『آوای دریا』
الذهاب إلى القناة على Telegram
5 020
المشتركون
+11724 ساعات
+5147 أيام
+1 40030 أيام
أرشيف المشاركات
5 027
جملهای که ازش تا مغز استخون متنفرم:
مگه من ازت خواستم؟ خودت کردی،
آدمو اون لطف و مهربونیشو بی عزت
میکنید و باعث میشید دیگه نه تنها
برای شما بلکه اون ادم برای هیچکس
دیگهای قدمی از روی محبت برنداره.
A
26 مايو, 05:01
5 027
آنها که اهل صلحند بردند زندگی را
وین ناکسان بمانند در جنگ زندگانی
مولانا
25 مايو, 17:01
5 027
«خسته ایم، نه از زندگی... از تکرار بی پایانش .»
A✒️
Darya 🎙️
@Avay_eDaryaa
25 مايو, 14:04
29 أغسطس, ~07:26
5 027
حس اولیهای که از آدمها میگیری هیچوقت دروغ نمیگه شاید یه بازهای فکر کنی اون اول اشتباه قضاوت کرده بودی، ولی هرگز، بعدا میفهمی که دقیقا دقیقا دقیقا همون حس اولیهات درست بوده.
A
25 مايو, 12:03
5 027
بعضی آدمها میرن...
ولی رفتنشون تموم نمیشه.
میمونن توی آهنگهایی که گوش میدی،
توی شبهای بیخوابی،توی فکرهایی که بیاجازه،هجوم میارن سمتت.
و تو هی سعی میکنی عادی باشی،بخندی، ادامه بدی،ولی یه جای دلت همیشه خالی میمونه،یه جایی که فقط با بودن اون آدم آروم میشد.
دردناکترین قسمت ماجرا اینه که
طرف شاید مدتهاست فراموشت کرده،
ولی تو هنوز با خاطراتش زندگی میکنی.
هنوز بعضی شبا دلت میخواد برگرده،
فقط برای چند دقیقه...
فقط برای اینکه دوباره صداشو بشنوی.
ولی میدونی چیه ،بعضی آدمها
فقط میان که دوستشون داشته باشی...
نه اینکه بمونن.
#Darya✒️
25 مايو, 11:58
5 027
زخمی که بعضی حرفا به آدم میزنه مثل همون زخمیه ک بریدن کاغذ میزنه، انتظارشو نداری ولی تا اعماق وجودتو میسوزونه .
25 مايو, 11:11
5 027
در خواب ناز بودم دیدم کسی در میزند
در را گشودم روی او دیدم غم است در میزند
ای دوستان بیوفا از غم بیاموزید وفا
غم با همه بیگانگی هر شب به من سر میزند
25 مايو, 08:23
5 027
در این سرزمین مرده ، انان که ظالمند اسوده ترند و هرکس ذات درستی دارد در رنج است..
25 مايو, 08:02
5 027
من سالهاست گرفتار مهربانی خودم هستم مهربانی که برای دیگران شاید یک فضیلت باشد اما برای من بار سنگینی بوده که بی صدا کمرم را خم کرده.
هیچکس نمیفهمد آدمی که همیشه نرم تر است، همیشه کوتاه می آید، همیشه میگذرد، چقدر زیر سایه همین نرمی له شده. من از داغ مهربانی خودم سوختم؛ از اینکه هربار درد را قورت دادم، هربار سکوت را انتخاب کردم،هربار خودم را کوچک کردم تا دل کسی نگیرد، غرور کسی نشکند، رابطه ای خراب نشود، اما آخرش چه شد ؟
سهمم همیشه همان نادیده گرفته شدن آرامی بود که کسی حتی متوجه زخم بودنش هم نشد، آدم ها نامهربانی را با بی تفاوتی نشان میدهند؛ با دیر جواب دادن، با سرد شدن، با فراموش کردن، با یک لبخند نصفه و نیمه. و من؟
با اینکه میدیدم، با اینکه میسوختم، با اینکه هزار بار دلم شکست ، باز نمیتوانستم مثل آنها باشم، نمیتوانستم بی تفاوت بگذرم.
نمیتوانستم همانقدر سرد شوم. انگار دل من مثل قبل نبود؛ یک زخم همیشه تازه بود، یک زخم که مدام میسوخت ،ولی باز هم راه میداد، باز هم میبخشید، باز هم ادامه میداد. گاهی نشستم و با خودم گفتم:((اگر کمی سنگ تر بودی..... اگر کمی بی رحم تر بودی..... شاید کمتر له میشدی.)) ولی نه ، من اینطور نبودم. من زجر کشیدم اما نه از مردم، از مهربانی بی حساب خودم. از گذشت هایی که لیاقتشان نبود. از دلسوزی هایی که حتی دیده نشد. از محبت هایی که جوابش سکوت بود. و حالا میماند یک سوال.. سوالی که مدت هاست ته دلم میچرخد، اما تازه جرئت گفتنش را پیدا کردم : منکه مهربان بودم منی که از داغ همین مهربانی سوختم، تقدیرم شد این؛ این همه فرسودگی ، ابن همه زخم ، این هنه تنهایی بی صدا
اما تو..
تو که سنگدل بودی، تو که سخت گذشتی ، تو که هرجا لازم بود بریدی و رد شدی، تو که نا مهربانی را آسان زندگی کردی... تقدیر تو چه خواهد شد؟
اگر من با این همه نرمی چنین ساختم، تو با آن هنه سختی چه خواهی ساخت؟
_A
@Avay_eDaryaa
25 مايو, 06:05
