SHIRDAL POST | شیردال پست

اف-۱۴ برای مقابله با هواپیماهای بسیار مانورپذیر و همچنین تهدیدات موشک‌های کروز ضد کشتی و بمب‌افکن‌های شوروی (توپولف تو-۱۶، توپولف تو-۲۲، توپولف تو-۲۲ام) طراحی شده بود. قرار بود تامکت پلتفرمی برای موشک AIM-54 فینیکس باشد، اما برخلاف اف-۱۱۱بی که لغو شد، می‌توانست با سایر سلاح‌ها با تهدیدات میان‌برد و کوتاه‌برد نیز مقابله کند. اف-۱۴ یک جنگنده برتری هوایی است، نه فقط یک هواپیمای رهگیر دوربرد. بیش از ۶۷۰۰ کیلوگرم (۱۴۸۰۰ پوند) مهمات را می‌توان برای مأموریت‌های رزمی در چندین جایگاه سخت زیر بدنه و زیر بال‌ها حمل کرد. معمولاً، این به معنای حداکثر چهار موشک فینیکس یا اسپارو در جایگاه‌های حمل موشک در شکم، دو موشک فینیکس/اسپارو در جایگاه‌های حمل موشک در بال‌ها و دو موشک سایدوایندر در جایگاه‌های حمل موشک در دستکش بال‌ها است. اف-۱۴ همچنین به یک توپ چرخشی ۲۰ میلی‌متری داخلی M۶۱ Vulcan مجهز است. تامکت همچنین می‌توانست از بمب های هدایت‌شونده GBU مدل MK-۸۰ - MK-۸۴ در جایگاه‌های حمل موشک خود پشتیبانی کند. در این پیکربندی، خلبانان آن را با نام "بمب‌کت" می‌شناختند. 17/ @SHIRDALPOST

در مجموعه حسگرها، AN/ALR-23، یک حسگر جستجو و ردیابی مادون قرمز (IRST) با استفاده از آشکارسازهای ایندیوم آنتیمونید، که زیر دماغه نصب شده بود، وجود داشت. با این حال، این سیستم غیرقابل اعتماد بود و با یک سیستم نوری، AAX-1 ساخت نورثروپ، که TCS (مجموعه تلویزیونی) نیز نامیده می‌شود، جایگزین شد. AAX-1 به خلبانان کمک می‌کند تا هواپیما را به صورت بصری شناسایی و ردیابی کنند، تا برد 60 مایل (97 کیلومتر) برای هواپیماهای بزرگ. رادار و AAX-1 به هم متصل هستند و به یک آشکارساز اجازه می‌دهند جهت دیگری را دنبال کند. یک سیستم تشخیص مادون قرمز/نوری دوگانه در F-14D بعدی به کار گرفته شد، که AN/AAS-42 IRST جدید و TCS در کنار هم قرار گرفتند. 16/ @SHIRDALPOST

اف-۱۴ همچنین دارای سیستم‌های اقدامات متقابل الکترونیکی (ECM) و گیرنده هشدار راداری (RWR)، پخش‌کننده‌های چف/فلیر، لینک داده جنگنده به جنگنده و یک سیستم ناوبری اینرسی دقیق است. سیستم ناوبری اولیه مبتنی بر اینرسی بود؛ مختصات نقطه مبدا در یک کامپیوتر ناوبری برنامه‌ریزی می‌شدند و ژیروسکوپ‌ها هر حرکت هواپیما را برای محاسبه فاصله و جهت از آن نقطه شروع ردیابی می‌کردند. سیستم موقعیت‌یابی جهانی (GPS) بعداً برای ارائه ناوبری دقیق‌تر و افزونگی در صورت خرابی هر یک از سیستم‌ها، یکپارچه شد. پخش‌کننده‌های چف/فلیر در قسمت زیرین بدنه و روی دم قرار دارند. اف-۱۴ در ابتدا به سیستم RWR AN/ALR-45/50 مجهز بود، در حالی که هواپیماهای تولیدی بعدی به AN/ALR-67 مجهز شدند. سیستم RWR از چندین آنتن روی بدنه هواپیما تشکیل شده است که می‌تواند تقریباً هم جهت و هم فاصله کاربران رادار دشمن را محاسبه کند. همچنین می‌تواند بین رادار جستجو، رادار ردیابی و رادار هدایت موشک تمایز قائل شود. 15/ @SHIRDALPOST

