-ردخـون؛-

P O V: منـتظـرِ وقتی؛ برای جـبران کارایـی که در حـقت کردن، حالا چـه خوب بوده چـه بد./

عمـرم کفافِ این هـمه دلمَـشغولی را نمـیدهد

نـهان کرد؛ انتظاری را کـه از چشـمانش سرازیر بود

غـمی درونم میسوزانـد؛ جِـگری را که پـاره ای کوچـک ازش باقـی مانده

-عـ- اسـتخـوان هایـم بی صـبرانه مشـتاق در هـم کـوبیده شدنِ در راهِ توسـت مـرا بگـیرو آتشـم بزن و خـاکسـترم را به نسـیم کویـت هبـه کن./

خُـدا مکـالـماتشان را شنـید و تـورا از جمعِـشان دور کرد

مـرداب رانـگاه میکـرد در دلـش قربـان صدقه ی نیـلوفری میـرفت که طعمـه ای برای مـرگش بود

ذهـنم در عـدمی باقـی مانده اسـت که هـیچ گاه سراغـم نخـواهد امـد

«پس از نزدیک شدن؛ دور شدن بسیار دشوار است.»

-مـ- مـرگـم‌را‌نمیدانـم مقـدس است یا نـه؛‌اما مطـمعنم‌در‌لبـاسی‌رخ میـدهد‌که‌،مقدس‌تریـن‌ لباس‌من‌است

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است بردار ز رخ پرده که مشتاق لقاییم

خُدایـا؛ بپذیـر دلی را کـه پیوستـه به دنبـال فرار از حِدّت گـناهانش اسـت-