𝑾𝒉𝒐 𝒄𝒂𝒓𝒆𝒔

‌در چشمانت ستـاره‌ها مےرقصند، عمـرِ شیرینم. گویی به آسمـانے خیره شده‌ام که هیچ نـورِ مزاحمی مانع دیدن آن نمی‌شود و تماشـاگرِ درخشش ستـاره‌هایے هستم که قلبـم را به تندتر تپیـدن وا می‌دارند. باور کن چشم‌هایـت از ستـاره‌هاے ریز و درشت لبریز است. من حتی دیدم که چگونه ستـاره‌اے دنبـاله‌دار در آسمـانِ چشمانت دوید و ردپـاےِ درخشش‌اش، شـبِ چشمانت را برای مدت‌ها به روز بـدل کرد. تو مرا بنـده‌ی چشمانـت کردی بـےآنکه بدانی. آن تیلـه‌های مشکـیےات را، چنان مےپرستـم که شـب مـاه‌ش را و روز خورشیـدش را؛ و گمان نکنی که بنـده‌اے خیانت‌کـار هستم. چرا که ایمـانِ بنده‌ات به شـبِ چشمانـت گِـرِه خورده است. ‌‌‌بنـده‌ے تو تنهـا حسـرتش این است که کاش مےتوانست بساطِ زندگـےاش را جمع کرده و به جهـانِ چشم‌هایـت کوچ کند.