i'm busy obsessing over gay boys❕

خیلی حرفای قلبمه سلمبه‌ای زدم امروز اینجا، یادش باشه فردا بیام یکم پاکسازی و تمیز کنم ولی حرفام میذارم بمونه چون اگر حتی هیچکدومش درست درنیاد، بازم شبیه این استاد همه‌چی دونا حرف زدم 🤟🏻🫦

بوس بوسی 💋

پشم هایمان ریخت از اینهمه تحلیلای ریز و درشتت خانوم 🙈

این مادر سلیطه‌اش! آخ از این مادر سلیطه‌اش.

فکر کنم اولین باری که بی او از اعماق وجودش به این باور رسید که نمیتونه با جونگ یو دوست باشه و مثل اون باشه همین لحظه بود. اصلا نمیتونم این لحظه رو توصیف کنم😭😭😭😭😭 و این سریال دقیقا دقیقا دقیقا از همین آهنگ برگرفته شده😭😭😭😭😭

واقعاً..

https://t.me/gayboyholic/14097 نمونه بارز هم دردمی هم درمونم:))

و این تفاوت رو این پیرمرد فهمید و تمام منظورش از گفتنِ "خودت خوب میدونی بین شنا کی آخرش نابود میشه" این بود که تو هرچقدر هم تلاش کنی، حتی اگر یه پیانوئیست بشی بازم قراره نابود بشی چون چیزی که در اونه در تو نیست.

پی‌او نوت موسیقیِ روی کاغذ رو مینوازه، جونگیو خود موسیقی رو. و این تمام تفاوتشون از هم عه.

پی‌او پشت پیانو به یه موتور موسیقی تبذیل میشه، یه ربات که نوت. و میخونه و همون رو اجرا میکنه. برای همین خلاقیت تفسیر نوت مسابقه رو نداشت و نوت جونگیو رو میخواست.

و چیزی که باعث میشه جونگیو فراتر باشه، شجاعتش برای تفسیر موسیقیه. با نوت پیانوی جلوش طوری رفتار میکنه انگار یه خمیر نرمه که میتونه به هرشکلی که دوست داره درش بیاره. ولی پی‌او اینطور نیست.

جونگیو رو کنار خودش نگه داشت تا ازش استفاده کنه بلکه بتونه ضعفش رو پیدا کنه و وقتی فهمید چیه بتونه درستش کنه، اما بالعکس، ذره ذره امیدش از دست رفت.

وقتی باهم تمرین میکردن پی‌او یه لحظه رفت دستشویی و وقتی برگشت، تو همون زمان کم جونگیو داشت به کل موسیقی رو با یه سبک دیگه مینواخت. پی‌او با برگای ریخته پشت در وا رفت و اینو به وضوح نشون دادن.

قبول شکست، از فشار بقیه هم برای پی‌او دردناک‌تر بود. با دیدن فقط چندتا ویژگی از جونگیو کاملاً خودش رو باخت ولی نشون نداد. تنها کسی هم که فهمید پی‌او خودش رو باخته فقط جونگیو بود برای همینم به استادشون گفت "اگر این کار باعث میشه پی‌او سرپا بشه، انجامش میدم"

با سری که پایین افتاده بود به استعداد ذاتی‌ای که تو خواب ناز بود نگاه کرد و بدون اینکه چشم رو هم بذاره زودتر آماده شد رفت مدرسه!

ولی این دقیقاً چیزی بود که وقتی پی‌او فهمید تا صبح نتونست بخوابه!!

من واقعاً از موسیقی خیلی هم سردرنمیارم و نمیدونم تو سن ۱۷ سالگی درحالی که پیانو رو تخصصی یاد نگرفتی، نوشتنِ آهنگ عادیه یا نه.

اینکه تا مرز فروپاشی تلاش کنی و تلاش کنی و تلاش کنی، تو چشمات زل بزنن و بگن عالی بود و درنهایت خودت کاملاً معتقد باشی همه دارن دروغ میگن و اون واقعاً از تو بهتره، از همه چیز دردناک‌تره.

حالا میدونی چی از همه‌ی اینا دردناک‌تر بود براش =)