𑣲𝘔𝘢𝘩𝘴𝘢 𝘣𝘰𝘥𝘺 𝘥𝘢𝘪𝘳𝘺ֶָ֢

دقیقاً نکته‌ی جالب‌تر برای من اینه که بخش قابل‌توجهی از این کامنت‌های منفی درباره‌ی ظاهر زنان، از طرف خودِ زن‌ها نوشته می‌شه. مثلاً زیر یکی از پست‌ها درباره‌ی کاشت ناخن، کامنت‌هایی مثل این دیده می‌شد: اَه، موی بدن رو عادی نکنید. زن نباید بدنش مو داشته باشه. یعنی شما خونه‌تون ژیلت ندارید که شیو کنید؟ چرا نمیرید لیزر؟ و همیشه یک سؤال برای من وجود داشته: چطور به جایی رسیدیم که دیدن موی طبیعی بدن، سلولیت، پوست دارای جوش و لک، موهای بدن، شکمِ کاملاً صاف نبودن یا اضافه‌وزن، برای بعضی‌ها غیرعادی به نظر می‌رسه؟ مخصوصا یک زن؟ و جالب تر اینکه انتخاب های ما شده تحمیلی بر روی انتخاب های بقیه. و سوالم از این خانم ها اینکه یعنی شما هیچ وقت در بدن تون مویی نبوده؟ همیشه موهاتون صاف و شلاقی بوده؟ همیشه بدن تون فیت بوده و شکم؟ ما در زندگی واقعی، هر روز آدم‌هایی با همین بدن‌ها می‌بینیم. پس چطور ممکنه چیزی که در دنیای واقعی این‌قدر معمول و انسانی‌ه، در فضای مجازی تبدیل بشه به چیزی که باید بابتش خجالت کشید یا اصلاحش کرد؟ و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا این باشه که حتی ما زن‌هایی که خودمون بارها از قضاوت درباره‌ی بدنمون آسیب دیدیم، گاهی همین قضاوت رو نسبت به زن‌های دیگه تکرار می‌کنیم. استانداردی که یک روز باعث شد از بدن خودمون خجالت بکشیم، نباید تبدیل بشه به معیاری برای تحقیر بدن دیگری. قرار نیست همه‌ی ما یک شکل به نظر برسیم تا «طبیعی» محسوب بشیم.

https://t.me/Mahsabodydiary/472 نکته ناراحت کنندش اینجاس که کسایی که هیت دادن به اون زنه خودشون زن هستن:))

این‌ها فقط چندتا از کامنت‌های منفی زیر ویدیوهای تهی و همسرش در اینستاگرامه؛ و حتی فقط بخش کوچکی از کامنت‌های منفی‌ایه که هر روز درباره ظاهر آدم‌ها در فضای مجازی نوشته می‌شه. متأسفانه خیلی از ما اونقدر به دیدن تصاویر فیلترشده، ادیت‌شده و غیرواقعی عادت کردیم که وقتی با یک ظاهر عادی و بدون فیلتر روبه‌رو می‌شیم، ممکنه اون رو شلخته» ، زشت، غیرعادی یا حتی نیازمند اصلاح ببینیم. و بعد، به‌جای اینکه فقط یک انسان رو ببینیم، شروع می‌کنیم به نظر دادن درباره بدن و ظاهرش؛ چه چیزی بخوره، چه چیزی نپوشه، چطور آرایش کنه، وزنش چقدر باشه یا چه تغییری در خودش ایجاد کنه. در حالی که تقریباً همه‌ی ما در خونه یک آینه داریم و می‌تونیم ظاهر خودمون رو ببینیم. لازم نیست برای بدن و ظاهر دیگران نسخه بپیچیم، مگر اینکه خودِ اون آدم از ما نظر یا کمک خواسته باشه. و شاید قسمت ناراحت‌کننده‌تر ماجرا این باشه که حتی خودِ ما که تجربه‌ی کافی نبودن رو داشتیم، گاهی ناخودآگاه همین حس رو به آدم‌های دیگه منتقل می‌کنیم. ممکنه خودمون از استانداردهای غیرواقعی آسیب دیده باشیم، اما بعد همون استانداردها رو برای دیگری تکرار کنیم. شاید بد نباشه قبل از نوشتن یک کامنت یا دادن نظری درباره ظاهر کسی، از خودمون بپرسیم: آیا واقعاً لازمه این رو بگم؟ آیا از من نظر خواسته شده؟ و اگر کسی همین حرف رو درباره‌ی بدن من می‌گفت، چه حسی پیدا می‌کردم؟ ظاهر آدم‌ها موضوعی برای ارزیابی عمومی نیست. آدم‌ها لازم نیست برای اینکه شایسته‌ی احترام باشند، مطابق سلیقه‌ی ما به نظر برسند. 🤍

