. نه پیشرفت که واگشت؛ نه اقتدار که سرگردانی. و می‌گویند بعد از برق، نوبت آب است. شاید این‌بار کولرها که کار نمی‌کنند هیچ، شیرها هم دیگر نچکند. شاید گاز هم در زمستان نباشد. سقوطی بی‌صدا در راه است. فروریختنی آرام، بی‌هیاهو. همانند خاموشی‌های برنامه‌ریزی‌شده. حس آشنایی است؛ یادآور دهه‌ی شصت. شب‌هایی با شمع و چراغ‌نفتی، با بوی نفت و سکوت کودکان خواب‌آلود، با کابوس حمله‌ی هوایی و خبرهای جبهه. اما آن روزها جنگ بود، دشمن بود، تحریم‌های تازه‌نفس، و هنوز امیدی به ساختن داشتیم. حالا اما… چهار دهه‌‌ی گذشته. امروز، ما وارث بزرگ‌ترین منابع انرژی جهان؛ نفت، گاز، آفتاب، باد، و هنوز نمی‌توانیم خانه‌هایمان را روشن نگه داریم. این‌بار فقط یک واژه می‌ماند: شرم. این یک خاموشی ساده نیست. این یک هشدار است. یک علامت سرافکندگی‌ست. این خاموشی‌ها فقط قطع برق نیست. نشانه‌ی تاریکی عمیق‌تری است. تاریکی در مدیریت، در برنامه‌ریزی، در امید، در صداقت با مردم. نشانی از تاریکی‌ای که در تاروپود ساختار نفوذ کرده. و این همه، گریه دارد. نه از درد فیزیکی، بلکه از زخمی که بر امید این مردم نشسته است. برای کشوری با این‌همه ثروت طبیعی، برای مردمی با این‌همه صبر، این وضعیت فقط نشانه‌ی شکست فنی نیست. نشانه‌ی یک انحطاط حکمرانی‌ست. تاریکی‌ای که نه با شمع روشن می‌شود، نه با وعده. 📊کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰چرا سوریه در یکی دو سال آینده، تمام رکورد های رشد اقتصادی را خواهد شکست؟ ✍ محمدعلی جنت‌خواه مهمترین سیاست اسراییل و غرب برای به زانو درآوردن جمهوری اسلامی، نظامی نخواهد بود. بیش از یک سال پیش در زمان هایی که نمی‌توانستم بنویسم به افرادی که نمی‌توانم نام ببرم، گفته بودم که سیاست اسراییل و غرب برای به زانو درآوردن جمهوری اسلامی به عنوان یک نظام ایدئولوژیک، از بین بردن آبرو خواهد بود تا نیروهای ایدئولوژیکش فرو بریزند. تمام اقداماتی که از هفتم اکتبر به این سمت توسط اسراییل و آمریکا و غرب انجام شده در همین راستا بوده. نیازی نیست بیان کنم که در این دو سال چه اتفاقاتی رخ داده است. چند روز پیش بلافاصله بعد از سقوط سوریه، در حالی که همه از افغانستان شدن سوریه می‌گفتند، گفتم جولانی به خوبی از غربی ها آموزش دیده و حرف از صفر شدن تعرفه واردات تلفن همراه و اقتصاد آزاد می‌زند. همانجا گفتم که در راستای سیاست بی آبرو سازی جمهوری اسلامی، به سوریه خواهند رسید. سوریه از نظر نظامی مسلح نخواهد شد چرا که طبق دکترین امنیتی نیل تا فرات اسراییل، کسی نباید در این محوطه به سلاح های استراتژیک مسلح باشد، اما از نظر اقتصادی، تمام رکورد های مرتبط با رشد اقتصادی در سوریه شکسته خواهد شد. شاید سوریه تجزیه شود که البته من احتمال آن را کم می‌دانم، اما از نظر معیشت و اقتصاد جهش های خیره کننده ای