ٖؒحُب‌ٖؒ

مهم نیستیا، ولی وقتی ازت ناراحتم کل دنیا واسم تاریک و تیره‌س.

چیزی من را نجات نداد، من لاشه اى روحم را خودم به روى شانه ام انداختم و دَوام آوردم.

خیلی وقتا آدما، آدمو از آدم بودن خسته میکنن.

فکر کردی میتونی ناراحتم کنی؟ بدبخت من خودم‌ همیشه ناراحتم.

اگه برام آهنگ بفرستی، هرجا بشنومش یاد تو میوفتم.

‏زندگی یه ‌مرحله‌ای داره به‌نام «هیشکی به دلم نمی‌شینه.»

وقتی قلبت شکسته باشه آهنگا یجور دیگه قشنگن.

در کل که فراموشی‌ای درکار نیست مگه با آلزایمر اما میتونیم انتخاب کنیم فکرمون بیشتر درگیر چی باشه با انتخاب فعالیت‌هامون.

بیو فلسفی پر معنا: 🖤 در جهانی که همه دنبال صدا هستند، سکوت عمیق‌ترین فریاد است... آدمی گاهی نه از مرگ، که از تکرار می‌ترسد... بزرگ‌ترین زندان، عادت به شرایطی‌ست که دوستش نداریم... گاهی نرسیدن، لطف پنهان سرنوشت است... آن‌قدر قوی شدیم که دیگر چیزی خوشحالمان نمی‌کند...

و روزی فردا میرسد که انسان می‌پذیرد که بعضی از آرزوها قرار است در شکوه یک رویا باقی بمانند.

در نهایت امیدوارم آدم مورد علاقتون تبدیل به “مَردُم” نشه.

هر جنگی ارزش جنگیدن نداره؛ گاهی عمدا بباز بیا بیرون و خودت رو نجات بده.

باید یادت بمونه که: «هرجا اشتیاقی باشه، تلاشی هم هست.»باید یادت بمونه که: «هرجا اشتیاقی باشه، تلاشی هم هست.»

خاورمیانه به تقلید از چشم هایت آفریده شد آشفته اندوهگین خسته زیبا.

آرامشی که در «هیچ» هست رو به همه «کم» ها و «نصفه و نیمه»ها ترجیح می‌دم.

من عاشق اینم که برگردم خونه، توی خونه بخوابم، توی خونه غذا بخورم، توی خونه وقت بگذرونم، توی خونه سریال ببینم، توی خونه کتاب بخونم، توی خونه بمونم، من عاشق خونه‌م.

‏تهش می‌رسیم به حرف نزار قبانی: "هرکس به اندازه‌ای که دوستت دارد تو را می‌بیند، تلاش بیهوده نکن."

به قول شمس تبريزى: اندوه تمام نمى شود؛ توآن قدر وسيع مى شوى، كه اندوه در تو گم مى شود.

امیدوارم کسی بیاد تو زندگیتون که ته مونده امیدتون رو از بین نبره، که حس ارزشمند بودن و خاص بودن بهتون بده، باثبات باشه و باعث بشه هرروز حس بهتری نسبت به خودتون و زندگی پیدا کنین.

‏اطرافیانم ‌هیچ‌وقت‌ نفهمیدن که وقتی بابت رفتارشون ازشون توضیح می‌خوام بخاطر اینه که دوستشون دارم، و می‌خوام یه دلیل منطقی بشنوم که توی زندگیم نگهشون دارم، وگرنه که گوربابای هرکی هرکاری که کرد.