اویونیک کابین خلبان همچنین دارای یک نمایشگر سربالا (HUD) برای نمایش اطلاعات ناوبری است. چندین سیستم اویونیک دیگر مانند ارتباطات و جهت‌یاب‌ها در نمایشگر رادار AWG-9 ادغام شده‌اند. یکی از ویژگی‌های F-14، کامپیوتر مرکزی داده‌های هوایی (CADC) آن است که توسط Garrett AiResearch طراحی شده و سیستم کنترل پرواز یکپارچه داخلی را تشکیل می‌دهد. از یک چیپست مجتمع‌سازی در مقیاس بزرگ مبتنی بر MOSFET به طور خاص تراشه MP944، استفاده می‌کند. ابزار های پرواز از نوع ترکیبی آنالوگ دیجیتالی هستند. دماغه بزرگ این هواپیما شامل دو خدمه و چندین سیستم اویونیک حجیم است. عنصر اصلی آن رادار باند X شرکت هیوز AN/AWG-9 است؛ آنتن آن یک آرایه مسطح با عرض 91 سانتی‌متر (36 اینچ) است و دارای آنتن‌های یکپارچه شناسایی دوست از دشمن می‌باشد. AWG-9 دارای چندین حالت جستجو و ردیابی مانند ردیابی در حین اسکن (TWS)، جستجوی برد در حین جستجو (RWS)، ردیابی تک هدف پالس داپلر (PDSTT) و ردیابی زاویه اختلال (JAT) است. حداکثر 24 هدف را می‌توان به طور همزمان ردیابی کرد و شش هدف را می‌توان در حالت TWS تا فاصله حدود 97 کیلومتری (60 مایل) درگیر کرد. موشک‌های کروز نیز از اهداف احتمالی AWG-9 هستند که می‌توانند در حالت پالس داپلر، روی اشیاء کوچک حتی در ارتفاع کم قفل کرده و آنها را ردیابی کنند. برای F-14D، رادار AWG-9 با رادار ارتقا یافته APG-71 جایگزین شد. سیستم توزیع اطلاعات تاکتیکی مشترک (JTIDS)/Link 16 برای ارتباطات داده بعداً اضافه شد. 14/ @SHIRDALPOST

موتور TF30 در F-14 تامکت عملکرد ضعیفی داشت و جان لمان، وزیر نیروی دریایی، آن را موتوری وحشتناک و ترکیب TF30/F-14 را بدترین عدم تطابق موتور و بدنه خواند. ۲۸٪ سوانح F-14 به این موتور نسبت داده شد. TF30 که در اصل برای بمب‌افکن طراحی شده بود، در نبرد هوایی مستعد واماندگی کمپرسور، از دست دادن کنترل و چرخش تخت بود. خرابی پره‌های توربین نیاز به تقویت محفظه موتور را ایجاد کرد و شلیک موشک می‌توانست باعث واماندگی موتور شود. مدل‌های بعدی (F-14B و F-14D) به موتور جنرال الکتریک F110 مجهز شدند که رانش significantly بیشتری داشت، نرخ صعود را ۶۱٪ افزایش داد و نسبت رانش به وزن را از ۰.۵۶ به ۰.۷۳ (حداکثر وزن) و ۰.۸۸ (وزن عادی) رساند. F110 کارآمدتر بود و برد و بقاپذیری را افزایش داد. با این حال، در سال ۱۹۹۶ دو سقوط ناشی از خرابی پس‌سوز رخ داد و نیروی دریایی استفاده از پس‌سوز زیر ۱۰,۰۰۰ پا را بیش از یک سال ممنوع کرد. 13/ @SHIRDALPOST

