خورشیدِ نارنگی.

میون یه دشت بزرگ و خورشیدِ تند... میون یک مردابِ پیر، اسیرِ دستِ مردابِ پیر و خاکِ سرد، از دنیا کنده شده... خورشیدِ تند و داغ تلألؤ می‌کند. خاک تشنه است، زمین می‌گریست... مردابِ پیر چاله می‌شود، آسمان خداحافظی می‌کند. مرداب زندونی است. مرداب! زندگی را خاک می‌کند! خاکِ تشنه خشکیده است، پرندگانِ آسمان دلتنگِ آسمان هستند. سیاهیِ چاله‌ی مرداب از خاک سیاه‌تر است. سیاهیِ آسمان از خاک؟! آسمان تلألؤ خورشید را می‌خواهد! اما؛ مرثیه‌ای از غمی بی‌پایان... ماهیِ سیاه فریاد می‌زند، مرداب خاموش است. مرداب خاک است، مرداب زندون است. مرداب فریاد می‌زند، آسمان خداحافظی کرده است، آسمان خاموش است... تکه‌ی کوچکی که ردِ نور مانده است. خورشیدِ بی نور . فروغ.