از اونجا كه ما کلی تلاش کردیم فرهنگ سازی کنیم که چیزایی رو که دوست نداریم بپذیریم و بدن ما قرار نیست همیشه شبیه بازیگرا و فیلما باشه فکر می کنم مهم ترین چیزی که باید فرهنگ سازی که باید بکنیم اینکه به بقیه حس ناکافی بودن ندیم. درست همون‌طور که دوست نداریم بقیه به ما حس ناکافی بودن بدن

امشب می خوایم درمورد این پیام صحبت کنیم

سلام،...به نظرت با اطرافیانی که همیشه اعتماد به نفسم رو نابود کردند و هنوز هم دارند این کار ها رو می کنند چی کار کنیم؟،....من اون دو سالی که کرونا بود(یادم نمیاد شاید هم بیشتر بود)،....کلا تو خونه بودند دیگه،....خونوادم نه تنها عزت نفس و اعتماد به نفسم رو ازم گرفت،...بلکه افسرده ام هم کرد،....از اون موقع من دارم با افسردگی دست و پنجه نرم می کنم!!!،حالم بهتر شده نسبت به اون موقع،....ولی باز هم هنوز حالم خوب نیست،...خیلی هم سختی کشیدم که تونستم این طوری بشم،...ولی باز هم حالم خوب نیست،....به نظرت چی کار کنم واقعا؟،....دلم برای خودم قبل از کرونا تنگ شده،...اون موقع ۱۴ سالم بود،....الان ۲۱ سالمه،....

سلام سلام چطورید

می خوام یه چیزی براتون بفرستم اما اینترنتم یاری نمی کنه. شب می فرستم براتون

سلامومم خرگوش هاااا چطورید

قدت چیزی نیست که خودت انتخابش کرده باشی؛ پس دلیلی هم برای خجالت کشیدن یا احساس کم‌ارزشی به خاطرش وجود نداره. 🫶🏻✨ اما کسی که به خاطر قدت بهت توهین می‌کنه یا مسخره‌ات می‌کنه، انتخاب کرده که بی‌فرهنگ و بی‌احترام باشه. پس به جای اینکه خودت رو به خاطر چیزی که انتخابش نکردی سرزنش کنی، آدم‌هایی رو از دایره‌ی زندگیت دور کن که انتخاب کردن با تحقیر دیگران احساس بهتری نسبت به خودشون داشته باشن. ❤️

منم کل تابستون داشتم بخاطر کوتاهی قدم گریه میکردم و بیرون نرفتم❤️ 146م

https://t.me/Mahsabodydiary/454 سلام عزیزمم وقتت بخیر🤍 نظرم در مورد ویدیو اینکه بچه ها این نظرشون بسکه تو فضای مجازی،دنیای واقعیمون،ادمای اطرافیانمون و.. به شدت زیادی گفتن لاغر باش و خوشگل باش این نظریه رو دارن وگرنه ما داریم که دختره چاق و خودشو دوست داره به خودش و بدنش اهمیت میده✨ اگر اینقدر میگن چاق بده تنبلن و.. به لاغررهام میگنن تیربرق و گوشت ندارن و نخوردن و...(قصد توهین به کسی ندارم حرفهای بقیس که بهمون میگن🤍🫂) پس ببینید درمورد هر دونوع اندام چیز میگن و مسخرمون میکنن ما باید خودمونو دوست داشته باشیم و به خودمون و بدنمون اهمیت بدیم نه بقیه و حرفاشون🫂✨🤍

