𝙋𝘼𝙕𝙀𝙇

درسته من گفتم: “ نه بابا، اشکال نداره، فداسرت، اصلا چیز مهمی نبود”ولی هم مشکل داشت، هم ناراحت شدم، هم خیلی چیز مهمی بود.

نمی‌دونم، خودت فکر می‌کنی بتونی کسی رو پیدا کنی اندازهٔ من دوستت داشته باشه؟

پایان قشنگی نداشتیم، اما داستان قشنگی داشتیم. همین برای فراموش نکردنت کافیه.

واقعا نمی‌خوای برگردی؟ خسته شدم از زندگیه بدون تو.

یادت باشه در قبال کسی که به خودت علاقه‌مند میکنی، مسئولیت داری. دوسش نداری، امیدوارش نکن.

به اندازه‌ی تموم شبایی که با دلتنگی صبحشون کردم غمگینم.

با خیال راحت تاریکیات و زخماتو نشونم بده، جلوم ضعیف باش، خسته باش، بد باش، بچه باش، خودت باش. تو هرجوری باشی من برات میمیرم.

کاش می‌دونستی من الکی بزرگش نمی‌کنم، چون خودش بزرگ هست. من سختش نمی‌کنم چون خودش به اندازه‌ی کافی سخت هست. من حساس نیستم چون این موضوع به اندازه‌ی کافی زجرآور هست.

فراموشت کنم؟ تو اون بغضِ وسط خنده‌هامی. تو سکوت وسط حرفامی. تو فکرِ قبل از خوابامی. تو اون زخمی هستی که حتی اگه بخوامم دیگه هیچ‌وقت خوب نمی‌شه.

به عشق باور دارم، ولی به اینکه کسی واقعاً عاشقِ من باشه، نه.

حالم خوبه؟ نه. می‌خوام درباره‌اش حرف بزنم؟ نه؟ کمکی از دستت برمی‌آد؟ نه. درست می‌شه؟ نمی‌دونم. همه زورمو زدم؟ آره.

یه جا نوشته بود:«من به دوست داشتن کسی نیاز نداشتم اما تو اولین و آخرین کسی بودی که دلم می‌خواست دوستم داشته باشه.»

آدما می‌تونن بهت بگن طاقت دیدن ناراحتیت رو ندارم ولی قلبت رو بشکنن، می‌تونن بگن بدون تو نمی‌تونن و درنهایت خودشون ترکت کنن، آدما می‌تونن قول موندن بدن ولی در یک چشم به هم زدن یه جوری‌ تنهات بذارن و برن که انگار هیچ‌وقت نبودن.

چی بگم بهت؟ اذیت کردی دیگه جفتمونو

کاش بفهمید وقتی یکی دوستون داره باید باهاش خوب‌تر و مهربون‌تر باشید نه اینکه انقدر اذیتش کنید که از دوست داشتنش پشیمون بشه.

‏نمیدونم عزیزم؛ نخواستی و نکردی دیگه چیکار کنم.

من تو را همانطور دوست داشتم که آرزو می‌کردم یکی مرا دوست داشته باشد.

طوری دوسم داشته باش که انگار من چای هستم و تو تُرک.