از دیدِ یک خیال پرداز.

من کم حرف نیستم،اگه باهات حرف نمیزنم بدون تو آدم حرفای من نیستی.

ترجیحم دوست داشتنیه که کم‌کم جلو بره زود عنوان نشه،عجله توش نباشه،ریشه ای باشه،تا دوست داشتن هیجانی و با شدت بالا

هرچیزی که متقابل باشه تا ابد ادامه داره؛ درک،شعور،ادب،احترام،عشق،توجه،محبت.

و اگر پایان را میدانستم، شاید هیچوقت آغازی در کار نبود.

آدمی می‌تواند حتی دلتنگ کسی شود که او را فقط در خیالِ خود دیده است.

اگر دوام آوردن خود یک هنر باشد؛ ما این روزها بی‌آنکه بدانیم در حال خلق یک شاهکاریم.

تنهایی هیچوقت گزینه خوبی نبود ولی امن بود.

من هرچقدر هم که باغبون توانا و کاربلدی باشم، تو اگر خاکت حاصل‌خیز نباشه، کاری از دست من برات برنمیاد.

به آغاز اعتماد نکن حقیقت در آخرین لحظات گفته میشود.

گاهی تنها راه نجات،رها کردنِ،دست برداشتنِ.

در دل تاریکی،دلتنگی‌ها خود را به تصویر می‌کشند.

عزیزِ من،گاهی دلم برای روزهایی تنگ می‌شود که هنوز نمی‌دانستم چقدر سخت می‌شود.

قرار نیست همه رو به یه اندازه دوست داشته باشیم. بعضی آدما سهمشون فقط یه احترامِ ساده‌‌ست، بعضیا یه سلامِ گرم، و بعضی؛ جایی میونِ حریمِ امنِ دل و لایق موندن. مرز داشتن، نشونه‌ی غرور نیست؛ نشونه‌ی اینه که یاد گرفتی هر کسی رو تا هر جایی با خودت همراه نکنی. گاهی هم فاصله، زیباترین شکلِ احترامه.

از آن پس دیگر با غم نجنگیدم؛کنارش نشستم،مثل دو مسافری که می‌دانند تا پایانِ راه،هیچ یک از دیگری جدا نخواهد شد.

گاهی تنها راه آموختن زیستن است.

زمین دیار غربت است،دلگیرم از این دیار

برای آنان که لایقِ تماشا نبودند،تمام شب را چراغانی کردیم؛ چه اسراف زیبایی بود، چه بیداری تلخی...

و ما برای مقصدی خوش در مسیر جان دادیم.