Escapism

گاهی فکر می‌کم آیا واقعا این زندگی روز های خوب هم داره؟ ”

این همه فریاد باید آسمان را می شکافت یا زمین دور است یا مارا خدا گم کرده است

نمیشه دیگه هرچقدر هم که همراهی کنی؛ اشتباه، اشتباهه. شکست، شکسته. تهِ این مسیر، مسافرِ مقصد، دیگه آدمِ روز اول نیست. #reelnama

—از میان رویای من ستاره‌ای می گذرد که از سیاهی شب دلش گرفته است.”

ببین عزیزمن؛ اشتباهت اینجاست که دنیای عاطفیت رو تنها میون دو قطب نفرت و آرزوی خوشبختی محاصرش کردی. این یه مغلطه‌ی رمانتیک برای فرار از مواجهه با خلأئه. نفرت و عشق، هر دو نیازمند این هستن که انرژی براشون صرف کنی؛ اما بی‌تفاوتی، یک زمین بایره. در زمین بایر، نه علف هرزِ کینه قراره روییده بشه، نه باغ سرسبز. وقتی برای رهگذری که دیگه داخل قصه‌ی تو نیست، دیالوگِ پایانی می‌نویسی و روبانِ صورتیِ امیدوارم خوب باشی رو دور پروندش می‌پیچی، یعنی هنوز درگیرِ کارگردانیِ این نمایشی؛ هنوز می‌خوای پایان‌بندیِ داستانت از نگاه خودت قشنگ باشه. رها کردنِ واقعی، نیازی به این مراسمِ تودیعِ ذهنی نداره. تو سنگِ کنار جاده رو نه نفرین می‌کنی، نه براش آرزوی رسیدن به تعالی داری؛ فقط از کنارش می‌گذری. تا زمانی که برای اثباتِ رهاییت به این جملاتِ تسکین‌بخش نیاز داری، یعنی پرونده بسته نشده؛ فقط روی زخم رو با یک چسب‌زخمِ شاعرانه پوشوندی.

چه متنفر باشی، چه دوستش داشته باشی، هیچ‌کدوم باعث نمی‌شه برگرده. ولی تفاوتش اینجاست که وقتی از کسی متنفری، هنوز داری باهاش می‌جنگی؛ هر بار که بهش فکر می‌کنی، هر بار که ازش بد می‌گی، هر بار که سعی می‌کنی ثابت کنی برات مهم نیست، هنوز یه جایی از ذهنت درگیرشه. من آرزوی خوشبختی نمی‌کنم که برگرده؛ چون نمی‌خوام نفرت، آخرین چیزی باشه که از یه آدم توی ذهنم باقی می‌مونه. بی‌تفاوتی واقعی برای من این نیست که تبدیلش کنم به یک دشمن؛ اینه که بتونم بگم «امیدوارم خوب باشه» و بعد، بدون اینکه حتی منتظر باشم بفهمم خوبه یا نه، برگردم به زندگی خودم. گاهی بستن پرونده یعنی دیگه نه دلت برگشتنش رو بخواد، نه دلت بدبختیش رو.

تناقض ماجرا درست همین‌جاست: آرزو کردن، خودش هنوز یک وابستگیِ عاطفیه. بی‌تفاوتی واقعی یک خلأِ مطلق و تاریکه؛ نه نفرین در اون جا داره و نه جمله‌ی شیکِ «امیدوارم خوب باشه». وقتی هنوز برای سرنوشتِ کسی انرژی صرف می‌کنی و طلب خیر داری، یعنی او هنوز در مدارِ ذهنت نفس می‌کشه. برچسب زدنِ کینه به یک مرزبندیِ صریح، فقط تلاشی برای مخفی کردن این واقعیته که هنوز پروندش تو دلت بازه اما برای حفظِ ژستِ بلوغ و آرامش، این توجهِ پنهان رو توجیه می‌کنی.

کسی که واقعاً عبور کرده، پشت سرش برنمی‌گرده تا برای ویرانه‌اش آرزوی آبادی کنه؛ او فقط در را می‌بندد و برای همیشه فراموش می‌کند.

عزیزم، این «بلوغی» که ازش حرف می‌زنی یه کم بوی کینه می‌ده :) کسی که واقعاً بی‌تفاوته، این‌همه برای اثبات بی‌تفاوتیش استدلال نمی‌چینه. آرزو کردنِ خوشبختی برای کسی که رفته، لزوماً نجابت یا قدیس‌مآبی نیست؛ گاهی فقط یعنی دیگه اون‌قدر برات مهم نیست که بخوای ازش متنفر باشی.

