𝑳𝑼𝑵𝑨 𝑾𝑯𝑰𝑺𝑷𝑬𝑹

انسان بلند مرتبه‌ای را ندیدم که بدون رنج و سختی به جایگاه بلند مرتبه دنیا برسد؛ گویی این دنیا برای رنج کشیده‌هایی است که جنگیدند و تسلیم نشدند.

-

آدم کور وقتی چشاش باز بشه اولین چیزی که میشکونه، "عصای دستشه" همون چیزی که وقتی کور بود بهش نیاز داشت داستان خیلیاست...:)!

گفتم: چند دقیقه اینجا بنشین و به من تکیه بده. گفت: کارم از تِکیه گذشته، دلم می‌خواهد توی بغلت بمیرم.

"عباس معروفی"

هیچوقت ادمارو نبخشید. هروقت دلتون داشت به رحم می اومد و با خودتون فکر کردید آدم خوبی شده یا عوض شده، یا قراره خوب باشه، محکم خودتونو بزنید تا به خودتون بیاید. در کل ادمایی که بهتون بی‌احترامی کردن، دلتونو شکستن، پشتتون نبودن وقتی نیازشون داشتید، یا هر کار دیگه ای کردن، فقط و فقط سزاوار نبخشیدن و یا بی حسی ان. بفهمید آدمای بد درست بشو نیستن. اصلا نبخشید. اصلا اصلا.

آدمارو نه سیگار نابود میکنه، نه الکل و نه دراگ؛ آدمارو جنس مخالف و خانواده و استرس نابود میکنه.

گریه نکن زندگی ارزش تماشای اشک تو را ندارد جسم حقیر است و جهان حقیر تر از آن ما بازیچه عمر کوتاهی بر روی زمینی تباه هستیم بگذار زمانی که از تو یاد می شود از موفقیت هایت بگویند و از جسارت هایت تغییری ایجاد کن وگرنه همه گریه کردن برای شکست و نرسیدن را بلد اند برس اگر حس می کنی متفاوت هستی me

گریه کن عیبی ندارد دل سبک‌تر می‌شود در گلو بغضت بماند چشم دل تَـر می‌شود زندگی بالا و پایین دارد اما چاره چیست ؟ گر بخواهی یا نخواهی زندگی سر می‌شود حسرت شیرین‌و تلخ زندگانی را نخور هرچه در پیشانی‌ات باشد مقدر می‌شود زندگی مانند یک آیینه شفاف نیست بر خلاف آیینه هم گاهی مکدر می‌شود پر تلاطم مثل دریا زندگی یعنی خطر گاهی آرام‌و گهی موج  ستمگر می‌شود سطح دریا را رها کن قعر دریا دیدنی‌ست سنگ هم در قعر دریا مثل گوهر می‌شود زندگی دارد شباهت‌های بسیاری به جنگ هر نبردی گاه گاهی نابرابر می‌شود . . ؛ ‌

-صابر مختاری

-

روح همیشه راه درمان خود را میداند سختی کار در ساکت کردن ذهن است.

«اما گاهی اوقات، رها کردن همان شجاعت است.»

-

گاهی به دست آوردن آزادی همراه با احساس غم و اندوه است. چرا که ما هنوز ‌آن زندانی را که از آن آزاد شده‌ایم دوست داریم.

من یادآوری رو دوست دارم، یاد‌آور شدن رو، به یادآوردن، اینکه یادم بیارن دوستم دارن یا بدونن چه چیزایی مورد علاقمه و به چه چیزایی علاقه نشون میدم یا چیزایی رو که روی بدنم نشونه حساب میشه. تکرار؛ اینکه اسمم رو صدا بزنن وسط مکالمه، شروع مکالمه، همینجوری الکی، اینکه یادم بیارن هستم، تکست بدن بگن سلام، هنوز زنده ای؟ بخونمش و یادم بیاد اره، مثل اینکه هنوز هستم و خوشحال شم. مسخره‌ست، کلیشه ایه، بی مفهوم و منطقه، اما همین نقطه نقطه‌ها خط زندگیم رو تشکیل میدن.

قطار می‌رود تو می‌روی تمام ایستگاه می‌رود و من چقدر ساده‌ام که سالهای سال کنار این قطار ایستاده‌ام و همچنان به نرده‌های ایستگاه رفته تکیه داده‌ام.

" قیصر امین پور "