‌Peter Shutter

یاد دوران دانشگاه افتادم؛ چون دوربین نداشتم و با موبایل عکاسی می‌کردم تو گروه عکاسی دانشگاه رام نمی‌دادن و آخر ترم می‌دیدم که همون عکاس‌های حرفه‌ای، عکس‌های من رو به عنوان کار پایان‌ترم به استاد تحویل می‌دادن و نمره می‌گرفتن.

دوستان بنده صراحتا تو بیوی چنل گفتم که عکاس حرفه‌ای نیستم و عکاسی رو به عنوان یک تفریح انجام می‌دم؛ دنبال دراما و حاشیه هم نیستم و صرفا علاقه‌مند بودم یکی از سبک‌های عکاسی مورد علاقه‌ام یعنی نودآرت رو دنبال کنم و به خاطر راحتی برخی دوستان هم نظر، یک گروه کوچیک چند نفره راه انداختم تا کارهای هم رو ضمن دیدن، نقد کنیم چون در گروه‌های بزرگ‌تر انگشت اتهام بی‌حیایی مدام به سمت آثارمون بود. یادم نمی‌آد برا کسی حاشیه درست کرده باشم که این طوری باهام رفتار می‌شه؛ برخی از گروه‌های عکاسی بنده رو بن و برخی هم صفات خونوادگیشون رو برام تو ناشناس می‌فرستن. من به ناچار گروه نودآرتم رو پاک می‌کنم و متاسفانه باید تا آگاه‌تر شدن جامعه به خصوص قشر عکاس‌های حرفه‌ای! صبر کنیم.

با ادیت خودم

با ادیت ai

خلاصه‌اش می‌شه این که نودآرت یعنی خلق یک عکس با کمک بدن برای بیان یک مفهوم، عکاسی پورنو هم که همه‌تون می‌دونید چیه و نودمعمولی هم همون عکسیه که برا پارتنرتون می‌فرستید و ادمین چنل هذیان از ممبرهاش می‌خواد.

خیلی وقت‌ها نودآرت و پورنوگرافی رو یکی می‌دونیم، در حالی که این دو تا لزوماً یک چیز نیستن. نودآرت قبل از اینکه درباره‌ی بدن باشه، درباره‌ی نگاهه، بدن می‌تونه تبدیل به فرم، نور، سایه و ترکیب‌بندی بشه، می‌تونه درباره‌ی تنهایی، هویت، آسیب‌پذیری یا حتی مرگ حرف بزنه. در نودآرت، بدن الزاماً قرار نیست مخاطب رو تحریک کنه؛ گاهی فقط یک سوژه‌ست، مثل یک درخت، یک دیوار یا یک چهره. نودگرافی رو می‌شه بیشتر به عنوان ثبت تصویری بدن و حس انسانی دید؛ جایی بین پرتره و بیان شخصی، چیزی که اهمیت داره، رابطه‌ی عکاس با سوژه و نوع روایت تصویره. نود معمولی هم لزوماً ادعای هنری خاصی نداره؛ممکنه صرفاً تصویری از بدن برهنه باشه، بدون اینکه قرار باشه مفهوم پیچیده‌ای پشتش باشه. اما پورنوگرافی مسیر متفاوتی داره؛ هدف اصلیش معمولاً ایجاد تحریک جنسیه. بنابراین تفاوت فقط در میزان برهنگی نیست، بلکه در هدف تصویر و نحوه‌ی ارائه‌ی بدنه. ممکنه دو عکس از یک بدن، با میزان برهنگی تقریباً یکسان، دو معنای کاملاً متفاوت داشته باشن. یکی می‌تونه درباره‌ی تنهایی باشه، یکی درباره‌ی زیبایی‌شناسی بدن، یکی صرفاً ثبت یک لحظه و یکی با هدف تحریک جنسی ساخته شده باشه. برای من مرز اصلی اینجاست؛ بدن به‌ تنهایی نه هنره، نه پورنوگرافی، این نگاه ما و قصد ما از نشان دادنشه که به تصویر معنا می‌ده. من می‌خوام عکاسی نودآرت رو شروع کنم؛ ولی برای من نودآرت یعنی عکاسی از بدن بدون اینکه بدن، تمام داستان باشه، بدن انسان خودش یک زبان تصویریه و با فرم، خط، سایه، نور و بافت می‌تونه حرف بزنه. چیزی که برای من جذابه، اینه که برهنگی رو از جذابیت جنسی جدا کنم و بهش به عنوان یک عنصر هنری نگاه کنم. گاهی یک شانه،‌ یک دست، انحنای کمر، سایه‌ی بدن روی دیوار یا حتی بخشی از یک بدن مثل انگشت می‌تونه بیشتر از یک عکس کاملاً برهنه حرف داشته باشه. توی نودآرت قرار نیست بدن رو پنهان کنیم، ولی قرار هم نیست صرفاً نمایش بدیم. نور می‌تونه بخشی از بدن رو آشکار کنه و بخش دیگه‌ای رو در تاریکی نگه داره. سایه می‌تونه چیزی رو بگه که خود بدن نمی‌تونه. برای من، بدن در این نوع عکاسی می‌تونه نماد تنهایی، آسیب‌پذیری، قدرت، ترس، هویت یا حتی مرگ باشه و فکر می‌کنم مهم‌ترین بخش نودآرت، رابطه‌ی بین عکاس، سوژه و مفهوم عکسه. سوژه نباید فقط یک بدن باشه؛ باید یک انسان باشه که با آگاهی و رضایت خودش وارد پروژه شده. من می‌خوام یاد بگیرم چطور بدون اینکه بدن رو ابژه کنم ازش تصویر بسازم. چطور با نور نه با برهنگی، توجه مخاطب رو به نقطه‌ای که می‌خوام ببرم. شاید در نهایت بهترین نودآرت، عکسی باشه که مخاطب بعد از دیدنش کمتر به برهنه بودن فکر کنه و بیشتر به چیزی که عکس می‌خواسته بگه فکر کنه. من تازه می‌خوام این مسیر رو شروع کنم؛ و احتمالاً خیلی چیزها رو باید یاد بگیرم ولی می‌خوام از بدن نه فقط یک سوژه، بلکه یک زبان برای روایت کردن بسازم. لطفا با دید باز بهش نگاه کنید! نودآرت جذب مخاطب با استفاده از اندام سکسی یک زن نیست؛ خلق یک اثر هنری با ترکیب اندام بدن انسان و‌ بقیه چیزهای ممکن مثل نور، سایه، خاک و حتی یک تیکه نخه.

🔥