ترجمه عکس: باربی از نزدیک 🎀 اگر بخوایم بدن باربی رو با بدن یک زن واقعی مقایسه کنیم، تناسباتش واقعاً عجیب و غیرواقعیه: گردن: گردن باربی اونقدر بلند و باریکه که اگر چنین تناسبی در بدن یک انسان واقعی وجود داشت، احتمالاً نمی‌تونست وزن سرش رو به‌درستی تحمل کنه. کمر: دور کمر باربی فقط حدود ۱۶ اینچه؛ یعنی حتی از اندازه‌ی سر خودش هم کوچک‌تره! با چنین اندامی، فضای کافی برای قرار گرفتن اندام‌های داخلی مثل کبد و روده وجود نداشت. نسبت کمر به باسن: نسبت کمر به باسن باربی حدود ۰٫۵۶ه، درحالی‌که این نسبت در یک زن معمولی حدود ۰٫۸۰ه. یعنی کمر باربی نسبت به باسنش به شکل غیرواقعی باریکه. پاها: پاهای باربی حدود ۵۰٪ بلندتر از بازوهاشن؛ درحالی‌که در یک زن معمولی این اختلاف خیلی کمتره و پاها حدود ۲۰٪ بلندتر از بازوها هستن. پاهای باربی علاوه بر این، بسیار باریک هم هستن. مچ دست‌ها: مچ دست باربی حدود ۳.۵ اینچه؛ یعنی اونقدر باریک که اگر چنین تناسبی در بدن یک انسان واقعی وجود داشت، نمی‌تونست قدرت و استحکام زیادی داشته باشه و به راحتی میشکست. پاها: پاهای باربی هم نسبت بسیار کوچکی با بدنش دارن؛ در حد یک پای کودک. با توجه به اینکه بخش زیادی از وزن بدن در قسمت بالاتنه قرار می‌گیره، چنین بدنی حتی از نظر حفظ تعادل و راه رفتن هم با مشکل مواجه می‌شد. در واقع، اگر باربی یک انسان واقعی بود، بدنش نه‌تنها بسیار دور از میانگین بدن انسان بود، بلکه بسیاری از این تناسبات از نظر آناتومیکی هم با یک بدن طبیعی سازگار نبودند. و شاید همین موضوع باعث بشه یک سؤال مهم‌تر از خود باربی بپرسیم: چطور ممکنه چیزی که از نظر فیزیکی غیرواقعیه، سال‌ها به‌عنوان یکی از نمادهای زیبایی به کودکان معرفی بشه؟

خب حالا که بحث باربی شد بیاید درمورد اندام باربی ها صحبت کنیم

به‌عنوان مثال، شاید تبلیغ این بازی رو توی فیلترشکن‌ها دیده باشید. داستان بازی تقریباً اینه: یک دختر عاشق پسریه، اما پسر به خاطر ظاهر دختر بهش علاقه‌ای نداره. حالا شما باید ظاهر دختر رو تغییر بدید؛ با ورزش لاغرش کنید، موهای بدنش رو از بین ببرید، براش ارتودنسی انجام بدید و جوش‌هاش رو برطرف کنید تا در نهایت پسر عاشقش بشه. شاید در نگاه اول با خودمون بگیم: خب، این فقط یه بازیه! اما مسئله از جایی شروع می‌شه که این پیام‌ها بارها و بارها تکرار می‌شن. وقتی از کودکی تا بزرگسالی مرتب با داستان‌هایی مواجه می‌شیم که در اون‌ها زیباتر شدنِ شخصیت، مساوی با لاغرتر شدن، صاف شدن پوست، حذف موهای بدن یا اصلاح ویژگی‌های ظاهریه و در نهایت پاداشش هم عشق و پذیرفته‌شدنه، ممکنه این پیام‌ها به‌تدریج روی باورهای ما درباره‌ی بدن و ارزش خودمون اثر بذارن. و دقیقاً به همین دلیله که وقتی درباره‌ی تأثیر رسانه بر تصویر بدنی صحبت می‌کنیم، فقط نباید به اینستاگرام یا فیلم‌ها فکر کنیم. گاهی یک بازی ساده‌ای که بارها انجامش می‌دیم، یک کارتون، یک آهنگ یا حتی یک داستان کودکانه هم می‌تونه بخشی از پیام‌هایی باشه که در طول زمان درباره‌ی بدن ایده‌آل دریافت می‌کنیم. جالب اینجاست که هنوز هم خیلی‌ها این بازی‌ها رو انجام می‌دن؛ شاید چون در نگاه اول فقط یک سرگرمی به نظر می‌رسن. اما ارزش بررسی داره که ببینیم چه پیام‌هایی پشت این سرگرمی‌های ظاهراً ساده به ما منتقل می‌شه.

وقتی می‌گیم رسانه نقش مهمی در شکل‌گیری نگاه ما به بدنمون داره، شاید در ابتدا ذهنمون فقط بره سمت اینستاگرام، فیلم‌ها یا محتوای بزرگسالان. اما واقعیت اینه که تأثیر رسانه خیلی گسترده‌تر از این‌هاست. شاید براتون جالب باشه که حتی آهنگ‌هایی که گوش می‌دیم، بازی‌هایی که انجام می‌دیم، کارتون‌هایی که در کودکی می‌دیدیم و شخصیت‌هایی که با اون‌ها بزرگ شدیم یا عروسک ها هم می‌تونن روی برداشت ما از بدن، زیبایی و جذابیت تأثیر بذارن. ما از خیلی از این محتواها فقط «سرگرمی» دریافت نمی‌کنیم؛ بلکه به‌صورت ناخودآگاه در معرض پیام‌هایی درباره‌ی این قرار می‌گیریم که چه بدنی زیباست، چه ظاهری دوست‌داشتنیه و چه کسی ارزشمندتر به نظر می‌رسه. و وقتی یک پیام بارها و بارها تکرار بشه، ممکنه کم‌کم اون رو نه به‌عنوان یک پیام رسانه‌ای، بلکه به‌عنوان حقیقتی درباره‌ی بدن و زیبایی باور کنیم.