موتور اف-۱۴ای در ابتدا به دو موتور توربوفن تقویت‌شده پرت اند ویتنی TF30-P-412A (یا JTF10A) مجهز بود که هر کدام دارای ۹۳ کیلونیوتن (۲۰۹۰۰ پوند) نیروی رانش استاتیک بودند که هواپیما را قادر می‌ساخت به حداکثر سرعت ۲.۳۴ ماخ برسد. اف-۱۴ معمولاً برای کاهش مصرف سوخت با سرعت کروز پرواز می‌کرد که برای انجام مأموریت‌های گشت‌زنی طولانی مهم بود. ورودی‌های هوای مستطیلی شکل موتورها به رمپ‌های متحرک و درهای تخلیه هوا مجهز بودند تا نیازهای مختلف جریان هوای موتور را از زمان برخاستن تا حداکثر سرعت مافوق صوت برآورده کنند. نازل‌های متغیر نیز به اگزوز موتور نصب شدند. اف-۱۴ای تولید شده در اواخر دهه ۱۹۶۰ دارای موتورهای بهبود یافته TF30-P-414A بود. نیروی دریایی در ابتدا قصد داشت موتور TF30 را با موتور Pratt & Whitney F401، نوع دریایی موتور F100 جنگنده F-15 با قدرت رانش 28100 پوند (125 کیلونیوتن) جایگزین کند، اما این طرح در نهایت به دلیل هزینه‌ها و مشکلات مربوط به قابلیت اطمینان لغو شد. 12/ @SHIRDALPOST

سیستم بال متغیر F-14: · زاویه بال بین ۲۰ تا ۶۸ درجه در پرواز، کنترل خودکار توسط CADC برای بهترین نسبت برآ به پسا · حالت oversweep ۷۵ درجه هنگام پارک برای ذخیره فضای ناو · فرود اضطراری با بال ۶۸ درجه ممکن اما خطرناک (stall بالا) طراحی بال: · فاصله زیاد نقاط محوری: نصب تسلیحات روی glove ثابت، کاهش پسای trim · کاهش نسبت ضخامت به chord با جمع‌شدن بال → رسیدن به ماخ ۲.۴ · سهم بالای بدنه در برآ → بارگذاری بال کمتر · از دست رفتن مزیت مانوری با حمل موشک‌های سنگین بین موتورها سیستم کنترل: · بدون aileron؛ spoiler در سرعت پایین و taileron در سرعت بالا · slat و flap تمام‌طول برای فرود و نبرد · twin tail برای مانور AoA بالا و کاهش ارتفاع سازه: · ۲۵٪ تیتانیوم (wing box، محورها، پوسته‌ها) · طراحی ۷.۵ g، محدود به ۶.۵ g در ناوگان 11/ @SHIRDALPOST

ارابه فرود بسیار مقاوم است تا در برابر پرتاب (برخاستن) و بازیابی (فرود) مورد نیاز برای عملیات ناو هواپیمابر مقاومت کند. این ارابه شامل یک چرخ دماغه دوتایی و یک چرخ اصلی با فاصله زیاد است. هیچ نقطه سختی در قسمت‌های جارویی بال‌ها وجود ندارد، بنابراین تمام تسلیحات روی شکم بین رمپ‌های ورودی هوا و روی پایلون‌های زیر دستکش‌های بال نصب شده‌اند. ظرفیت سوخت داخلی 2400 گالن آمریکایی (9100 لیتر) است: 290 گالن آمریکایی (1100 لیتر) در هر بال، 690 گالن آمریکایی (2600 لیتر) در یک سری مخزن پشت کابین خلبان و 457 گالن آمریکایی (1730 لیتر) دیگر در دو مخزن تغذیه کننده. این هواپیما می‌تواند دو مخزن سوخت خارجی 267 گالنی (1010 لیتر) را در زیر رمپ‌های ورودی موتور حمل کند. همچنین یک پروب سوخت‌گیری هوا به هوا وجود دارد که در دماغه سمت راست جمع می‌شود. 10/ @SHIRDALPOST

بدنه و بال‌های اف-۱۴ به آن اجازه می‌دهند سریع‌تر از اف-۴ اوج بگیرد، در حالی که دم دوقلو (دو تثبیت‌کننده عمودی با باله‌های شکمی روی محفظه موتور) پایداری بهتری را ارائه می‌دهد. اف-۱۴ مجهز به یک توپ چرخشی داخلی ۲۰ میلی‌متری M61 Vulcan است که در سمت چپ نصب شده است (برخلاف فانتوم که در نیروی دریایی ایالات متحده به توپ داخلی مجهز نبود) و می‌تواند موشک‌های ضدهوایی AIM-54 Phoenix، AIM-7 Sparrow و AIM-9 Sidewinder را حمل کند. موتورهای دوقلو در محفظه‌هایی با فاصله زیاد قرار گرفته‌اند. ناحیه مسطح بدنه بین محفظه‌ها برای نگهداری سیستم‌های سوخت و اویونیک، مانند مکانیزم جاروب بال و کنترل‌های پرواز، و همچنین تسلیحات استفاده می‌شود، زیرا بال‌ها برای حمل مهمات استفاده نمی‌شوند. بدنه به خودی خود، بسته به موقعیت بال، تقریباً 40 تا 60 درصد از سطح بالابر آیرودینامیکی F-14 را فراهم می‌کند. ویژگی‌های بدنه بالابر بدنه به یک F-14 اجازه داد تا پس از یک برخورد هوایی که بیش از نیمی از بال راست هواپیما را در سال 1991 جدا کرد، با خیال راحت فرود بیاید. 9/ @SHIRDALPOST