در سطح منطقه و جهان خواهد کرد. شاید نمونه ای عربی شده از اتفاقات دولت جدید آرژانتین در آن دیده شود. سفر وزیر خارجه آلمان به سوریه و سفر جولانی به عربستان، و نقل این حرف سعودی ها که کمک به دولت جدید سوریه برایشان سقف ندارد، موید این ادعای من است که سوریه رشد اقتصادی خیره کننده ای خواهد داشت. این رشد اقتصادی به گونه ای خواهد بود که دولت عراق و شیعیان عراق را به این فکر بیندازد که شاید فاصله گرفتن از جمهوری اسلامی بیشتر به نفعشان تمام شود. کما اینکه از سه سال پیش هشدار دادم که عراق با قطع وابستگی انرژیش به ایران در سیاست های دستوری آمریکا، از نظر سیاسی هم فاصله خواهد گرفت و می‌تواند در بلند مدت خطر بالقوه ای برای ایران شود. رشد اقتصادی سوریه این شکاف عراق با ایران را دامن خواهد زد. روابط اقتصادی سوریه و عراق به مرور از روابط عراق و ایران پیشی خواهد گرفت و روابط اقتصادی پایه اصلی روابط سیاسی و فرهنگی هم خواهد شد. پول کمی داریم، وقت کمی هم داریم اما کار زیادی داریم! راه حل هست و بارها نوشته شده. راه حل مستقل از نوع حکومت مستقر در ایران است. راه حلیست که چه جمهوری اسلامی و چه هر حکومتی در ایران باید از آن برود و آن هم احترام به حقوق مالکیت و سوسیالیسم زدایی از تمام بخش های کشور است. راه حل، خروج از جنون دیالکتیکی از جنس مقاومت و درگیری نظامیست.  📊 کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰پیشران‌های رقابتی فلزات اساسی چه نقشی در ایجاد کلان‌شهرهای آینده دارند؟ تا سال ۲۰۵۰، جمعیت شهرهای بزرگ جهان نیم میلیارد نفر بیشتر خواهد شد. آفریقا و آسیا موتور اصلی این رشد هستند، درحالی‌که بسیاری از شهرهای چین و اروپا با کاهش جمعیت روبه‌رو خواهند بود. در این چشم‌انداز، شهرنشینی نه‌تنها ادامه می‌یابد بلکه شتاب می‌گیرد: تا ۲۵ سال آینده، ۷۰درصد جمعیت جهان در شهرها زندگی خواهند کرد. اما این رشد چه معنایی برای صنایع دارد؟ پاسخ در یک کلمه است: ساخت‌وساز. گسترش کلان‌شهرها یعنی افزایش تقاضا برای زیرساخت، مسکن و پروژه‌های عمرانی. به همین دلیل، تقاضا برای فلزات اساسی مثل فولاد، آلومینیوم و مس به‌شدت رو به افزایش است. این مواد نه‌تنها ستون فقرات ساخت‌وسازهای جدیدند، بلکه باید خود را با الزامات پایداری، دیجیتال‌سازی و بهره‌وری جدید تطبیق دهند. چند روند مهم در این مسیر: 1. ساخت‌وساز ماژولار و چابک با بهره‌گیری از قطعات پیش‌ساخته، هم سرعت ساخت را بالا می‌برد و هم ضایعات را کاهش می‌دهد. 2. فناوری‌های دیجیتال مثل هوش مصنوعی و رباتیک وارد میدان شده‌اند و ساخت‌وساز را هوشمند و بهره‌ور می‌کنند. 3. فشار جهانی برای کاهش انتشار کربن باعث شده مواد قابل بازیافت و سازگار با محیط‌زیست محبوب‌تر شوند. نقش فلزات چیست؟ • فولاد، همچنان عنصر حیاتی برای زیرساخت‌های مقاوم و مقیاس‌پذیر است. کشورهایی مثل هند تا ۷۰درصد فولادشان را در ساخت‌وساز مصرف خواهند کرد. • آلومینیوم، سبک، مقاوم و قابل بازیافت است؛ مناسب برای طراحی‌های مدرن و سبز. • مس، ضدآتش، ضدپوسیدگی و ایمن؛ علاوه بر ساخت‌وساز، در انرژی‌های تجدیدپذیر هم ستاره است. حتی موادی مثل فیبرکربن هم وارد میدان شده‌اند؛ مستحکم، سبک و دوستدار محیط‌زیست. اما برای آنکه این صنعت همپای نیازهای آینده حرکت کند، تامین‌کنندگان باید تحول یابند: از فرآیندهای تولید گرفته تا زنجیره تأمین و سرمایه‌گذاری در فناوری‌های سبز. رشد ساخت‌وساز، رشد صنعت فلزات است؛ و این یعنی فلزات اساسی، ستون آینده شهرهای پایدار خواهند بود. منبع: ماهنامه کارخانه 📊کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

❗️آگاهی مالیاتی امروز، امنیت کسب‌وکار فردا❗️ 🔺 در دنیای پرتحول مالیات، هر اطلاعیه می‌تواند مسیر کسب‌وکار شما را تغییر دهد. از تعیین نرخ مالیات بر ارزش افزوده تا نحوه ثبت صورتحساب‌ها، آگاهی به‌موقع از قوانین و مقررات سامانه مودیان، رمز مدیریت هوشمندانه‌ در صنف طلا و جواهر است. ⏫ از جرایم مالیاتی پیشگیری کنید، با تغییرات همراه شوید، و با اطمینان تجارت کنید. 🔗سرفصل های دوره 1.نحوه ثبت نام در سامانه مؤدیان 2.نحوه ورود اطلاعات در این سامانه 3.تکالیف حسابداران در این رابطه... 📆 مدت زمان دوره: ۸ ساعت 👥 مخاطبان: کلیه حسابداران، مدیران مالی، مشاوران مالیاتی و فعالان حوزه مالی برای ثبت‌نام مستقیم دوره به لینک زیر مراجعه کنید👇🏻 ثبت‌نام دوره سامانه مودیان ثبت‌نام دوره سامانه مودیان جهت مشاوره و ثبت‌نام به ایدی زیر پیام دهید 👇🏻 @Khanemaana_Admin

📌 سه تفنگدار فرانسه 🔻 تحلیل مدرسه عالی بازرگانی پاریس از نوسازی و درون‌سپاری صنعت فرانسه در سال‌های اخیر، دولت‌ها بیش از گذشته به بازنگری در زنجیره‌های تأمین و کاهش وابستگی به منابع خارجی رو آورده‌اند؛ مفاهیمی مثل درون‌سپاری (Reshoring)، دوست‌سپاری و برون‌سپاری معکوس به ادبیات سیاست‌گذاران صنعتی جهان وارد شده‌اند. فرانسه یکی از جدی‌ترین بازیگران این میدان است. مدرسه عالی بازرگانی پاریس در پژوهشی دقیق، برنامه صنعتی دولت فرانسه را بررسی کرده؛ برنامه‌ای که بر بازگرداندن تولیدات حیاتی به خاک فرانسه، نوسازی زیرساخت‌ها و توسعه فناوری‌های کلیدی متمرکز است. این حرکت، واکنشی به بحران‌هایی نظیر کرونا، جنگ اوکراین و وابستگی به واردات از شرق آسیاست. نتیجه جالب؟ تنها ۱۳درصد از پروژه‌ها «درون‌سپاری مستقیم» هستند. اما هدف اصلی، فقط انتقال کارخانه‌ها نیست؛ بلکه نوسازی گسترده، افزایش ظرفیت تولید، تقویت تحقیق‌وتوسعه و ورود به نسل جدید فناوری‌هاست. از میان ۴۰۷ پروژه حمایتی دولت فرانسه: ۴۰درصد مربوط به احداث کارخانه‌های نوآورانه‌اند ۱۸درصد پروژه تحقیق‌ و توسعه‌اند ۱۴درصد در راستای اجرای صنعت نسل ۴ هستند ۱۳درصد برای افزایش ظرفیت خطوط موجود طراحی شده‌اند و تنها ۱۳درصد به‌طور خاص درون‌سپاری (بازگرداندن تولید از خارج) هستند. فرانسه با این ترکیب، مدلی ترکیبی از استقلال صنعتی، نوآوری فناورانه و رقابت‌پذیری را دنبال می‌کند. سه تفنگدار دولت فرانسه در این مسیر: درون‌سپاری هدفمند، نوسازی رقابتی و تولید نوآورانه‌اند. این تجربه می‌تواند برای کشورهایی همچون ایران که به دنبال بازتعریف جایگاه صنعتی خود در نظم نوین جهانی‌اند، بسیار آموزنده است. منبع: ماهنامه کارخانه – شماره ۴۹ 🔻متن کامل مقاله: https://msc.ir/s/ER 🆔 @karkhaneh_msc

🎁 فقط تا ۳۰ آوریل فرصت داری! حساب Pro فارکسر رو باز کن و سرمایه‌تو دو برابر کن! ۱۰,۰۰۰ دلار واریز = ۲۰,۰۰۰ دلار برای ترید! 😎💸 🚀 مخصوص تریدرهای حرفه‌ای و اسکالپرها: ✔️ اجرای آنی ✔️ بدون ریکوت، سواپ و کمیسیون ✔️ اسپرد پایین | اهرم تا 1:500 📲 همین حالا شروع کن → forexer6.com/pro-account 📌 وبسایت: www.forexer.us 📌 پشتیبانی تلگرام: @ForexerCSO_bot 📌 پشتیبانی واتساپ: 0971506904370 📌 کانال تلگرام: forexerbroker 📌 پیج اینستاگرام: forexerfx 📌 فیسبوک: forexer.fx 📌 شماره تماس: 0097142965553 📌 شماره پیامک: 30008672965553 #فارکسر #حساب_حرفه‌_ای #بونوس_دوبرابر #ترید_واقعی #ترید_بدون_سواپ #اسکالپینگ #ترید_سریع #ForexProAccount

🔰این فیلم رویترز ابعاد واقعی حادثه بندر شهید رجایی را نشان می‌دهد. 📊کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰امتناع از اصلاحات اقتصادی چه سرنوشتی برای توافق رقم می‌‌زند؟ ✍️ محمد طاهری 🔹موفقیت مذاکرات عمان و دستیابی به توافقی پایدار می‌تواند ثبات را به اقتصاد ایران بازگرداند اما پایداری این موفقیت به میزان زیادی به رویکرد نظام حکمرانی در برابر اصلاحات اقتصادی وابسته است. منظور از اصلاحات اقتصادی، فرآیندی است که اقتصاد دستوری، دولتی، درون‌گرا و انحصاری را به اقتصادی آزاد، خصوصی، برون‌گرا و رقابتی تبدیل کند. تحقق این هدف مستلزم دو تغییر اساسی در رویکرد حکمرانی است: نخست، تحول در روابط خارجی اقتصاد به‌گونه‌ای که موانع تجارت خارجی و مبادلات بانکی برداشته شود، دسترسی به بازارهای مالی و فناوری‌های پیشرفته گسترش یابد و هزینه‌های مبادله به حداقل برسد. دوم در پیش گرفتن رویکردی که انضباط مالی را بر بودجه کشور حاکم کند، بانک‌های تجاری در چارچوب قواعد مدرن بانکداری فعالیت کنند و از تخصیص دستوری منابع مصون بمانند، سازوکارهای سهمیه‌بندی و توزیع رانتی منابع که در انحصار دولت است، حذف شود و عرضه منابع بر اساس معیار «هزینه فرصت» انجام گیرد. به موازات این اقدامات، قیمت‌گذاری دستوری متوقف شود و مراحل قانونی انحلال سازمان‌های حمایت و تعزیرات و اصلاح مأموریت شورای رقابت پیگیری شود. 