ʀᴇᴠᴇʀɪᴇ

من هر کاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تموم وجودم برای همه کردم. همدردی کردم، امید دادم، ذوق کسی‌رو کور نکردم، وقتی نیاز داشتن تنهاشون نذاشتم، من همیشه در حد توانم سهم خودم رو ادا کردم؛ حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم. هرچند دوست داشتم این جاده گاهی دوطرفه می‌بود.

غمگین ترین حرف ؟! مگه چی کارش کردم که اینطوری با من رفتار کرد :)

نمی‌دونم انگار دیگه هیچکس عشق رو تجربه نمیکنه. همه چی سطحی شده و سطحی ام از بین می‌ره. نه تلاشی برای شناختن نه تلاشی برای موندن نه تلاشی برای ساختن و عوض کردن شرایط. هیچی.

خانواده ایرانی یه کاری باهام کرده که هر روز هزار بار جمله : (گوه بخورم در اینده بچه بیارم ) رو با خودم مرور میکنم .

متاسفم، من دیگه با هیچ انسان بلاتکلیفی، با هیچ کار بلاتکلیفی، با هیچ رابطه بلاتکلیفی و با هیچ محیط بلاتکلیفی ادامه نمیدم.