‌Peter Shutter

دوربین قدیمیش؛ وقتی بچه بودم یواشکی می‌دزدیدمش و باهاش گنجشک‌های بالای درخت، کوه، جغدهای روی درخت همسایه و... رو نگاه می‌کردم.

یه سری عکس قدیمی و رندوم پیدا کردم برا یکی از خونه‌های قدیمی بابابزرگم تو روستاست، رندومن اما برا من مساویه با بهترین خاطرات بچگیم.

خسبیدین؟

کلی عکس گرفتم این چند روز اما دست و بالم بسته است، مرددم بفرستم یا نه. وقتی هم که راضی می‌کنم خودم رو می‌بینم نت از بس تخمیه که کلا از ارسال عکس منصرف می‌شم.

مشتی نزن این حرفو به این امید نشستم با عکس ها بمباران کنی چنلو

غصه دارم، یکیتون بیاد حرف بزنیم. https://t.me/iRoChatBot?start=sec-gabacdfabb

اینجام گاهی حرف بزنم یا فقط عکس؟ بزن👍 نزن👎

تمام این نیم‌وجبی‌ها یه زمانی ازم در کونی می‌خوردن حالا ازم بلندتر شدن😂💔

نمی‌خوام تو ذوقت بزنم اما در واقع ایشون خانمه و ممکنه اکس‌هاتون برا هم بفرستنش با این کپشن😂

خونه پدربزرگ

الآن هم تنها دلخوشیم اون مقدار ماکارونیه که مادرم گذاشت برام تو راه بخورم اما الآن می‌خوام گرمش کنم. حتی آب ته مونده‌ی بطریم که دیشب از شیر خودمون پرش کردم هم داره بهم قوت قلب می‌ده. باید مثل سگ تلاش کنم برا شب یلدا برگردم خونه.

واقعا دور شدن از خونه و‌ خونواده فقط برای مدت و فواصل کوتاه خوبه، بقیه‌اش ظالمانه است، موفق باشی.

تمام این‌ها یه طرف؛ مشکل اینترنت و ترس از بیدار شدن تو روبیکا یه طرف.

دیروز این موقع دارم ماکارونی مادرم رو می‌خورم و با داداش کوچیکم درباره مقدار سس کچاپ بحث می‌کنم و کنار خونواده مشغول شامم و الآن سرما خورده، تک و تنها افتادم گوشه یه گوهدونی تو تهران و کمر و پشتم به خاطر صندلی خراب اتوبوس، درد می‌کنه. آدم چطوری می‌تونه افسرده نشه وقتی یهو از دنیای رنگی بچگیش پرت می‌شه تو دنیای سیاه و سفید و سرد بزرگسالی؟

متاسفانه به خاطر شرایط نت محل زندگیم از آپلود عکس جدید تا فردا معذورم.

.

اگه عکاسی می‌کنید، این پیام رو فور کنید و یکی از عکس‌هاتون رو انتخاب کنید تا بزارم اینجا با هم ببینیم.✨

.