پرتو؛

اگر نبودم, پيدايم كن در بارانى كه به هنگام عصر، ميبارد و خودش را به پنجره ى اتاقت ميكوباند. مرا ببين در هر كتابى كه ميخوانى در آثار نقاش هاى معروف، در قطعه هاى پيانو. مرا پیدا كن، در هر موسيقى كلاسيكى كه به گوشت ميخورد؛ در كوچه پس كوچه هاى پاريس، مرا پیدا كن! كه من همواره، دست بر چانه, در حال تماشاى تو هستم. اِلْ

اما همین آدم ها(ادم های دیوانه)عاقل تر از قبل بر می گردند.البته اینجا خیلی راحت آدم ها را دیوانه می کنند،اما تاحالا کسی را عاقل نکرده اند. به نظر من از همه عاقل تر کسی است که حداقل یک بار در ماه خودش را دیوانه خطاب کند.چنین قدرتی در این روزگار نایاب است.قبلا دیوانه ها سالی یک بار پیش خودشان اعتراف می کردند که دیوانه اند،اما الان هیچ از این خبر ها نیست.به قدری همه چیز را قروقاتی کرده اند که دیگر عاقل و دیوانه را نمی شود از هم تشخیص داد. -قلب ضعیف و بوبوک

نكن غريبگی! اين جا خاور ميانه است وهر كجاى خاك رابكَنى دوستى، عزيزى، برادرى بيرون مى زند

ذوق قلبِ کوچک من .

ممنونم از چای سیاهِ تیره ی تلخ برای نجاتِ عصر هایِ غمگین.

خاطرات میتونن تاثیر طولانی داشته باشن ؛

‏این وضعیت اینترنت، تحقیرآمیز، فرسایشی و نفرت‌انگیز و تهوع‌آور است.

“ناراحت کننده بود اما زندگی جریان داشت”

ی چای بخورم همه چی درست میشه☕️

اگه ی دختر بودم توی قصه ها ، همه چیز خیلی آسون بود ؛ فقط به دنیا شادی میدادم

"Give me some flowers ..

چایی نباشه منم نیستم؛