‍‌ ‌ ‌ ‌‌ namjun's legacy

من این سریال رو با این ایده طراحی کردم که روایت داستان دو انسانی که انگار در یک افسانه زندگی میکنن، و در مسیر آشنایی، رشد میکنن و همدیگرو نجات میدن، میتونه بسیار جذاب باشه. به همین دلیل، تصویر یک وارث ثروتمند با حال‌وهوایی شرور و مرموز، برای این کرکتر ضروری بود. در عین حال، به اون غرور بامزه و دلنشین و جذابیتی که شایسته یک قهرمان مرد در یک کمدی رمانتیکه هم نیاز داشتم. بازیگر هو نامجون توی سریالای قبلی خودش، این ویژگی‌های متنوع رو به شکلی باورپذیر و صادقانه به نمایش گذاشته بود. به عنوان نویسنده، انتظارات زیادی ازش داشتم، اما اون این ویژگی‌ها رو حتی بهتر و زیباتر از چیزی که تصور میکردم به تصویر کشید. برای من واقعاً یک خوش‌شانسی و موهبت بزرگه که با بازیگری اینطور توانمند همکار شدم؛ بازیگری که میتونه طیف گسترده‌ای از احساسات، از کمدی‌های زیرکانه و شیطنت‌آمیز گرفته تا عواطف عمیق و صمیمانه رو به‌خوبی به نمایش بزاره.

هو نامجون بازیگری منحصربه‌فرد و فوق‌العاده جذابه که هنوز هم احساس می‌کنم نتونستم به عمق تموم جذابیت‌هاش پی ببرم. از بیرون فردی قدرتمند و بسیار کاریزماتیک به نظر می‌رسد، اما در درون شخصیتی شاد، لطیف و مهربان داره. بارها با خودم فکر کردم: "چطور ممکنه یک نفر این‌همه بُعد شخصیتی متفاوت داشته باشه؟" فراتر از بازیگریِ ظریف با حالات چهره و انعطاف‌پذیری فوق‌العادش در اجرا، اون به همه افراد حاضر در صحنه این احساس رو منتقل میکنه که کاملاً پذیرای دیگرانه. حتی در سخت‌ترین شرایط فیلم‌برداری هم همیشه با روحیه گرم، مثبت و شاد خود، فضای صحنه رو زنده و پرانرژی میکرد. دایرکتر با لبخند گفت: "هر وقت سه‌گه وارد صحنه میشد، احساس میکردم کسی یک چراغ گرم رو در گوشه‌ای از لوکیشن روشن کرده." بعد از اون انعطاف‌پذیری و صمیمیت، اون باورهای محکم و فلسفه خاص خودشو نسبت به بازیگری داره.

من باور ندارم که هو نامجون فقط به این دلیل به یک ستاره محبوب جهانی تبدیل شده که با ایفای نقش‌های جذاب چا سه‌گه و لی هیون دل مخاطبان زن رو به دست آورده، یا صرفاً به خاطر موفقیت my royal nemesis بوده. فکر میکنم صداقتش نسبت به بازیگری و شیوه درست و شرافتمندانه‌ای که در برخورد با بقیه در زندگیش در پیش گرفته، چیزی که هئو نامجون از دل تجربه‌های گوناگون در طول سال‌ها ساخته و پرورش داده، در نهایت اونو به یک ستاره تبدیل کرده. از نظر شخصی، احساس غرور و خوشحالی میکنم که تونستم از طریق my royal nemesis در آغاز دوران شکوه و درخشش همراهش باشم؛ هرچند میدونستم که این افتخار و موفقیت، دیر یا زود به هر حال نصیبش میشد.

بازیگر هو نامجون برای این کمدی رمانتیک، دقیقاً مصداق "یا موفقیت کامل، یا شکست کامل" بود؛ به این معنا که موفقیت این اثر تا حد زیادی به اجرای اون وابسته بود. کرکتر چا سه‌گه به اندازه سوری کرکتری دشوار برای به تصویر کشیدن بود، اما اون تونست اون جذابیت پیچیده و چندلایه‌ای رو که مدام بین حالت‌ها و احساسات مختلف در نوسانه، کاملاً دقیق هدف بگیره و به بهترین شکل اجرا کنه. وقتی پخش زنده سریال رو در خونه تماشا میکردم، احساس میکردم که اون واقعاً در وجود چا سه‌گه حلول کرده. اون نگاه‌ها و اون فیس‌کارد، چیزی نیست که صرفاً با مهارت بازیگری بشه بهش دست یافت. من معتقدم اون این کرکتر رو قدری برای خودش کرده که حالا تصور کردن «چا سه‌گه» بدون هو نامجون غیرممکنه.

