3AM

اینکه زندگیم هیچ تغییری نمیکنه و همینجوری تخمی داره پیش میره، کصخلم میکنه.

بعد از سالیان دراز به جمع ما برگشت و باز هم خنده و خوشی بود روزها و شب های دیگری هم کنار هم گذراندیم و پس از وقتی به این پی بردیم که چرا بار اول رفته بود خلاصه تمامی صحبت هایی که تا الان بشر کرده این بوده انسان هیچگاه تغییر. نمیکند فقط مثل مار پوست می اندازد و تغییر. شکل میدهد

این روزا حالم یجوریه انگار همه اتفاقای دنیا تقصیر منه.

هر وقت حس کردین دلتون برای کسی تنگ شده، وقت خوابیدن شماس.

زندگی داره خسته کننده تر از اون چیزی میشه که حتی فکرشم نمیکردم.

از اینکه وسط صحبت کردن راجب چیزی که اذیتم میکنه گریم میگیره واقعا زجر اوره.

خیلی آدم “می‌فهمم ولی به روت نمیارم‌” ای هستم.

اعتمادم به آدما در این حده که همش حس میکنم همچی یه نقشه‌ست.

من سر ارزشم هیچوقت با کسی بحث نمیکنم اگه فکر میکنی اون بیرون آدمای بهتری هست بسم الله.

بلد نبود کمک بخواد؛ غیب میشد، حالش بهتر میشد برمیگشت.

‏موی عزیزم ‏هیچ کدوم از مسائل زندگی من به تو ربطی نداره، لطفا نریز.

بیشتر روابطم با آدما سر اینکه “پیام نداد پس حتماً نمیخواد در ارتباط باشیم” تموم شد.

جمعه نیست که شکنجه‌ی روح و روان منه .

برای انجام هر کاری، غمگین و خسته‌ام.

برنده اونیه که زود می‌خوابه و فکر و خیال نمی‌کنه.

آدم یه شب به خودش میاد، می‌بینه چقدر حیف شده.

یک آدم را دوبار پیدا نخواهید کرد، حتی در همان آدم.

نمیدونم چمه ولی یادمه قبلا انقدر چم نبود.