مـدفـنِ سـرخ

در میانِ این آشفته بازار به دنبال او میگردم،به دنبال کسی که بخشی از من است،نه اشتباه نکنید در جستجوی معشوق نیستم، در جستجوی خودم هستم!

آنچـه از تـو در حوالـیِ مـا مانـد ؛

دیگر خطوط در امتداد حرف هایم منتظرم نمی مانند. نه چون جملات، الفبای تعریف مرا فراموش کرده اند؛ برعکس، بلکه من به قدری در این غیابِ طولانی ته نشین شده ام که تنها یك کالبد بی رنگ نسبت به تمامی رنگ های گذشته ام باقی مانده است؛ به گونه ای که تنها آبیِ جا مانده در من با آخرین خطوط حرف هایت برای خداحافظیمان تمام شد، همانجا که دلتنگی هایم نزدیک تر از تو به من، به من بازگشتند. نقطه، سر خط؛ از نو برایت می نویسم، اینجا یک نفر دلتنگ ادامه دادنت است اما نه به تنهایی، میخواست تو سهم ثانیه به ثانیه عمرش باشی تا تمام آن لحظه ها را با شمایل زیبای لبخندت زندگی کند و طعم زیستن را از دیار چشمان تو به خاطر بسپارد. اما تنها چیزی که به یادگار ماند پایانِ یک فلسفه دوست داشتنی بین من و تو بود؛ حالا باید تو را میان ابیات و نامه هایم بیایم، درست بین استعارات و خطوط نامنظم یادداشت هایم. آیا برایت سوال شده است که من کجای این تار و پودِ خسته نوشته شده ام؟ بگذار همینقدر کوتاه بگویم؛ دقیقا در همان جایی که میگویند: نقطه، سر خط.

 ‌  ‌ ‌  ‌ ‌ ‌    ‌در امتـدادِ آخریـن طیف آبـی ،،  ۲۵ اکتبر ۱۹۷۷

اهنگش چه قشنگه

مرد قصه‌گو

انگشتای باریکش برای گرفتن قلم و پالت رنگ قاب گرفته شده بود. با جادو روایت میکرد ، قصه میگفت ، روایتی از واقعیت بشیریت و در نهایت زندگی. با اون چشمای عسلی و چهره‌ی گندمگون نافذ و جذابش جواب این سوال رو اینطوری میداد : _ موسیو اینا واقعیتن یا فقط قصن؟ + جفتش پسرجان ... قصه‌ای از واقعیت..! اکثر وقتا جلوی در کافه‌ای که نزدیک چهار‌ راه بود ساعت‌ها می‌نشست و گوشه‌ای از واقعیت دنیارو به تصویر میکشید. یه روز اتفاقی افتاد که باعث تعجب همه کسایی که همیشه دور مرد نقاش حلقه میزدن شد ، اونم برمیگرده به چهار روز پیش. دختری جوان همزمان با مرد نقاش شروع به نقاشی کرد. مرد نقاش با دیدن جمعیتی که بیشتر از هروقت دیگه‌ای بود از تعجب ابرویی بالا انداخت ولی وقتی دید دارن به شخص کنارش نگاه میکنن سری چرخوند ؛ اول کمی تعجب کرد اما بعدش لبخندی زد که کسی فکر نمیکرد این مرد بلده انقد قشنگ لبخند بزنه : _ چیکار میکنی مادام؟ + منم مثل شما دارم روایت میکنم دختر جوان با دیدن تعجب نقاش موردعلاقش تکخندی زد : + دارم روایت مردی رو به تصویر میکشم که شده همون مرد قصه‌گوی بچگیِ من و امثال من مرد نقاشی که هر روز صبح میاد قهوه سفارش میده و بقیه رو منتظر میذاره اما نمیدونه تماشاچیا بخاطر اون به پاتوقش علاقه‌مند شدن ...

July 2026

یپ

‌ ‌ ‌ᅠᅠᅠᅠᅠ 𐙚ᅠᅠᅠᅠᅠᅠ

بعضے وقت‌ها آدم‌ها آن‌قدر خستـہ می‌شوند کـہ حتی حرف زدن هم برایشان شبیـہ کوه کندن می‌شود ؛ انگار یک دنیـا سنگ روے قلبشان گذاشتـہ‌اند و دیگر توان برداشتنش را ندارند . گاهی لبخند می‌زنند ، اما پشت آن لبخند ، یک آسمان ابرے پنهان شده ؛ مثل شمعے کـہ هنوز روشن است ولی از سوختن خودش خستـہ شده . بعضے روزها آدم فقط دلش می‌خواهد گوشـہ اے بنشیند و هیچ کارے نکند ؛ نہ از بی‌خیالے ، نہ از غرور ، فقط چون روحش مثل پرنده اے است کـہ بال‌هایش از پرواز زیاد خستـہ شده . آدم‌ها همیشه قوی نیستند ؛ گاهی قوی‌ترین آدم‌ها هم مثل دیوارے کـہ سال‌ها جلوی طوفان ایستاده ، ترک برمی‌دارند . شاید کسے نفهمد پشت یک سکوت ساده چـہ حرف‌هایے دفن شده ، پشت یک «خوبم» چند تا غم پنهان شده . بعضے وقت‌ها آدم فقط خستـہ است ... خستـہ از جنگیدن ، خستـہ از توضیح دادن ، خستـہ از اینکه همیشه وانمود کند همـہ چیز خوب است .

پونزده جولای 𝟤𝟢𝟤𝟨 #

میشه بگم خطاب به آدوین؟ :)

به سرخیِ لبانت قسم،که تو تنها خدایی بودی که میپرستیدمش!