🔹چنانچه ایران و طرف‌های مذاکره به نتایج قابل قبولی دست یابند و مانند برجام، مذاکرات به توافق منجر شود، دو سناریو پیش روی تصمیم‌گیران کشور قرار می‌گیرد: سناریوی نخست، اصلاحات اقتصادی را به‌عنوان اولویت نظام حکمرانی پس از توافق قرار می‌دهد تا هم توافق پایدار بماند و هم اقتصاد وضعیت پایداری پیدا کند. سناریوی دوم، دستیابی به توافق اما امتناع از انجام اصلاحات اقتصادی است. در صورت موفقیت دیپلماسی، اقتصاد ایران می‌تواند از ثبات ناشی از توافق بهره‌مند شود و به سمت رشد پایدار و رفاه حرکت کند. بهبود روابط خارجی، بستر شکوفایی اقتصاد را فراهم می‌کند و کلید توسعه است. اما باید در نظر داشت که تحقق سناریوی نخست نیازمند اجماع سیاسی، مدیریت مقاومت گروه‌های ذی‌نفع و پایبندی به اصول علم اقتصاد است. در غیر این صورت، اقتصاد ایران در سناریوی دوم، گرفتار چرخه ناپایداری و ناکارآمدی باقی می‌ماند. سناریوی نخست: گشایش در روابط خارجی همراه با اصلاحات داخلی در این سناریو، فرض بر این است که ایران پس از دستیابی به توافق پایدار با آمریکا، اصلاحات اقتصادی را در اولویت تصمیم‌گیری قرار می‌دهد. شکی نیست که توافق در کوتاه‌مدت اولویت دارد، چرا که قفل‌های اقتصاد را می‌گشاید و فضا را برای اصلاحات مهیا می‌کند. اما بدون اصلاحات اقتصادی، توافق تنها مسکنی موقتی است و نمی‌تواند رشد پایدار و رفاه بلندمدت را تضمین کند. توافق پایدار همچنین موانع تجارت خارجی را برطرف می‌کند و امکان دسترسی به بازارهای مالی و فناوری‌های پیشرفته را فراهم می‌آورد. بهبود روابط خارجی همراه با اصلاحات اقتصادی، بستر رشد پایدار اقتصاد را مهیا می‌کند و بنگاه‌ها را به سمت نوآوری و خلاقیت سوق می‌دهد. در نتیجه، اقتصاد به سمت ثبات، رشد پایدار و رفاه فراگیر حرکت می‌کند. کاهش تورم و رشد پایدار اقتصاد و کاهش فقر از مهم‌ترین دستاوردهای این سناریو است که در نهایت، سرمایه اجتماعی حاکمیت را بالا می‌برد و انسجام ملی را تقویت می‌کند. سناریوی دوم: تداوم رویکردهای دستوری و انحصاری در این سناریو، فرض بر این است که نظام حکمرانی پس از توافق پایدار با آمریکا، همچنان به رویکردهای دستوری، انحصاری و غیررقابتی در اقتصاد داخلی پایبند می‌ماند و از اجرای اصلاحات ساختاری مانند کاهش مداخلات دولت، چاره‌اندیشی برای ناترازی‌ها، کاهش کسری بودجه و اصلاح نظام بانکی خودداری می‌کند. در این حالت، بهبود وضعیت اقتصادی ایران به خاطر برطرف شدن موانع تجارت خارجی، محتمل اما ناپایدار خواهد بود. بدون اصلاحات اقتصادی، توافق پایدار تنها بهبودهای موقت و شکننده‌ای به همراه خواهد داشت. تداوم سیاست‌های دستوری و رانتی، تورم، نابرابری و فقر را تشدید می‌کند و فرصت‌های ناشی از توافق را محدود می‌سازد. این سناریو خطر بازگشت به بی‌ثباتی اقتصادی و کاهش انسجام اجتماعی را افزایش می‌دهد. هرگونه تعلل در اجرای