من اولین بار بازیگر هو نامجون رو در سریال اسنودراپ دیدم. در اون زمان، اون با بازی کمدی بسیار انعطاف‌پذیر، ماهرانه و صادقانش، بدون اینکه تحت تأثیر یا مرعوب فضای خاص اون دوره زمانی (دهه ۱۹۸۰) بشه، تأثیر عمیقی روی من گذاشت. با خودم فکر کردم اگه بازی پرقدرت و تأثیرگذاری که اون در your honor نشون داده بود، با شخصیت آرام و مهربونی که معمولاً در برنامه‌های سرگرمی و واریته از خودش نشون میده و از طریق اون با بقیه ارتباط برقرار میکنه، در هم آمیخته بشه، شخصیتی جذاب به نام «چا سه‌گه» شکل خواهد گرفت. در این مورد، من و نویسنده کاملاً هم‌نظر بودیم.

نامجون هم گفته بود که این دیت‌ها واقعاً به اونا کمک کرد تا با همدیگه راحت‌تر بشن. توی اولین دیتشون، گفت‌وگوی اونا حتی از دو جمله هم فراتر نرفت! اون گفت این اولین بار در زندگیش بوده که با کسی رفته دیت و نتونسته بیشتر از دو جمله باهاش صحبت کنه(😭😭). گیوری هم گفت که به نظر میرسه هر دوی اونا اول برداشت اشتباهی از هم داشتن و فکر میکردن طرف مقابل آدمی سرد و خشکه. حتی نامجون با خودش فکر کرده بود که شاید گیوری ازش خوشش نمیاد

برای سریال 'when the phone rings'، کارگردان گفته بود که با وجود اینکه نامجون و جانگ گیوری از قبل هم کمیستری و هماهنگی خیلی خوبی با هم داشتن، اگه صمیمی‌تر بشن، این هماهنگی روی صحنه حتی بهتر دیده خواهد شد. به همین دلیل به اونا یک مأموریت داد که دوبار باهم برن دیت و و وقت بگذرونن. و اونا هم این کار رو انجام دادن. دیدار اول بر اساس برنامه و مسیر قرار عاشقانه‌ای بود که یوری (کرکتر گیوری توی سریال) انتخاب کرده بود و دیدار دوم طبق انتخاب‌ها و برنامهٔ سانگ‌وو (کرکتر نامجون) انجام شد. اونا حتی با هم عکس گرفتن و برای ثبت و مستندسازی این مأموریت، عکس‌ها رو برای کارگردان فرستادن .

من اون ده‌سونگ هستم؛ همون مربی آواز و استاد موسیقی کاربردی که در برنامه ازش نام برده شد. چند سال پیش من هم در برنامه you quiz حضور داشتم، بنابراین دیدن تو توی همون برنامه باعث شد خوشحال‌تر بشم و خاطرات زیادی برام زنده بشه. هنگام تماشای برنامه، فکرها و خاطرات قدیمی بسیاری به ذهنم اومد. اون زمان، بعنوان معلمت، واقع‌بینانه با تو صحبت میکردم، اما با این حال... همیشه نوعی احساس عذاب وجدان در دلم داشتم. راستش رو بخوای، حتی یک بار هم تو رو فراموش نکردم. تو شاگردی بودی که واقعاً سخت تلاش میکرد... حالا که میبینم به چنین بازیگر فوق‌العاده‌ای تبدیل شدی، واقعاً خوشحالم و بهت افتخار میکنم. اگه فرصتی پیش بیاد، خیلی دوست دارم بعد از این همه سال دوباره تو رو ببینم و با هم صحبت کنیم. من همیشه از تو حمایت خواهم کرد.