تصدّقت

نقش والد داشتن.

خستگی ناشی از حل مسائل و توجیه آدما توی ذهن.

ناکافی بودن.

به جز اینی که گفتی به چی فکر میکنی‌ ‌ ‌‌‌ ‌

و واقعا نمی‌دونم چطور ادما رو خوب کنم توی مجازی. یا با صحبت. بیشتر دوست دارم بشنوم.

جز اون دسته از ادم‌هام که اگه پیشم باشی شاید پاشم برات چایی درست کنم، یا آب بیارم، یا خوراکیامو تقسیم کنم، یا یهو یه چرتو پرتی بگم. دیگه خیلی اوضاع بد باشه بغل کنمی هستم.

البته من حتی اگه بشناسم هم نمی‌تونم آدما رو با حرف و کلمات تسلی بدم.

نمی‌دونم، نمی‌شناسم دوستت رو.

چجوری دوستمو خوب کنم؟‌ ‌ ‌‌‌ ‌

همچین چیزیه آره.

همون دستکاری روانی‌ ‌ ‌‌‌ ‌

گشنمه منم.

چون خودم گشنمه شما هم باید دلتون بخواد.‌ ‌ ‌‌‌ ‌

بعد وقتی تو اینقدر در معرض اون اطلاعات و تلقین‌های شخص قرار می‌گیری، که شروع می‌کنی به زیر سوال بردنِ خودت، درحالی که تو یادته! یادته که اون شخص چیکار کرده و چه حرفی زده. ولی اون اینقدر بهت می‌گه که این اتفاق نیوفتاده و داری حساس می‌شی و اشتباه شنیدی که این تضاد مغزت رو تحت فشار قرار می‌ده. بعد اگه این وضعیت همینجوری ادامه داشته باشه باعث استرس مزمن می‌شه. و سطح هورمون کورتیزول برای مدت طولانی بالا می‌مونه. و همین باعث می‌شه روی عملکرد بخش‌هایی از مغز مثل هیپوکامپ که توی حافظه نقش مهمی داره اثر بذاره و مختلش کنه. درنتیجه کم کم باعث می‌شه بجای اینکه رفتار طرف مقابل رو زیر سوال ببری و از خودت دفاع کنی؛ خودت رو مقصر بدونی.

مثلا تورو خیلی ناراحت کرده باشه و بعدش میاد می‌گه: من؟ من همچین حرفی نزدم که. خیلی حساس نشدی؟ تو همیشه منظورمو اشتباه متوجه می‌شی، اشتباه یادت میاد.

این درحالیه که تو مرتکبش نشدی. و کم کم به خودت، رفتارت، بینشت، ناراحت شدنت! و حتی احساساتت شک می‌کنی.

گس‌لایتینگ؛ فکر کنم هرکسی توی زندگیش چندباری تجربه‌ش می‌کنه. اگه بخوام توضیحش بدم باید بگم یکسری از آدم‌ها هستن با شما جوری صحبت می‌کنن، که آخرش شک می‌کنی که "مشکل شاید از منه" به حدی که گاهی شک می‌کنی که شاید این من بودم که اشتباه کردم، این من بودم که یکاری کردم. به این می‌گن گس‌لایتینگ.

گس چی چی😭😂‌ ‌ ‌‌‌ ‌

اکلیل پمپاژ کردی توی قلبم.