Escapism

عشقبازی به همین آسانی ست... @OurEscapismway

یه حرف هایی مثل چایی خوردنه زود زده بشن دهنت میسوزونن دیر زده بشن از دهن میوفتن

هر جایی نشستم، اذعان کردم که اگه بهشتی وجود داشته باشه، شکی ندارم که صدای سِزِن از خود بهشت میاد. ولی این ترکِ «فیروزه» فراتر از بهشته. سال‌هاست صدر پلی‌لیستم یکه‌تازی می‌کنه و هر بار، جذاب‌تر از گذشته برام به گوش می‌رسه.

چیز عجیبی که وجود داره اینه که خیلی وقت‌ها چای یا قهوه‌ای ریختیم، گذاشتیم روی میز و آن‌قدر درگیر چیزهای دیگه شدیم که سرد شده و دیگه از دهن افتاده. و چقدر این اتفاق توی زندگی‌هامون تکرار می‌شه؛ می‌فهمیم چی می‌خوایم، می‌دونیم باید چه کاری انجام بدیم، اما به‌جای انجام دادنش، می‌ذاریمش روی میز و درگیر چیزهای بی‌خود می‌شیم؛ تا جایی که چیزی که یه روزی برامون مهم بود، کم‌کم از دهن می‌افته.

تازه پیج اینستاگراممون رو راه انداختیم و قراره اونجا هم کلی محتوای سینمایی و ادیت‌های جذاب باهاتون به اشتراک بذاریم 🎬🖤 اگر به فیلم و سریال و محتوای سینمایی علاقه دارید، خیلی خوشحال می‌شیم توی اینستاگرام هم همراه ما باشید و پیجمون رو دنبال کنید. 🙏🏻❤️ پیشاپیش ممنون از حمایت و همراهی‌تون 🫶🏻 @reelnama

اگه میتونستی با یه نفر در گذشته صحبت کنی کی بود؟ خودم: راننده سرویسمون که تو دوو‌ سی‌یلو نقره‌ایش دائم فرامرز اصلانی پلی میشد. میخواستم ازش بپرسم "اگه یه روز بری سفر بری ز پیشم بی خبر" تو رو یاد کی مینداخت مگه که همش داشتی گوشش میدادی؟ ۷:۱۰ صبح میرسیدی سر مجتمع داشت‌ پخش میشد، ساعت ۱۲:۳۰ هم تا سوار میشدیم استارت میزدی باز پلی میشد. الان کجایی؟ چیکار میکنی؟ هنوز داری اون پشت مو هاتو؟ هنوز سی‌یلو رو تر و تمیز نگه داشتی؟ عوضش کردی؟ اون چجوری تونست حال و هوای اون سی‌یلو خوشگل با اون اهنگاشو ترک کنه و بی خبر ز پیشت بره؟ شنیدی عمو فرامرز خیلی وقته دیگه بینمون نیست؟ دلم برای اون روزا هم تنگ شده با اینکه برام دلچسب نبودن.

:)

دلم واسه هشت سالگیم و شبهایی که تنهایی مینشستم جلوی تلویزیون و رادیو هفت با منصور ضابطیان میدیدم تنگ شده.

آدم یه عده رو میبینه بعد حرفی هم نمیتونه بزنه بهشون که چقدر راحت حق این و اون میخورن به قول یه بزرگی خیلی شیک نون حروم میخورن؛ با خودش میگه ما که این همه جون کندیم حقی ناحق نشه... تهش وضعمون شد این. بعد نمیدونم واقعاً می‌خوان به کجا برسن و آخرش چی میشه براشون. کاش میشد به این پدیده‌ای که امروز دیدم؛ میگفتم: هی مستر! به کجا چنین شتابان...

گاهی چیزی که بیشتر از بی‌توجهی آزارمون می‌ده، دلیلیه که برای توجیهش پیدا می‌کنیم. این‌طور نیست که بلد نباشه درست رفتار کنه، صرفا تورو لایق رفتار خوبش نمی‌دونه. این‌طور نیست که همیشه گرفتار باشه، اون تورو شایسته‌ی وقت گذاشتن نمی‌دونه. این‌طور نیست که بلد نباشه بهت اهمیت بده، اون به اندازه‌ای که تو می‌خوای، برات اهمیت قائل نیست. بعضی حقیقت‌ها تلخن، اما باید پذیرفته بشن؛ نه برای اینکه فراموششون کنی، برای اینکه دیگه خودتو به خاطرشون سرزنش نکنی.

خیلی ساده بگم اکثر ما تبحر خاصی تو فریب دادن خودمون داریم. حقیقت رو می دونیم ولی هزار دلیل تو مغز و قلب مون می سازیم که حقیقت رو قبول نکنیم. می دونیم اطرافمون داره چه اتفاقاتی میفته ولی چشمامون رو می بندیم و طوری خروپف می کنیم که انگار خواب خوابیم. که انگار هیچی نمی فهمیم.  ما با فریب دادن خودمون دنبال آرامشیم... دنبال فرار از فکر و خیال ... ولی یه روز، یه جا دیگه با فریب دادن خودمون هم آرامش به دست نمیاریم. اون وقت درد اصلی شروع میشه. حقیقت رو مزه می کنیم و دوست داریم تمام گذشته مون رو بالا بیاریم... خیلی ساده بگم ما می دونیم داره چی میشه. می دونیم اطرافمون چه خبره. فقط دنبال ذره ای آرامشیم. حتی به قیمت فریب دادن خودمون. همین اندازه غلط...

یکی از بدترین قسمتهای ADHD که خیلی آزارم میده، نقص در درک بقای شی یا object permanence هستش؛ به این معنی که وقتی مدتی چیزی را جلو چشمم نمی‌بینم، فکر می‌کنم وجود نداره و برای همین چیزهایی که هرروز بهشون نیاز دارم رو روی میزم میذارم نه داخل کشوهای کمدم. برای همین هر دفعه که میرم خرید چیزهایی رو میخرم که از قبل داشتمشون و بدترین قسمت این نقص، رابطه با آدمهاست. آدمهایی که هر روز می‌بینمشون/ارتباط میگیرم باهاشون برام زنده هستن و وجود دارن و باهاشون وقت می‌گذرونم و بهشون فکر می‌کنم اما آدمهایی که مدتی هست که نمی‌بینمشون یا ارتباطی باهاشون ندارم، ناخودآگاه دیگه برام وجود ندارن و روابطم به سرعت از بین میرن و به خاطره تبدیل میشن.

نجات دهنده اصلی دهنته؛ باید ببندیش...