اصلاحات ساختاری، فرصت‌های ناشی از توافق را نیز هدر می‌دهد و اقتصاد را در برابر شوک‌های شدید بی‌دفاع می‌کند. جمع‌بندی پایداری و بهبود عملکرد اقتصاد ایران با فرض موفقیت در مذاکرات، به اصلاحات اقتصادی بستگی دارد؛ منظور سازوکاری است که اقتصاد دستوری، دولتی، درون‌گرا و انحصاری را به اقتصادی آزاد، خصوصی، برون‌گرا و رقابتی تبدیل کند. رفع تحریم‌ها، افزایش صادرات نفت و تسهیل تجارت، فرصت‌های خوبی ایجاد می‌کند اما بدون اصلاحات اقتصادی، همه چیز موقتی خواهد بود. آیا مسعود پزشکیان می‌تواند مسیر اقتصاد را بعد از توفیق دیپلماسی، اصلاح کند؟ 📊کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰بندر شهید رجایی؛ غفلت از شریان حیاتی اقتصاد ایران ✍️احسان حاتمی کارشناس بازار حادثه اخیر در بندر شهید رجایی، نه تنها نشان‌دهنده ضعف‌های موجود در زیرساخت‌ها و سیستم ایمنی، بلکه زنگ خطری است برای درک عمیق‌تر و فوری‌تر از اهمیت حیاتی این بندر برای اقتصاد ملی. این بندر، به‌عنوان بزرگ‌ترین مرکز تجاری کشور، نقش بی‌بدیلی در حمل و نقل کالاهای وارداتی و صادراتی دارد. اما علی‌رغم این نقش کلیدی، هنوز بسیاری از مردم و مسئولان اهمیت این بندر را به‌طور کامل درک نکرده‌اند و این غفلت، ممکن است آسیب‌های جدی به اقتصاد کشور وارد کند. ۱. اهمیت بندر شهید رجایی در اقتصاد ایران بندر شهید رجایی، بزرگ‌ترین بندر تجاری ایران است که حدود ۵۵ درصد از مجموع کالاهای غیرنفتی وارداتی و صادراتی کشور را تخلیه و بارگیری می‌کند. بیش از ۷۰ درصد مبادلات کانتینری ایران از این بندر صورت می‌گیرد. این بندر همچنین در بخش صادرات کالاهای غیرنفتی نظیر فولاد، پتروشیمی و مواد معدنی سهم عمده‌ای دارد. بنابراین، هر اختلالی در عملکرد این بندر، می‌تواند ضربه بزرگی به اقتصاد کشور وارد کند. ۲. رقابت منطقه‌ای و ضرورت سرمایه‌گذاری بیشتر در منطقه، بندرهایی مانند جبل علی در امارات متحده عربی توانسته‌اند با استفاده از فناوری‌های نوین و زیرساخت‌های به‌روز، به رقبای اصلی ایران تبدیل شوند. در مقایسه با این بنادر، بندر شهید رجایی نیازمند نوسازی و ارتقاء تجهیزات است تا بتواند در رقابت با بنادر پیشرفته جهانی و منطقه‌ای از جایگاه خود دفاع کند. غفلت از این موضوع می‌تواند منجر به از دست دادن فرصت‌های اقتصادی و توسعه‌ای برای کشور شود. ۳. حادثه اخیر؛ تلنگری برای بازنگری در زیرساخت‌ها حادثه‌ای که اخیراً در بندر شهید رجایی رخ داد، زنگ خطر بزرگی برای وضعیت ایمنی و زیرساخت‌های این بندر بود. این حادثه نشان داد که حتی با وجود اهمیت فراوان این بندر، هنوز در زمینه مدیریت بحران و رعایت استانداردهای ایمنی نیاز به اصلاحات جدی وجود دارد. در صورتی که چنین حوادثی تکرار شوند، ممکن است نه‌تنها فعالیت‌های تجاری مختل شود، بلکه به زنجیره تأمین داخلی و صادرات