آغوْشِـ‌تـوْٓ

به نظرم “بیا بغلم” یکی از قشنگ‌ترین دعوت‌های دنیاست.

حق با هایده بود؛ کاش از اول گل عشقو توی قلبم نمی‌کاشتی.

«آغوشت اندک جایی برای زیستن..»

به عشق باور دارم،ولی به اینکه کسی واقعاً عاشقِ من باشه،نه.

آدما خیلی رفتنی‌تر از چیزی‌ان که بنظر میاد.

وقتی ناراحتی انگار یچیزی روی بدنت سنگینی میکنه انگار چندتا وزنه بهت وصله و به سختی داری حرکت میکنی و ادامه میدی .

آدم شرمنده خودش ميشه وقتی ميبينه واسه يه سری آدما ارزشی قائل شده كه لياقتشو نداشتن.

دیگه به عقب نگاه نمیکنم اونجا فقط جنازه اعتمادم افتاده.

با من مهربون باشید، اونطوری که وانمود میکنم بی احساسو قوی نیستم.

من آدمِ تظاهر کردن نیستم شماهم نباشید

من تو قبرستون پامو رو قبر مرده نمیزارم چه برسه دلی که زنده باشه.

وقتی یکی رو خیلی خیلی دوست دارم انقدر زود ازش ناراحت میشم که بعضی وقت‌ها خودم باورم نمیشه، یعنی تو فکر کن شاید طرف اصلا کاری نکرده باشه ولی همین که یکم دیر پیام بده، کم باشه یا حتی نبینمش من رو عصبی و ناراحت میکنه، نمیدونم زیادی دوستش دارم یا زیادی زودرنجم.

کجا می‌خوای برگردی؟ من خودمم از اونجا رفتم.

آدم خوبی که باشی، تو کسی رو از دست نمیدی اونا تو رو از دست میدن.

میخوام تو بغل خودت از دست کارات گریه کنم.

اون یه اخلاقی که بهش افتخار میکنم میدونی چیه؟ وقتی از یکی بدم میاد میفهمه، باهاش حال نکنم میفهمه، دلخور باشم میفهمه، دوستش داشته باشم هم میفهمه و هیچوقت کسی نمیتونه پشت سرم بگه آدم دورویی بودم.

بزرگسالی این شکلیه؛ گاهی تصمیم هایی میگیری که باید با غمش کنار بیای.