『 سیزده 』

ما تُنگ بودیم، اگه دریا بودیم ...

​«آن که بیش از حد می‌بیند، سرانجام دیگر به جمعیتی تعلق ندارد. این همان بهای سنگین آگاهی است. ​وقتی پرده‌های ظاهر کنار می‌رود و نگاهت به عمق ماجرا نفوذ می‌کند، بازی‌هایشان مشخص می‌شود. اعتمادبه‌نفس‌های پوشالی را از اقتدار واقعی تشخیص می‌دهی و نیات‌هایی را که پشت لبخندها پنهان می‌شوند. ​در آن لحظه درمی‌یابی بسیار از چیزهایی که جامعه آن را حقیقت می‌نامد، چیزی جز عادت، توهم یا خودفریبی جمعی نیست! پس کم‌کم سکوت را به سخن ترجیح می‌دهی؛ کمتر اظهار می‌کنی و بیشتر نظاره‌گر می‌شوی و درست از همین نقطه است که احساس غربت آغاز می‌شود. ​نه از سر برتری، نه از روی غرور... نه! اکنون تصویر کامل‌تری از واقعیت پیش روی توست. آگاهی، موهبتی است که بهایش تنهایی است. روشن‌بینی، تو را از هیاهوی جمعی دور می‌کند، اما در عوض چیز گران‌بهاتری به تو می‌بخشد: خویشتنِ حقیقت. "سیزده"

@sizdah_vibe

لوکیشنم قبرستان آمدی گریه نکن ...

این لش پر خاطرمنه ببر سرد خانه ...

گوش کردن ویس هات ...

خودم میدونم بد بودم ...

از خودت پرسیده‌ای چرا بعضی‌ها دیگر حتی زحمت دیدنت را هم به خودشان نمی‌دهند؟ ​پس یک چیز را به یاد بیاور؛ زمانی بیشتر کنارت بودند که به تو نیاز داشتند، وقتی گوش می‌دادی، وقتی کمک‌شان می‌کردی و وقتی همیشه در دسترس بودی. اگر چیزی برای دادن نداشته باشی، چه کسی هنوز می‌ماند؟ ​شاید مشکل، کم شدن ارزش تو نباشد؛ کم شدن منفعت باشد که از تو می‌گرفتند. ماکیاولی یک حقیقت تلخ را می‌گوید: «بعضی آدم‌ها به خودت وابسته نیستند، به چیزی وابسته‌اند که از تو می‌گیرند.» ​پس یک‌بار عقب بکش! کمتر در دسترس باش، کمتر حل کن و کمتر بده. نه برای امتحان کردن‌شان، برای دیدن واقعیت! ​آن‌هایی که فقط وقتی می‌گرفتند کنارت بودند، آرام‌آرام می‌بینی که ناپدید می‌شوند و آن‌هایی که خودت برای‌شان مهم بودی... فقط یک چیز را فراموش نکن: ارزش‌آفرین باش، اما ارزش خودت را به منفعتی که برای دیگران داری گره نزن. ​گاهی برای شناختن آدم‌های واقعی لازم نیست چیزی به کسی بدهی؛ فقط یک‌بار دست از دادن بردار و ببین چه کسی هنوز مانده است! "سیزده"

@sizdah_vibe

غرقِ سکوت و داد و فریادم ...

به منم هیچی دیگه حال نمیده ...

04:20💔💤

بزرگ‌ترین مشکل جهان این است که احمق‌ها و متعصب‌ها همیشه با اطمینان کامل حرف می‌زنند، اما انسان‌های خردمند سرشار از تردیدند. قطعیت مطلق، سلاح ذهن‌های ضعیف است؛ چیزی که خود را در لباس قدرت پنهان می‌کند، اما در واقع ترس از پرسیدن و به چالش کشیدن باورهاست. ​بلندترین صداها غالب می‌شوند، نه چون حق با آن‌هاست، بلکه چون از اشتباه به نظر رسیدن هراسی ندارند. خرد واقعی با احتیاط قدم برمی‌دارد؛ زیرا پیامدها را می‌سنجد، احتمال خطا را می‌بیند و سنگینی تصمیم‌ها را درک می‌کند. ​انسان متفکر مکث می‌کند، اما انسان نادان بی‌درنگ عمل می‌کند و جهان بارها زیر فشار همین اطمینان‌های بی‌پایه خم شده است. تردید، ضعف نیست؛ بلکه شکل پنهانی از قدرت است. از خطا جلوگیری می‌کند، ذهن را وادار به شفافیت می‌کند و راه را برای حقیقت هموار می‌سازد. ​رنج جهان از نادانی نیست، بلکه از اعتمادبه‌نفس بدون فهم، از باور بدون بررسی و از عمل بدون تأمل سرچشمه می‌گیرد. بینش واقعی حتی در برابر خودش فروتن است، اما حماقت با فریاد پیش می‌رود و ویرانی را در مسیرش به جای می‌گذارد. "سیزده"

@sizdah_vibe

رفته رو مخم زندگی ...

میبرم یا که رفیقم برده نمیرسه به کسی در کل ..! "سیزده"

@sizdah_vibe