-ردخـون؛-

آن کسی که گفت دوست را باید در سفر شناخت؛ جنگ را ندیده بود

و در نهایت؛ هرچیزی تا یه حدی ارزش جنگیدن دارد

القصه؛ پی شکست ما بسته صفی مرگ از طرفی و زندگی از طرفی

-ص- من هنوز همونم فقط این بار… باید بدون اسلحه، وایسم و نگاه کنم.

I was never a bad person Even when my heart was broken I slowly walked away from them.

وقـسم به سـکوتِ بـعد از پذیـرفتن

و نـرمیِ انگـشتی که سـختیِ گلـوله را بر قلـبش میـفشارد

آخریـن نگـاه اخریـن مکـث اخریـن تصمیم

شـکارچـی به هدف خیـره شد هدف به چـشم هایـش؛ هیـچ کدام نترسـیدند

امـشب به دنـبالت آمدم امـا غریبه شـدن در مـیان وطن را با گوشتُ‌ پوسـت و اسـتخوانم فهمیدم

-اَ- تـمـام دارد میشود این قطره های آخرش را مضایـقه نکن از خوشبختی تحمـلم سخـت تمـام است آنهـارا وامیـگذارم تا ابدیـت-

يك جيز ديكَر هم بود كه عذابم مى داد، وآن اين كه هيج كس شبيه من نبود و من هم شبيه كسى نبودم. من تنهام و آنها باهم. «فتودور داستايو فسكى)