کالاهای حیاتی ضربه وارد کند. ۴. ضرورت بازنگری در مدیریت و سرمایه‌گذاری در بندر برای حفظ و ارتقاء جایگاه بندر شهید رجایی، باید به‌طور فوری در زمینه‌های مختلف از جمله ایمنی، زیرساخت‌های فنی، و آموزش نیروی انسانی سرمایه‌گذاری شود. همچنین، تقویت مدیریت بحران و ایجاد برنامه‌های جامع برای نوسازی تجهیزات باید در اولویت قرار گیرد. با توجه به موقعیت استراتژیک این بندر، توجه به آن تنها یک مسئولیت محلی نیست، بلکه یک مسئله حیاتی برای امنیت اقتصادی کشور به شمار می‌آید. حادثه اخیر در بندر شهید رجایی، باید فرصتی باشد برای بازنگری و اصلاحات اساسی در این بندر. این بندر، که ستون فقرات تجارت خارجی ایران است، باید مورد توجه ویژه قرار گیرد. تنها با سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، بهبود ایمنی و ارتقاء فناوری‌های بندری، می‌توان از آن به‌عنوان یک دارایی ملی بهره‌برداری کرد. غفلت از این مسئله می‌تواند تبعات جدی برای اقتصاد کشور به دنبال داشته باشد. 📊کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰 نرخ بازده‌ تحمل درد امروز از ساعت ده صبح، دو ساعتی روی صندلی دندان‌پزشکی نشسته بودم. دندانی که دیگر دندان نبود؛ چوب‌پنبه‌ای شده بود، سیاه، فرو رفته زیر قالپاقی استنلس‌استیل که پنجاه‌وچند سال در دهانم دوام آورده بود. آقای دکتر گفت: «این دیگه دندون نیست، تکه‌تکه درمی‌آورم.» با دو آمپول بی‌حسی و ده‌ها ابزار که هر کدام انگار تکه‌ای از صنعتی صبور بودند، لاشه‌ی خاطره‌ای را لایه‌لایه از دهانم بیرون کشیدند. زمان این بار کند گذشت. ۱۶، ۱۷ سال پیش، نخستین دندانی که کشیدم، با قدرت و شتاب کشیده شد؛ همکار بلندبالای خواهر دندان‌پزشکم، با نیرویی بی‌وقفه، کار را تمام کرد. امروز اما طول کشید. زمان، امروز خودش را به رخ کشید. حالا با تکه‌ای کهنه در دهان و بسته‌ای یخ روی گونه، با یک دست دارم این را می‌نویسم. دکتر گفت «سه ماه دیگر بیا برای ایمپلنت.» بی‌مقدمه یاد پدر مرحوم آقای مظاهری افتادم. چقدر پسر، پدر را در آن روزهای شلوغ دولت اصلاحات، به مطب دندان‌پزشک می‌برد. با صبوری پدر، وفاداری پسر، و با ساعت‌ها نشستن در مطب، آن ایمپلنت‌ها به دهان پدر راه یافتند؛ اما هنوز ریشه نگرفته، پدر راهی دیار باقی شد. از همان زمان، ایمپلنت در ذهنم مترادف با این پرسش شد که آیا این کار به سن مربوط است؟ نرخ بازده‌ تحمل درد چیست؟ آیا نرخ بازده صرف زمان، تحمل درد، مراقبت و هزینه، در سن من مثبت است؟ آیا چند ماه درد، زخم، بی‌حسی، و پس از آن کاشت دقیق با همه‌ی ریسک‌ها، مراقبت‌ها و هزینه‌هایش، واقعاً «بازدهی» دارد؟ یا بهتر است بپذیریم که نرخ بازده (امید)، در سنی که عمر باقی‌مانده به اندازه‌ی یک دوره‌ی کوتاه سرمایه‌گذاری است، لزوماً مثبت نیست؟ آیا باید این حفره را پر کرد؟ یا بگذارم بماند، به عنوان یادآوری این که تصمیمات باید بازدهی مثبت داشته باشند. بی‌حسی دارد آرام‌آرام می‌رود، و من حالا حفره‌ای را در دهانم حس می‌کنم. نه فقط حفره‌ی یک دندان، که حفره‌ای در حافظه، در زمان، در گفت‌وگو. می‌دانم دلم برای آن قالپاق استنلس‌استیل تنگ خواهد شد؛ همان پوششِ وفادارِ یک عمر. و برای آن توده‌ی سیاه، که روزی دندان بود، از خودم بود. نقل ار کانال دکتر عبده تبریزی 📊کانال اقتصادبازار @EghtesadBazar

🔰نوسان اعتبار چرا بازارهای مالی باید تغییرات آب‌وهوایی را جدی بگیرند؟ ✍️نیما صبوری تغییرات آب‌وهوایی، بزرگ‌ترین چالش در تاریخ جهان است. این چالش، مخاطرات فراوانی برای بخش‌های مختلف مالی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، محیط‌ زیستی و... دارد. الگوهای پیشگام در پژوهش‌های میان‌رشته‌ای اقتصاد-آب‌وهوا، آسیب‌های اقتصادی ناشی از تغییرات آب‌وهوایی را چیزی بین 2 تا 22 درصد تولیدات جهانی تا سال 2100 میلادی برآورد می‌کنند. فراتر از آسیب به تولیدات جهانی، پیامدهای تغییرات آب‌وهوایی در حوزه‌های محیط‌ زیستی، اجتماعی، سیاستی و... به‌طور مستقیم روی کسب‌وکارها، سرمایه‌گذاران و قانون‌گذاران نیز اثر می‌گذارد. دایتز و همکارانش در مقاله سال 2016 خود برآورد کردند که ارزش دارایی‌های مالی در معرض مخاطرات تغییرات آب‌وهوایی بالغ بر 5 /2 تریلیون (هزار میلیارد) دلار است. بازارهای مالی با فشارهای روزافزونی مواجه هستند تا این پیامدهای آب‌وهوایی را در تصمیم‌گیری‌های خود مدنظر قرار دهند تا انتقال هزاران میلیارد دلار سرمایه به سوی آینده‌ای بدون کربن با شتاب بیشتری انجام گیرد. در حالی که اشتیاق برای حرکت به سوی بازارهای مالی سبز و بدون کربن مورد استقبال است، اما یک چالش اساسی در این زمینه وجود دارد: عدم آگاهی سرمایه‌گذاران و کسب‌وکارها. به منظور سبز و بدون کربن کردن بازارهای مالی، تنها دانستن اینکه تغییرات آب‌وهوایی بد است کافی نیست. کسب‌وکارها، سرمایه‌گذاران، نهادهای مالی و قانون‌گذاران به اطلاعات علمی و معتبر پیرامون اینکه چطور تغییرات آب‌وهوایی موجب ریسک‌های مالی می‌شود نیاز دارند، و باید بدانند که چطور این مخاطرات را ارزیابی و مدیریت کنند. سهامداران حرفه‌ای، سرمایه‌گذاران بخش خصوصی، مالکان شرکت‌های بزرگ، قانون‌گذاران دولتی، نهادهای مالی، بانک‌های مرکزی و... تقاضای روزافزونی برای کسب اطلاعات پیرامون مخاطرات آب‌وهوایی دارند. تقاضایی که سرمایه‌گذاران برای اطلاع از خطرات آب‌وهوایی دارند، باعث گسترش روزافزون معیار رتبه‌بندی «محیط‌ زیستی، اجتماعی و حکمرانی شرکتی» (ESG) شده است. این معیار شامل اصولی است که مشخص می‌کند هر یک از کسب‌وکارها تا چه‌ حد در مسیر ثبات و رفتار درست (از لحاظ محیط‌ زیستی، اجتماعی و حکمرانی) قرار دارند. تجارت فردا 📊کانال اقتصادبازار @Eghtesadbazar