خب که چی؟

یکی از چیزهایی که با بالارفتن سنت متوجه می‌شی، اینه که هر چیزی توی زندگی نیاز به واکنش و پاسخ دادن نداره،اونی که باید بفهمه میفهمه و اونی که قرارِ نفهمه نمی‌فهمه!

متأسفانه من فقط وقتی آدمارو جدی می‌گیرم که بدونم هیچ کسی مثل من بهشون دسترسی نداره.

من به عقاید همه احترام نمیذارم راستش، مثلا کسی که عقیده داره زن باید مطیع مرد باشه.. از کِی تاحالا خالق مطیع مخلوق شده؟

متنفرم از این که، چطور یه چیزِ کوچیک می‌تونه کل حالمو خراب کنه و من نمی‌تونم جلوش رو بگیرم.

آدمایی که حیوونارو دوست دارن بخصوص گربه ها خیلی برام قابل اعتمادن.

‏وضعیت طوریه که دیگه هممون حداقل باچهارپنج‌ تا چیز سر ستیز رو داریم؛ من خودم مثلاً قرمه سبزی ستیزم.

سخت‌گیری توی اعتماد کردن اسمش بدبینی نیست، تاوان مهربونی‌های بی‌حدومرز گذشته‌ست.

آدم دقیقا جایی به بلوغ می‌رسه که، دلش واسه قبلاً خودش تنگ میشه اما دلش نمی‌خواد دیگه به اون دوران برگرده.

تو می‌تونی زیباترین رنگ آبی دنیا باشی، ولی هیچوقت برای کسی که رنگ مورد علاقش قرمزِ کافی نخواهی بود.

𝑬𝒕 𝒒𝒖𝒆 𝒔𝒂𝒊𝒕-𝒐𝒏 𝒗𝒓𝒂𝒊𝒎𝒆𝒏𝒕?

‏کاش اون موقع که پمپ بنزین خلوت بود، بیشتر بنزین بو می‌کردم هنوزم بوی بنزین رو دوست دارم.

Winter Person❄️⛷>>>

حواست باشه که از سرِ تنهایی نری با کمتر از لیاقتت.

سلیقه موسیقی از نظر من خیلی مهمه، فکر کن مثلا طرف مقابلت 505 رو فقط یه عدد عادی بدونه یا رنگِ آبی صورتی فقط براش یه رنگ باشه.

احساس می‌کنم با آدم باهوش بدجنس بیشتر کنار میام تا آدم خوب کم‌هوش.