در اوایل دهه ۱۹۸۰، نیروی دریایی برنامه VFMX را برای جایگزینی F-14 و A-6 در نظر گرفت که کوتاه‌مدت بود. سپس برنامه‌های جداگانه‌ای برای دفاع هوایی (NATF به عنوان نسخه دریایی F-22) و حمله عمقی (ATA/A-12) دنبال شد. فروپاشی شوروی و کاهش بودجه منجر به لغو NATF در ۱۹۹۱ و سپس لغو A-12 شد. نیروی دریایی برنامه A-X را راه‌اندازی کرد و F-14 با ارتقاءهای LANTIRN به عنوان راه‌حل موقت عمل کرد. در سال ۱۹۸۹، وزیر دفاع چنی تولید F-14D را پس از ۵۵ فروند متوقف کرد و آن را "فناوری دهه ۱۹۶۰" و "برنامه اشتغال‌زایی" خواند. ارتقاء موشک AMRAAM لغو شد. لغو F-14D جنجالی بود و حدود ۸۰,۰۰۰ شغل را تحت تأثیر قرار داد و به افول Grumman و خرید آن توسط Northrop کمک کرد. نیروی دریایی در نهایت F/A-18E/F Super Hornet را به عنوان راه‌حل موقت خریداری کرد و برنامه A/F-X در ۱۹۹۳ لغو شد. 8/ @SHIRDALPOST

افسر رهگیری رادار (RIO) یک LANTIRN ارتقا یافته با نام "LANTIRN 40K" برای عملیات تا ارتفاع 40000 فوت (12000 متر) در سال 2001 معرفی شد و پس از آن، سیستم‌های هدف‌گیری تاکتیکی تامکت (T3) و تصویربرداری تاکتیکی سریع خ(FTI) برای تعیین دقیق مختصات هدف و توانایی انتقال تصاویر در حین پرواز معرفی شدند. تامکت‌ها همچنین در سال 2003 قابلیت حمل مهمات حمله مستقیم مشترک (JDAM) GBU-38 را اضافه کردند که به آنها امکان استفاده از انواع سلاح‌های هدایت‌شونده LGB و GPS را می‌داد. برخی از F-14Dها در سال 2005 با سیستم downlink ROVER III Full Motion Video (FMV) ارتقا یافتند، سیستمی که تصاویر را به صورت بلادرنگ از حسگرهای هواپیما به لپ‌تاپ کنترل‌کننده هوایی رو به جلو (FAC) در زمین منتقل می‌کند. 7/ @SHIRDALPOST

غلاف LANTIRN یک دوربین مادون قرمز رو به جلو (FLIR) برای عملیات شبانه و یک نشانگر هدف لیزری برای هدایت بمب‌های هدایت شونده لیزری (LGB) را برای F-14 فراهم می‌کرد. اگرچه LANTIRN به طور سنتی یک سیستم دو غلافی است، یک غلاف ناوبری AN/AAQ-13 با رادار تعقیب عوارض زمینی و یک FLIR زاویه باز، به همراه یک غلاف هدف‌گیری AN/AAQ-14 با FLIR قابل هدایت و یک تعیین‌کننده هدف لیزری، اما تصمیم گرفته شد که فقط از غلاف هدف‌گیری استفاده شود. غلاف LANTIRN تامکت نسبت به پیکربندی پایه تغییر و بهبود یافت، مانند قابلیت سیستم موقعیت‌یابی جهانی/سیستم ناوبری اینرسی (GPS/INS) تا به F-14 اجازه دهد تا موقعیت خود را به طور دقیق تعیین کند. این غلاف بر روی پایلون دستکش بال راست حمل می‌شد. 6/ @SHIRDALPOST