اتفاقاً به نظرم بلوغ واقعی همون‌جاییه که نه دلت برگشتنش رو می‌خواد، نه نابودیش رو؛

فقط می‌گی «امیدوارم خوب باشه» و برمی‌گردی سر زندگی خودت. بی‌تفاوتی واقعی، برخلاف این متن، نیاز به توضیح نداره. :)

این نمایش قدیس‌مآبانه، شکوه عشق نیست؛ تطهیر دروغینِ تحقیریه که توان پذیرشش رو آدم نداره. آرزوی خوشبختی برای دستی که رهایت کرده و آوارگی را سهم تو کرده، نجابت نیست؛ نقابی برای پنهان کردن خشمِ فروخوردست. این مرثیه‌سرایی‌های شاعرانه فقط پناهگاهی برای دل‌هاییه که هنوز شهامتِ بریدنِ کامل رو ندارن. عشق اگر اصیل باشه، سرکش و تمامیت‌خواهه، نه راضی به لبخند یار در آغوشی بیگانه. حقیقت در اصل اینه که بلوغِ واقعی در آرزوی خوشبختی برای ویران‌کنندت نیست. بلوغ،

رسیدن به بی‌تفاوتی مطلق و سکوت سردیه که در اون، شادی یا تباهیِ اون حتی ارزش یک ثانیه از فکر تو را نداشته باشه.

یه جایی می‌رسی که دیگه آرزوت برگشتنش نیست… فقط آرزو می‌کنی هر جا هست، شاد باشه؛ حتی اگه اون شادی سهم تو نباشه. شاید این تلخ‌ترین نوع دوست داشتنه؛ اینکه هنوز دلت براش می‌لرزه، ولی ته دلت می‌گی:

«آرزو کن… اگه شاده، دیگه هیچ‌وقت برنگرده.»

فکت تلخ اینه که بعضی آدما رو باید دوست داشته باشی، ولی دیگه نخواهی‌شون. چون گاهی برگشتنِ یه آدم، فقط زخمی رو باز می‌کنه که به زور بسته بودی.

ما آدم‌ها استاد نقاب زدنیم. یاد می‌گیریم چطور لبخندهای تازه‌ای تمرین کنیم، کلمات متفاوتی به زبان بیاوریم و حتی مسیر قدم‌هایمان را تغییر دهیم تا به دنیا ثابت کنیم آدم دیگری شده‌ایم.

اما حقیقت تلخ و عریان این است که هیچکس واقعاً عوض نمیشه.

فقط یاد می‌گیریم چطور آن بخش‌های تاریک، آن زخم‌های کهنه و آن ذات دست‌نخورده را در لایه‌های عمیق‌تری از وجودمان پنهان کنیم. مثل درختی که در زمستان برگ می‌ریزد و در بهار شکوفه می‌دهد؛ ظاهرش تغییر می‌کند، اما ریشه‌هایش همان‌جا، در همان خاکِ تاریک و نمور گذشته گیر کرده‌اند و از همان چشمه‌ی قدیمی آب می‌خورند. گاهی فکر می‌کنی گذر زمان کسی را صیقل داده است. باورت می‌شود که دردها او را بزرگ کرده یا عشق، الفبای جدیدی به قلبش آموخته است. به او فرصت دوباره می‌دهی، به این امید که این بار پایان قصه متفاوت باشد. اما درست در همان لحظه‌ای که گاردت را پایین می‌آوری و قلبت را بی‌دفاع رها می‌کنی، در یک نگاه، یک سکوت کش‌دار، یا یک کلمه‌ی بی‌هوا،

دوباره همان آدم سابق سر بر می‌آورد.

همان ترسی که می‌شناختی، همان خودخواهی پنهان، یا همان سرمایی که روزی روحت را لرزانده بود، مثل یک شبح از گذشته بیدار می‌شود. آنجاست که می‌فهمی؛

زمان فقط گرد و غبار روی اشیاء را جابه‌جا می‌کند، اما ماهیتشان را هرگز.

غم‌انگیزترین بخش ماجرا این نیست که آدم‌ها تغییر نمی‌کنند؛ بلکه این است که ما با تمام وجود دلمان می‌خواهد این دروغ زیبا را باور کنیم.

ما جوانی و عمرمان را پای انتظار برای معجزه‌ای می‌سوزانیم که در ذات بشر تعریف نشده است.

هر بار که کسی ما را می‌شکند، به خودمان وعده می‌دهیم که او دیگر آن آدمِ دیروز نیست، اما

قطار انسان‌ها همیشه روی همان ریلِ قدیمی حرکت می‌کند، فقط گاهی رنگِ واگن‌هایش را عوض می‌کنند تا مسافرانِ خسته را فریب دهند.

در نهایت، ما می‌مانیم و تماشای آدم‌هایی که در یک دایره‌ی باطل،

تنها نقش‌های جدیدی برای همان نمایشنامه‌ی تکراری و غم‌انگیز بازی می‌کنند.

شاید بزرگترین و البته تلخ‌ترین بلوغِ ما روزی باشد که دست از تقلا برای تغییر دادن دیگران یا حتی فرار از خودِ واقعی‌مان برداریم و بپذیریم که؛

سایه‌ها هرگز در تاریکی از ما جدا نمی‌شوند.

هیچکس واقعاً عوض نمیشه، فقط مهارت ما در پنهان کردنِ خودِ واقعی‌مان و تظاهر به خوب بودن، به شکل بی‌رحمانه‌ای بیشتر می‌شود.

just a simple date but... #reelnama