سازنده این ویدیو از نتیجه این ویدیو تعجب نکرد چون به نظرش یه چیز واقعا واضحی بود. اما ابراز نگرانی کرد که جامعه داره به کجا می‌ره. و به نظرش یکی از تاثیر گذار ترین چیزایی که به بچه ها یاد میده خودشون و بدشون رو دوست نداشته باشن نه خانواده است نه مدرسه . بلکه فضای مجازی هست

دقیقاً همینطوره. 💋 وقتی ما کودک هستیم، هنوز بخش زیادی از باورها و برداشت‌هامون درباره‌ی خودمون، دیگران و دنیای اطرافمون شکل نگرفته. به همین دلیل، محیطی که در اون رشد می‌کنیم می‌تونه نقش خیلی مهمی در ساختن این باورها داشته باشه. یکی از نیازهای اساسی انسان، از همون سال‌های اولیه‌ی زندگی، احساس تعلق و پذیرفته‌شدنه. این نیاز حتی ریشه‌های تکاملی هم داره؛ چون برای اجداد ما تعلق داشتن به یک گروه، با امنیت و بقا ارتباط مستقیمی داشته. بنابراین مغز ما به‌شدت نسبت به نشانه‌های طرد شدن، پذیرفته نشدن و قضاوت شدن حساسه. حالا تصور کن یک کودک بارها و بارها ببینه که در خانواده‌اش، افراد لاغر، کشیده یا دارای پوست صاف بیشتر مورد تحسین قرار می‌گیرن و در مقابل، درباره‌ی افراد چاق با عباراتی مثل زشت، شلخته یا تنبل( که توی فیلم هم بهش اشاره شد) صحبت می‌شه. حتی اگر هیچ‌وقت مستقیماً به خود کودک نگن تو باید لاغر باشی، کودک از طریق مشاهده یاد می‌گیره که چه ویژگی‌هایی باعث می‌شن یک نفر بیشتر دوست‌داشتنی، زیبا یا حتی موفق به نظر برسه. اینجا نظریه‌ی یادگیری اجتماعی ـ شناختی مطرح می‌شه. طبق این دیدگاه، انسان‌ها بخش زیادی از رفتارها، نگرش‌ها و الگوهای فکری خودشون رو از طریق مشاهده‌ی دیگران یاد می‌گیرن؛ یعنی لازم نیست حتماً کسی مستقیماً چیزی رو به ما آموزش بده. گاهی فقط دیدنِ رفتار دیگران و پیامدهای اون رفتار کافیه. مثلاً دختری رو تصور کن که در خانواده‌ای بزرگ شده که مدام درباره‌ی ظاهر خواهر بزرگ‌ترش صحبت می‌شه و به خاطر وزن یا پوستش مورد انتقاد قرار می‌گیره. ممکنه هیچ‌کس هیچ‌وقت به دختر کوچک‌تر نگفته باشه برای دوست‌داشتنی بودن باید لاغر باشی، اما او بارها دیده که ظاهر با ارزش‌گذاری و قضاوت شدن ارتباط پیدا می‌کنه. بنابراین ممکنه به‌تدریج این باور در ذهنش شکل بگیره که: اگر می‌خوام دوست‌داشتنی و پذیرفته‌شده باشم، باید شبیه چیزی باشم که دیگران زیبا می‌دونن. و این یادگیری فقط از خانواده اتفاق نمی‌افته؛ کارتون‌ها، فیلم‌ها، شبکه‌های اجتماعی، تبلیغات و حتی نحوه‌ی رفتار جامعه با بدن‌های مختلف هم می‌تونن همین پیام‌ها رو منتقل کنن. پس خیلی از چیزهایی که امروز فکر می‌کنیم نظر شخصی خودم درباره‌ی زیباییه، ممکنه تا حدی چیزهایی باشن که در طول سال‌ها از محیط یاد گرفتیم و بعد اون‌ها رو به‌عنوان نظر خودمون درونی کردیم. و شاید به همین دلیله که تغییر دادن بعضی از این باورها در بزرگسالی فقط با گفتنِ خودتو دوست داشته باش اتفاق نمی‌افته؛ چون این باورها ممکنه سال‌ها از طریق تجربه، مشاهده و تکرار تقویت شده باشن.