تا سال 1994، گرومن و نیروی دریایی طرح‌های بلندپروازانه‌ای برای ارتقاء تامکت فراتر از مدل D (مانند سوپر تامکت 21، نسخه ارزان‌تر QuickStrike و سوپر تامکت تهاجمی 21 پیشرفته‌تر) ارائه می‌دادند. با این حال، اجرای این ارتقاءها برای جبران این کمبود بسیار طولانی می‌شد و هزینه‌های آن به میلیاردها دلار می‌رسید. کنگره ایالات متحده این را برای یک راه حل موقت بسیار گران دانست. یک ارتقاء سریع و ارزان با استفاده از غلاف هدف‌گیری مادون قرمز برای شب (LANTIRN) طراحی شد. 5/ @SHIRDALPOST

ارتقاء حمله زمینی در دهه ۱۹۹۰، با بازنشستگی قریب‌الوقوع گرومن A-6 اینترودر و لغو هواپیمای تاکتیکی پیشرفته مک‌دانل داگلاس A-12 آونجر ۲، برنامه هوا به زمین اف-۱۴ دوباره احیا شد. آزمایش‌هایی با بمب‌های واقعی در دهه ۱۹۸۰ انجام شده بود؛ اف-۱۴ در سال ۱۹۹۲ اجازه استفاده از بمب‌های آهنی ساده را پیدا کرد. در طول عملیات طوفان صحرا در جنگ خلیج فارس، اکثر ماموریت‌های هوا به زمین به اسکادران‌های LTV A-7 Corsair II، A-6 اینترودر و F/A-18 Hornet واگذار شد، در حالی که اف-۱۴ها بر عملیات دفاع هوایی تمرکز داشتند. پس از طوفان صحرا، اف-۱۴های A و B تحت ارتقاءهایی در اویونیک و نمایشگرهای کابین خلبان قرار گرفتند تا امکان استفاده از مهمات دقیق، افزایش سیستم‌های دفاعی و اعمال بهبودهای ساختاری فراهم شود. سیستم‌های الکترونیکی جدید با F-14D قابل مقایسه بودند؛ این هواپیماهای ارتقا یافته به ترتیب F-14A (ارتقاء) و F-14B (ارتقاء) نامگذاری شدند. 4/ @SHIRDALPOST

نیروی دریایی آمریکا در اواخر دهه ۱۹۵۰ به دنبال رهگیر دوربرد برای دفاع از ناوها در برابر تهدیدات شوروی بود. پروژه Missileer لغو شد. سپس مک‌نامارا نیروی دریایی را مجبور به مشارکت در برنامه TFX (F-111B) کرد، اما این هواپیما برای نیازهای نیروی دریایی مناسب نبود. Grumman طرح جایگزین Model 303 را توسعه داد که بعداً به F-14 Tomcat منجر شد. دریادار کانولی مشکلات F-111B را افشا کرد و کنگره در سال ۱۹۶۸ بودجه آن را قطع کرد و راه را برای جنگنده اختصاصی نیروی دریایی هموار کرد. در ژوئیه ۱۹۶۸، نیروی دریایی آمریکا برنامه VFX را جایگزین VFAX کرد و درخواست پیشنهاد برای یک جنگنده دو سرنشین، دوموتوره با سرعت ماخ ۲.۲، توپ ۲۰ میلی‌متری و قابلیت حمل موشک‌های Phoenix یا Sparrow و Sidewinder صادر کرد. پنج شرکت پیشنهاد دادند که چهار مورد بال هندسه متغیر داشتند. نام "Tomcat" به افتخار دریادار کانولی (Tom's Cat) و ادامه سنت نام‌گذاری گربه‌سان Grumman انتخاب شد. این نام‌گذاری هواپیما را به نسل جنگنده‌های قبلی Grumman مانند Wildcat، Hellcat و Panther مرتبط می‌کرد. نام‌های جایگزین Alley Cat و Seacat رد شدند. 3/ @SHIRDALPOST

