3AM

‏بزرگسالی خیلی طاقت فرساست، وسط فروپاشی روانی باید پاشی خودتو جمع و جور کنی و ادامه بدی. بابا ولم کن میخوام برم زیر پتو گریه کنم.

در “ولش کن هر چی شد” ترین حالت ممکنم.

از یه جایی به بعد برخلاف خواسته‌ی قلبت ترجیح میدی با صلاح مغزت آدما رو تو همون قلبت نگه‌ داری نه تو زندگیت.

به اندازه تمام حرفایی که نزدم، معده درد گرفتم.

آشنایی باهات اشتباه بود باید میذاشتم فنم بمونی.

‏درد از بین نمیره. ولی تو یاد می‌گیری چجوری با وجودش زندگی کنی.

از خوندن چتای قدیمی کسی که دوسش دارم متنفرم، از اینکه ببینم چقدر قبلا احمق بودم، اینکه ببینم اون آدم الان چقدر عوض شده، اینکه دیگه تو زندگیم نیست و نمی‌تونم باهاش حرف بزنم، اینکه من چقدر‌ دوسش داشتمو اون چقدر با بی‌رحمی ترکم کرد، اینکه هنوزم دلم براش تنگ میشه، متنفرم.

‏می‌فهمی مثل بقیه نبودم، روزی که برام مثل بقیه‌ای.

از من، منی ماند که دیگر شوقِ چیزی ندارد.

وقتی باهات شوخی ندارم، باهام شوخی نکن. من شاید بهت بخندم و بگم نه بابا اوکیه؛ ولی اوکی نیست. دلم میخواد خفه شی و بس کنی.

حس میکنم از دنیا عقبم

به یدونه از این شبا نیاز دارم که از ذوق خوابم نبره.

به شدت آدم این مال منه ای هستم کسی که مال منه جواب سلام کسیم نباید بده.

‏تو ایران دختر بودن از مجرم بودنم بدتره.

حوصله اثبات کردن چیزیو ندارم، هرچی از من شنیدی دوتا بزار روش.

تفریح بزرگسالی خوابه دوستان، دنبال چیزای عجیب نگردین.

در سن ولگردی، نمی‌ولگرم.

‏آدمایی که از نوع چت کردنت می‌فهمن ناراحتی، خیلی خوبن.