-ردخـون؛-

پ،ن: امشـب با حضـور در یک جمعـی؛ حال و هـوای خانـطومان رو استشمـام کردم —— درجـوار بازمانـده های خـانطومان

مرابه ياد آر آنگاه كه از اينجا رفته ام آنگاه كه دور بسيار دورم وبه سرزمين هاى تاريك كوچ كرده ام

سنگین ترین مجازات، سلولِ انفرادی‌ست گویا تحملِ خود، بالاترین عذاب است

براى فرار از خيابان به خانه بر مى كشت ولى به محض ورود به چهار ديواريش باز دوست داشت به خيابان بركردد رنج مى برد كه چراا به هيج جا تعلق ندارد. -اريك امانوئل اشميت

«Будьте с теми, чьи глаза могут показать вам, как сильно они вас любят, без единого слова»

امـا حالامیدانـم که چه میخـواهم؛ ازیـن غمکده ای ناموزون که نـامش زندگیست.

توقع؛ زجـر می آورد