اف-۱۴ اولین پرواز خود را در ۲۱ دسامبر ۱۹۷۰ انجام داد و اولین استقرار خود را در سال ۱۹۷۴ با نیروی دریایی ایالات متحده بر روی ناو هواپیمابر USS Enterprise انجام داد و جایگزین مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ شد. اف-۱۴ تا دهه ۲۰۰۰ به عنوان جنگنده اصلی برتری هوایی دریایی، رهگیر دفاع ناوگان و پلتفرم شناسایی هوایی تاکتیکی نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می‌کرد. سیستم ناوبری ارتفاع پایین و هدف‌گیری مادون قرمز برای شب (LANTIRN) در دهه ۱۹۹۰ اضافه شد و تامکت شروع به انجام ماموریت‌های حمله زمینی دقیق کرد. تامکت در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۶ توسط نیروی دریایی ایالات متحده بازنشسته شد و جای خود را به بوئینگ اف/ای-۱۸ای/اف سوپر هورنت داد. چندین اف-۱۴ بازنشسته در سراسر ایالات متحده به نمایش گذاشته شده‌اند. 2/ @SHIRDALPOST

گرومن اف-۱۴ تامکت (Grumman F-14 Tomcat) یک هواپیمای جنگنده آمریکایی مافوق صوت، دو موتوره، دو سرنشینه، دو دم و با قابلیت پرواز بر روی ناو هواپیمابر و بال متغیر با قابلیت پرواز در تمام شرایط آب و هوایی است. تامکت پس از فروپاشی پروژه اف-۱۱۱بی (Grumman F-111B) ساخت جنرال داینامیکس-گرومن، برای برنامه جنگنده آزمایشی نیروی دریایی (VFX) نیروی دریایی ایالات متحده توسعه داده شد. اف-۱۴، یک جنگنده بزرگ و مجهز، اولین جنگنده از سری تین (Teen) آمریکا بود که با در نظر گرفتن تجربه نبرد هوایی در برابر جنگنده‌های کوچکتر و مانورپذیرتر میگ (MiG) در طول جنگ ویتنام طراحی شده بود. 1/ @SHIRDALPOST

با این حال برنامه لغو شد. دلیل اصلی پیشرفت سامانه‌هایی مثل LANTIRN بود که می‌توانست به هواپیماهای موجود (از جمله A-10) اضافه شود و نیاز به نسخهٔ دو سرنشینه اختصاصی را کاهش داد. ایده تبدیل تعداد محدودی از A-10A ها به نسخهٔ آموزشی دو سرنشینه (که قرار بود A-10B نامیده شود) نیز قبل از هرگونه تبدیل عملی لغو شد. تنها نمونهٔ ساخته‌شده (شماره سریال ۷۳-۱۶۶۴) در نهایت در موزه مرکز آزمایش پرواز نیروی هوایی در پایگاه ادواردز نگهداری می‌شود و هنوز هم تنها A-10 دو سرنشینه موجود در جهان است. در مجموع، YA-10B نشان‌دهندهٔ تلاش برای گسترش قابلیت‌های شبانهٔ Warthog بود، اما به دلیل ظهور فناوری‌های جایگزین، هرگز به تولید نرسید و تمام A-10 های عملیاتی تک‌سرنشینه باقی ماندند. @SHIRDALPOST | #IM

YA-10B (A-10 N/AW – Night/Adverse Weather) در اواخر دهه ۱۹۷۰ نیروی هوایی آمریکا احساس نیاز به نسخه شب‌پرواز و همه ‌آب‌وهوایی A-10 داشت، چون نسخهٔ استاندارد A-10A عمدتاً برای عملیات روز طراحی شده بود شرکت Fairchild Republic در مارس ۱۹۷۹ یکی از هواپیماهای پیش‌تولید (A-10A با شماره سریال ۷۳-۱۶۶۴) را برای تبدیل به نسخهٔ دو سرنشینه بازگرداند. تبدیل حدود سه ماه طول کشید و هواپیما ابتدا با نام Night/Adverse Weather A-10 (N/AW) شناخته شد و در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ به YA-10B تغییر نام داد. آزمایش‌های پروازی از ۲۳ اکتبر ۱۹۷۹ در پایگاه ادواردز (Edwards AFB) آغاز شد. در مجموع ۲۸ مأموریت با حدود ۴۸٫۶ ساعت پرواز انجام شد که حدود یک‌سوم آن‌ها در شب بود. نتایج مثبت ارزیابی شد و هواپیما قابلیت ناوبری و حملهٔ دقیق در شب و هوای نامساعد را نشان داد. @SHIRDALPOST | #IM