سرزمین بی نقشه

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست می‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست. می‌نشینی رو به رویم خستگی در می‌کنی چای می‌ریزم برایت توی فنجانی که نیست. باز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟ باز می‌‌‌خندم که خیلی. گرچه می‌دانی که نیست. شعر می‌‌خوانم برایت واژه ها گل می کنند یاس و مریم می‌گذارم توی گلدانی که نیست. چشم می‌دوزم به چشمت، می‌شود آیا کمی دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟ وقت رفتن می‌شود با بغض می‌گویم نرو پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست. می‌روی و خانه لبریز از نبودت می‌شود باز تنها می‌شوم با یاد مهمانی که نیست. رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست. -بیتا امیری.

احتیاج دارم یکی با منظور برام آهنگ بفرسته.

-

چطور از رویای داروسازی مووآن کنم و به سمت روان‌شناسی برم؟

یه امید یه رویا با فهمیدن یه واقعیت چقدر راحت میتونه در لحظه نابود بشه.

سعی کردم که بمانی و بریدی، به درک. کارمان را به غم و رنج کشیدی، به درک. به جهنم که از این خانه فراری شده ای، عاشقت بودم و هرگز نشنیدی، به درک. میوه ی کال غزل بودم و از بخت بدم تو مرا هرگز از این شاخه نچیدی، به درک. فرق خرمهره و گوهر تو نفهمیدی چیست جنس پاخورده ی بازار خریدی، به درک. دانه پاشیدم و هربار نشستم به کمین سادگی کردی و از دام پریدی به درک. عاقبت سنگ بزرگی به سرت خواهد خورد میکشی از ته دل آه شدیدی به درک. بی من این راه تو را گم تر ازین خواهد کرد، مدتی هست به بن بست رسیدی، به درک. نوش دارو شدی اما به گمانم قدری دیر بالای سَرِ کُشته رسیدی، به درک.

آن را که شفا دانی، درد تو از آن باشد. -مولانا.

راهش فقط یه پیگیر شدن، پذیرفتن و یه عذرخواهی ساده بود.

احساس میکنم مرگ هم نمیتونه روحمو تسلی ببخشه

پای اگر فرسودم و جان کاستم آنچنان رفتم که خود می‌خواستم - هوشنگ اِبتهاج

+وقتی صورتتو میبینم کل تمرکزم روی چشاته خیلی نانازن.

مولانا: انسان چه چیزی را دیرتر از همه می‌فهمد؟ شمس: اینکه روزهای معمولی، همان روزهای خوشبختی بودند، که گذشت.