𝟕𝟕ʼ

էնքան զգաս կարիքս, ինչքան ես հիմա քոնն եմ զգում)

խելքի գանք ու հասկանանք, որ կործանման ենք գնում…

միասին նստենք մեր երազանքի տանն ու ասենք. - դժվար էր, բայց մենք կարողացանք..

ձեռք ձեռքի տված մտնենք եկեղեցի ու Աստծո առաջ երդվենք, որ մինչև մահ միասին կլինենք.

🤍)

եկեղեցու խորանում կանգնած դու ինձ տեր լինես, ես քեզ հնազանդ

լսելու էս`«ինքը գնացել ա երկրից, դժվար էլ հետ գա»

հետ կնայես ու կհասկանաս, թե քո չմտածված քայլերի պատճառով քանի կարևոր մարդկանց էս կորցրել)

գաս, ու…

հանգիստը կգա ոչ թե որովհետև ամեն ինչ լավ ա, այլ որովհետև ներսումդ էլ պայքար չկա)

Պարույր Սևակն ասաց. «Քեզ նմանները չեն հեռանում, մնում են ներսում՝ անուն չտված ցավի պես».

եթե մենք էլ չշփվենք, դու կմնաս սրտիս ամենասիրօօ՜ն անկյունում)

էս մտքերի ձեռքը գժվել կարելի ա.

դու կհաղթես էն պատերազմում, որի մասին ոչ մեկ չգիտի.

կհասկանաս, որ իմ պես սիրող չես գտնի երբեք, բայց արդեն ուշ կլինի)

հենց վախենաս կորցնելուց,ուրեմն արդեն կորցնում ես.

կհանդիպենք պատահաբար, ու մեր միջև ոչինչ չի լինի՝ բացի չասված հազար բառից.

ավելի լավ ա ցավոտ վերջ, քան ցավոտ ընթացք՝ անվերջ.

քեզ առաջինը կսպանի նա, ում վստահելով դանակ ես տվել.

երբ երազանքները դարձնեք նպատակներ, էդ ժամանակ ամեն ինչ իրա տեղը կընկնի)