متنفرم

سرم رو پای الف در می‌زدند یک دم، نه مثل کسی که آمده باشد، مثل کسی که چیزی را پشت در جا گذاشته باشد... «چیزی نیست، آروم باش.» و من، به صدایش پناه بردم؛ به گرمای دست‌هایی که همیشه زخم‌ها را پیش از آن‌که ببینم، میبستند. کوبیدن ادامه داشت؛ هر بار سنگین‌تر، هر بار نزدیک‌تر. آخرین باری که برگشتم سمتش، اتاق خالی بود. نه صدایی، نه ردّی، فقط پنجره‌ای نیمه‌باز و پرده‌ای که انگار چیزی را از من پنهان می‌کرد. داد زدم «دست‌های ما آلوده‌ به جنایت و قتلن… صدای تیمارستان رو حس کردم تو مغزم... من افسرده نیستم... همه‌ چیز سفید شد؛ سفیدتر از برف، سردتر از دیوارهای تیمارستان. پرسیدم: اگر آدم آن‌قدر خسته باشد که دیگر صدای خودش را نشناسد، چه کسی می‌تواند بگوید کدام خاطره واقعاً اتفاق افتاده؟ در آخرین جنگِ خورشید و سرخی، غروب آرام‌ آرام از پشتِ پلک‌ هایم بالا رفت. زندگی، مثل نوری مرده از بندِ بندِ بودنم عبور کرد. در دشتی که جنین های تکه تکه شده مادرشان را فراموش کرده بودند، یک جسم سرد و بی جان با رگهای خالی ایستاده بود؛ بی‌حرکت، با چشمانی که انگار مرا بهتر از خودم می‌شناخت. نگاهش کردم.‌ نفهمیدم من شکارچی‌ام یا شکار. ماشه رو کشیدم خون خورشید غروب کرد. فقط صدایی در سرم گفت: «بدو.» دویدم. نه دنبال او، نه دنبال کسی؛ دنبال تکه‌ای از خودم که چند قدم عقب‌تر جا مانده بود. رسیدم به انتهای دشت. بوته‌ها را کنار زدم؛ چیزی آنجا نبود جز خاکِ خیس و قرمز و ردّ پاهایی که نمی‌دانستم مالِ الف هست یا خیر. فشار شونهام قلب رو ایستاند سال‌هاست که از خودم میپرسم... من الف رو کشتم یا اونا به من گفتن ؟ !

تمام مسیر ها به هایده ختم میشه

خواب دیدم دارم پرورش غورباقه میکنم و یهو پشیمون شدم و شروع کردم به کشتن دونه دونشون

تصمیم گرفتم یک بار برای همیشه از زندگیم حذفتون کنم

جمعها خون جای بارون میچکه 🖤

🤣🤣🤣🤣🤣🤣

خیلیخوببود

مرگ بهتر از زیست در کالبد جنازه است

🤣🤣🤣🤣

بمبی پسر