تصدّقت

اجالتاً اندکی کلام حق:

اگه ازم می‌پرسی که چه حسی داره در طول روز هروقت آنلاین می‌شی هیچ‌کس حالت رو نپرسیده باشه؟ دلتنگت نشده باشه؟ و بودنت فاقد هرگونه اهمیتی باشه؟ درست حدس زدی آفرین می‌گم هیچ‌حسی؛ برمی‌گردم می‌خوابم.

اوست‌کریم خودت بگو دقیقاً ما برای کدوم صحنهٔ کربلا گریه کنیم حق مطلب ادا می‌شه؟

نمی‌دونم روضه داره بی‌چارم می‌کنه یا که ترس از نرسیدن به محرم.

«هنوز دیده به دیدارت آرزومند است»

«نوشتند؛ حسین فرزند امیرالمومنین علی‌بن‌ابی‌طالب؛ درحالیکه از کنار پیکر برادرش، عباس تنها و غریب بر‌می‌گشت به او می‌خندیدند، کف می‌زدند، سوت می‌کشیدند و او اشک‌هایش را با آستینش پاک می‌کرد. :)»

«به وصالت که مرا طاقت هجران تو نیست.»

روز قیامت، هر کسی در دست گیرد نامه‌ای من نیز حاضر می‌شوم تصویرِ جانان در بغل

“لِقاؤكَ قُرَّةُ عَيني «دیدار تو روشنایی چشمان من است» “و وَصلُكَ مُنى نَفسي «و وصالت آرزوى جانم»

قربونت برم، دور سرت بگردم، فدای تارهای سفید موهات خب.. شما به من بگو ما محرم رو یعنی جدی جدی قراره بدون شما شروع کنیم؟:)

«هیچ‌کس نمی‌مونه.» اینو من خیلی درک می‌کنم. نه که چون بدبینماا، نه فقط چونکه از آدم‌ها خیلی ناامید شدم. من فقط به اندازه‌ای زندگی کردم که بفهمم همه‌چیز یه روزی تموم می‌شه. آدم‌ها می‌رن. خاطره‌ها کمرنگ می‌شن. صداها فراموش می‌شن. حتی بعضی داغ‌ها هم بعد از سال‌ها یاد می‌گیرن آروم‌تر بسوزن. دنیا همین‌طوریه. انگار از اول هم قرار نبوده چیزی رو برای همیشه نگه داره، می‌دونی چی می‌گم؟ برای همین وقتی کسی می‌گه «هیچ‌کس نمی‌مونه»، سرم رو تکون می‌دم و می‌گم: آره... می‌فهمم. اما یه جاهایی درونم هست که این جمله کم میاره. یه جاهایی هست که منطق دنیا جواب نمی‌ده. مثلاً شما به من بگید چطور ممکنه هزار و چندصد سال از رفتن یک نفر گذشته باشه، اما هنوز اسمش که میاد، یه چیزی توی دل آدم جابه‌جا بشه؟ چطور ممکنه آدمی که نه صداش رو شنیدی، نه چهره‌ش رو دیدی، اینقدر بهت نزدیک باشه؟ چطور ممکنه زمان از روی همه‌چیز رد بشه، اما از روی یه اسم نتونه که نتونه؟ اصلا شاید برای همینم بود که گفتن: «إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ حَرَارَةً فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَبْرُدُ أَبَدًا | برای حسین، در دل مؤمنان حرارتی است که هرگز سرد نمی‌شود.» و راستشو بخوایند یجاهایی توی زندگیم فکر می‌کردم این فقط یک حدیثه. اما هر سال نزدیک محرم که می‌شه، می‌بینم نه؛ واقعا یجایی توی دلم آشوب می‌شه... یه آتیش آروم که نه خاموش می‌شه، نه می‌سوزونه. فقط دگرگونم می‌کنه، فقط هست. یه گوشه‌ی دل آدم می‌مونه. آقا امام حسین برای من خیلی رفیقه:) آقا امام حسین شاید من رو نطلبه ولی مطمئنم حواسش بهم هست. آقا امام حسین شبیه اون تکیه‌گاهیه که وقتی از همه‌چیز خسته می‌شم، ناخودآگاه سمتش برمی‌گردم و صداش می‌کنم. وقتی از تموم آدم‌ها ناامید می‌شم. وقتی از خودم ناامید می‌شم. وقتی دنیا زیادی شلوغ می‌شه. آقا برای همش درمونه.. و عجیب اینه که هیچ‌وقت احساس نمی‌کنم که غریبه‌ام، گنه‌کار و روسیاهم، دلم قرصه که آقا همینجوری دوستم داره. آقا رو انگار هزار و چهارصد ساله که می‌شناسم.. تهشو بگم؟ آره خب، شاید واقعاً آدم‌ها نمونن هیچ‌وقت... ولی من آقام امام حسین رو ابدی دارم. برای همینم هست هروقت کسی ترکم می‌کنه ته دلم می‌گم: دخترجون خیالت تخت باشه آقا همیشه رفیق و پناه راهت می‌مونه. و همین کفایت می‌کنه، کل زندگیم رو تضمین می‌کنه.

خب امروز چون گند زدم، میرم بیرون گربه پیدا کنم باهاش حرف بزنم.

جدیدا خیلی آدمِ «خیلی مزاحمم، نباید جایی حرف بزنم، شاید کسی دلش نمی‌خواد باهام حرف بزنه»ای هستم.

یکی از لذت بخش‌ترین کارهای دنیا، سر روی مهر گذاشتن توی سکوت ممتده؛ نه صدایی بیاد و نه چیزی برای گفتن باشه. فقط سجده سمت قبله باشه‌و صدای ضعیف تپش‌های قلب مستاصلی که حرفش نمیاد. :)

دلگیر؟ اونم از دنیایی به مولاعلی خیانت کرد؟ به دنیایی که پهلوی حضرت زهرا رو پشت در شکوند؟ به دنیایی که امام حسن رو تنها گذاشت؟ به دنیایی که امام حسین رو به یزید ترجیح داد؟ دنیایی که اهانت کرد به عمه زینب؟ و دستای عموعباس رو قطع کرد؟ به غربتی که امام رضا داشت؟ دنیایی که امام زمانمو ازمون دور نگه داشته؟ دنیایی که توی یه روز هم رهبرم رو گرفت و قریب به 170 تا بچه رو تیکه تیکه کرد؟ من به این دنیا حتی وفادار نیستم چه برسه به اینکه بخوام از دستش دلگیر بشم.

بنظرم امام خمینی هر اسم دیگه‌ای می‌داشتن حق مطلب ادا نمیشد؛ فقط روح‌الله به این ابهت میاد.

تحلیل‌گران #خواصی که فکر می‌کنن مردم هم‌عقیده‌شون هستن و اتفاقا مخالفتی با مذاکره نکردن و فقط ما متحجرین تندرو یه عده کم مخالف مذاکره هستیم چرا جرئت ندارن بیان مناظره وسط همین مردم ؟ تا ببینیم قضاوت و نظر اکثریت مردم چیه ؟

اسکات هورتون، مدیر موسسه آزادی و سردبیرAntiwar.com، توی برنامه پیرس مورگان، می‌گه ادعای کشته شدن40هزار نفری توسط ج.ا توی حوادث دی‌ دروغ محضه! چرا دروغ محضه؟چون خود اسرائیل اعتراف کرده کردها رو مسلح کرده و درگیری‌ها بین حکومت و گروهک‌های کمونیستی بوده و کشته‌گیری صورت گرفته. حالا تو هی خودتو بزن به حماقت سطلیِ سطحی؛باشه؟.