『آوای دریا』

هیچ رنجی بزرگتر از تحمل یک داستان ناگفته در درونت نیست

کاش قلبم عقل داشت!

عاشقت بودم ولی ناجور سوزاندی مرا نقره داغش میکنم دل را اگر یادت کند

من یک‌بار تو را جوری باور کردم که انگار آخرین تکیه‌گاه دنیایی؛ اما درست همان‌جا، وسط تمام اطمینانم فرو ریختی. از آن روز به بعد، هر وقت دلم بی‌هوا سمتت می‌رود با خودم سخت می‌شوم؛ نه از سر غرور، از سر درسی که دیر یاد گرفتم. باید به این دل بفهمانم که بعضی آدم‌ها را حتی در فکر هم نباید نگه داشت. هر بار که یادت از جایی سر می‌رسد، انگار دوباره از همان نقطه‌ای می‌شکنم که یک‌بار شکسته بودم. برای همین دیگر نمی‌گذارم دلم به گذشته برگردد، حتی اگر هنوز گاهی بی‌اجازه هوایت را بکند. با این همه، یک حقیقت را نمی‌شود انکار کرد؛ وقتی کسی یک‌بار عمیق در دل آدم ریشه بدواند، دیگر حذف نمی‌شود. فقط یاد می‌گیری با نبودنش کنار بیایی و دردش را بی‌صدا با خودت حمل کنی. _A @Avay_eDaryaa

روزگار غریبی ست ..

:)

روحت ك خسته باشه ، دیگه هیچی حال نمیده .

یادت باشه تو چشمای آدم درست تو همیشه کاملی.

برای درک کردن دیگران باید تو همون آبی شنا کنی که اونا رو غرق کرده....

- خیلی جاها حسم دروغ نمیگفت بهم ، این خودم بودم که نخواستم باور کنم . .

برای هر کسی، یه اسم توی زندگیش هست که تا ابد هر جایی اونو بشنوه، ناخودآگاه برمیگرده به همون سمت! یا از روی ذوق یا از روی حسرت یا از روی نفرت! 📚 کافکا در کرانه

گوش های زیادی حرفات رو میشون ولی افراد کمی درکشان میکنند

من رو با حقیقت آزارم بده اما هرگز با دروغ خوشحالم نکن