می‌خواهم زنده بمانم

کلاً توی زندگی باید یاد بگیری روی حرف هیچ‌کس حساب نکنی، گاهی حتی حرف‌های خودت. این‌جوری کمتر غافلگیر می‌شی و بیشتر به تصمیم‌های خودت تکیه می‌کنی، نه قول‌های دیگران.

۳۰مُرداد- تهران

خواب نمی برد مرا یار نمیخرد مرا مرگ نمی درد مرا آه چه بی بها شدم...

_عباس معروفی

بگذر عزیز من، بگذر از اون امیدی که در گذشته خاموش شده... از اون آدم، اون اتفاق، اون اگر، اون شاید بگذر... تو لایق نوازشِ نورِ خورشید امروز و فردایی.

همون‌جا که خودت رو محدود به چیزی می‌کنی که در گذشته تموم شده، دقیقا همون‌جا شانسِ تجربه‌ی مسیرهای جدید، که چه بسا برای تو خوش‌حالی در پیش دارند، رو از خودت می‌گیری.

و باتشکر از دختر خانم قشنگی که توی مسیر با دوتا دوستش داشتن بالا می‌رفتن، اما موندن و از دور به خوندن ناقصم گوش دادن. هیچوقت فکر نمی‌کردم صدام برای کسی اونقدر جذاب باشه که مسیرش رو متوقف کنه که منو بشنوه. نمی‌دونم کی بودی و کجایی! ولی محکم از دور بغلت می‌‌گیرم.✨

شاید همه چیز جور دیگری پیش می‌رفت اگر کنار میز مانده بودی یا از من خواسته بودی تا با تو بیرون بیایم تا ماه را تماشا کنیم.

_ریچارد براتیگان

بلاتکلیف و مستأصل

درسته این روزها زیاد دوست داشتنی تیستم، اما می‌شه از این ۳۸ ،۳۹ رد بشیم؟

اولش یه نخ کوچیکه. انقدر می‌‌کشم و می‌شکافمش که تبدیل می‌شه به یه کلافِ کامل. بعدش من می‌مونم و یه عالمه گرهِ کور و ذهنِ مغشوش و چشمِ بی‌خواب و شبی که سحر نمی‌شه...

[دست‌نویس‌های من، بامداد یکشنبه ۱ شهریور ۱۴۰۵]

شهریور جان، می‌دونم هیچکدوم اینا دستِ تو نیست اما آدمه دیگه، دلش می‌خواد یه چیزی باشه که بهش چنگ بزنه، لطفا تو باهام مهربون باش. بذار عوضِ همه‌ی فرسودگی‌ها، ناامیدی‌ها و نشدن‌ها، کنارِ تو لبخند بزنم و بگم: شد!!! تو، که عطرِ پاییزو توی دلت داری.🍂

ناامیدانه جعبه‌ی شانسی را باز می‌کنم، توی ذوقم می‌خورد، مثلِ همه‌ی اتفاقات ناجالبِ امروز که زنجیره وارد افتاد و انگار هنوز به ته نرسیده. راستی که بعضی روزها عینِ واژه‌ی نشدن است. حالا تو بیا به هر دری بزن که درست بشود، نمی‌شود! اولین دفعه‌ای که شلوار کِرِمی‌ات را می‌پوشی، یک‌هو می‌افتی توی جوی آبی که هرروز بی توجه از آن می‌گذری، یک‌دفعه پرنده‌‌ای توی آسمان، درست بالای سرِ تو تصمیم به خراب کاری‌ می‌گیرد، یک‌هو آقای دست فروش بی‌دلیل داغِ دلش از زندگی را سرِ تو خالی می‌کند که نگاهِ گذرایی به اجناسِ فروش نرفته‌اش انداختی و ... و حالا که تصمیم گرفتی از دلِ خودت در بیاوری، شانست پوچ از آب درمی‌آید. و همه‌ی این ها درست روزی اتفاق می‌افتد که تو به مرزِ فوران رسیده‌ای... یک روزهایی، آدم هرکاری بکند، نمی‌شود دیگر...

دوست جان من منتظر شما هستم که ابهامم رفع بشه و برای شما‌هم بنویسم.

راستش فکر می‌کردم آمادگی نوشتن دارم، ولی نمی‌دونم چرا ذهنم پریشون شد. امیدوارم کمی هم که شده به دلتون نشسته باشه. خوشحالم می‌کنه نظراتتون حتی اگه نقد باشه. ممنونم که شرکت کردید.🌻