𝓐𝓱𝓾🦌✨

انقدر دوستش داشت که بعد از رفتنش هم هنوز بعضی چیزها رو برای اون نگه می‌داشت؛ یه خاطره برای تعریف کردن، یه آهنگ برای فرستادن، یه چیز کوچیک برای خوشحال کردنش. فقط هر بار، درست قبل از اینکه کاری کنه، یادش می‌افتاد که دیگه توی زندگیش حضور نداره. با این حال، زندگی بدون اون ادامه داشت. می‌خندید، حرف می‌زد، با بقیه وقت می‌گذروند؛ فقط بعضی خوشحالی‌ها، بی‌دلیل، نصفه می‌موندن. و بعضی شبا با تمام قلبش آرزو می‌کرد کاش می‌شد فقط برای چند دقیقه دوباره حضورش رو حس کنه. کم‌کم نبودنش هم شد یکی از چیزهایی که بهش عادت کرده بود. روزها می‌گذشتن و جای خالیش، آروم‌آروم، کمتر به چشم می‌اومد؛ تا جایی که گاهی یادش می‌رفت یه زمانی، نبودنِ همین آدم، توانایی نفس‌کشیدن رو ازش می‌گرفت. هنوز دوستش داشت اما حالا، پذیرفته بود که دوست‌داشتنش هیچوقت کافی نبود.

مهدیار نگاه دعوا انداختی

چش🫡

😒

ولش کن

چ ربطی داره

اوم.

برووو پیش مهدیار جونت ما آدم نیستیم

همچنین بای

نکن دیگگگ

قهر میکنم بای.

بی ادب

دقیقا

چی بکنههه؟

نمیدونم

قلبم شکست مهدیار

نهههه 💔

🤣🤣

بهش بگو برو معلم خصوصی بگیر

کی گفتم؟