Aşk ve Sırlar🌊

بچه‌ها اون فراگی که دادن الکی بووووده فراگمان‌اصلی الان آپلود شد 😱 وای پشمام عجب فراگی حاجی 🤯‼️ چه موسیقی‌متن خفنیییی حتما تا آخر ببینید ‼️

Son 2 Gon2️⃣

🍓🧚🏻‍♀️🤍🔥

شات های منتشر شده از قسمت اول فصل دوم❤️‍🔥

اوکی این پیام رو فور کنید با مومنت های زوجتون با توجه به وایب چنلتون یه ادیت براتون میزنم حتی خودتونم آهنگش رو میتونید بگید

ظرفیت :پنج تا چنل و برای اعضا ی چنل هست🌚

کل کامنت ها یا دارن از این صحبت میکنن که غضب چرا حذف شد،امریه شیطانه ما انتظار داشتیم ایسو نجات بده اما سوتلاچ هان(😂) نجات داد. به چنگیز توجه نمیکنن ناراحت شدم😔

من:

حق با ابد+++

با قسمت روان پریشانه کامل موافقم

به ایوبهان میگن سوتلاچ هان 🤣🤣🤣

بی حقه؟😂

یادش بخیر چقد اون شب مسخره کردیم من معذرت میخوام از چاعری بابت فحش های رکیکی ک خورد🤣

ببینید ؛ رنگ موها مدل موهاش حالت دستاش همش چنگیزه اون که تو فراگ قبل بود هم چنگیز بود که شلوارک پاش بود 🚶🏻‍♀️‍➡️🚶🏻‍♀️‍➡️

فراگ انقد مزخرف بود نمیزارم.

دیگه پارت 330 رو هم رد کردیم،یکم سرعت رو بالا ببریم که به امید خدا بریم سراغ رمان بعدی.✨️

چند لحظه بعد دوباره به زندگی عادی برگشت. اما آن روز... برای اولین بار... فکر کوچکی از ذهنش عبور کرد. فکری که هنوز جرئت نکرده بود بلند به زبان بیاورد. «نکنه...» و همان یک کلمه... قرار بود مسیر زندگی‌شان را تغییر دهد. ادامه دارد... 🤍 ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]

#part 334

《در آغوش راز》 «آینده‌ای که آرام‌آرام شکل می‌گرفت...» چند هفته از عروسی اوروچ و النی گذشته بود. زندگی دیگر آن هیجان روزهای اول را نداشت. اما چیزی بهتر جایش را گرفته بود... عادت. عادت به اینکه صبح‌ها دو فنجان چای روی میز باشد. عادت به اینکه یکی زودتر از دیگری بیدار شود. عادت به اینکه وقتی یکی از آن‌ها از درمانگاه برمی‌گردد، دیگری منتظرش باشد. عادت به شنیدن صدای کلید در قفل و فهمیدن اینکه... «اوروچ برگشت.» یا: «النی اومد.» و شاید زیباترین قسمت ماجرا همین بود. آن‌ها بالاخره زندگی معمولی‌ای داشتند. زندگی‌ای که سال‌ها فکر می‌کردند هیچ‌وقت نصیبشان نمی‌شود. صبح... النی در آشپزخانه ایستاده بود. موهایش را ساده پشت سرش بسته بود و مشغول آماده کردن چای بود. صدای قدم‌های اوروچ از پله‌ها آمد. چند ثانیه بعد وارد آشپزخانه شد. «صبح بخیر.» النی بدون اینکه برگردد گفت: «صبح بخیر.» اوروچ کنار او ایستاد. «چای من کجاست؟» النی فنجانی را سمتش گرفت. «اینجا.» اوروچ فنجان را گرفت. یک جرعه خورد. بعد با تعجب گفت: «شیرینه.» النی برگشت. «خب؟» «تو همیشه این‌قدر شیرین درست می‌کنی؟» النی لبخند زد. «نه.» «پس چرا امروز؟» «چون امروز حوصله‌ات رو ندارم.» اوروچ خندید. «یعنی چای رو شیرین کردی که من کمتر حرف بزنم؟» «دقیقاً.» اوروچ صندلی را عقب کشید. «بشین.» النی نشست. «چرا؟» «باید یه چیزی بهت بگم.» النی با کنجکاوی نگاهش کرد. «چی؟» اوروچ چند ثانیه ساکت ماند. بعد گفت: «به آینده فکر می‌کردم.» لبخند النی کمی آرام‌تر شد. «چه آینده‌ای؟» «آینده‌ی خودمون.» النی فنجانش را روی میز گذاشت. «خب؟» اوروچ دستش را روی میز گذاشت. «مثلاً پنج سال دیگه.» «پنج سال؟» «آره.» «چی می‌بینی؟» اوروچ لبخند زد. «همین خونه.» مکث کرد. «همین آشپزخونه.» بعد به النی نگاه کرد. «تو.» النی لبخند زد. «و خودت؟» «منم هستم.» «خوبه.» اوروچ خندید. «هنوز مطمئن نیستم اجازه بدی بمونم.» النی سرش را تکان داد. «شاید.» چند لحظه سکوت کردند. بعد اوروچ آرام گفت: «یه چیز دیگه هم می‌بینم.» النی نگاهش کرد. «چی؟» اوروچ لبخند زد. «یه خونه که خیلی شلوغ‌تره.» النی چند ثانیه چیزی نگفت. بعد متوجه منظورش شد. «اوروچ...» «چی؟» «داری درباره بچه حرف می‌زنی؟» اوروچ سر تکان داد. «آره.» النی نگاهش را پایین انداخت. نه ناراحت بود. نه ترسیده. فقط داشت فکر می‌کرد. اوروچ دستش را گرفت. «اگه نمی‌خوای درباره‌ش حرف بزنیم، اشکالی نداره.» النی سریع گفت: «نه.» بعد آرام‌تر ادامه داد: «می‌خوام.» اوروچ منتظر ماند. النی گفت: «فقط... همیشه فکر می‌کردم مادر شدن باید یه حس خیلی ساده باشه.» «ولی نیست؟» «برای من نه.» مکث کرد. «چون من خانواده رو خیلی سخت به دست آوردم.» اوروچ چیزی نگفت. النی ادامه داد: «همیشه یه گوشه ذهنم می‌ترسم نتونم اون آرامشی رو که خودم نداشتم، به یه بچه بدم.» اوروچ دستش را محکم‌تر گرفت. «تو می‌تونی.» النی نگاهش کرد. «از کجا می‌دونی؟» «چون خودت می‌دونی چه چیزهایی نباید تکرار بشه.» مکث کرد. «آدمی که درد رو می‌شناسه، می‌تونه بهتر از هر کسی مراقب باشه که اون درد به بچه‌ش نرسه.» چشم‌های النی کمی خیس شد. «و تو؟» «من چی؟» «تو پدر می‌شی؟» اوروچ لبخند زد. «اگه یه روز بچه‌ای داشته باشیم...» کمی مکث کرد. «می‌خوام اولین چیزی که از من یاد می‌گیره این باشه که هیچ‌وقت برای دوست داشته شدن لازم نیست بجنگه.» النی دستش را روی دست او گذاشت. «و اینکه همیشه خونه‌ای داشته باشه که بتونه برگرده.» اوروچ گفت: «دقیقاً.» النی از جایش بلند شد. به سمت پنجره رفت. باغ در نور صبح آرام بود. اوروچ پشت سرش آمد. «ترسیدی؟» النی سرش را تکان داد. «نه.» «پس چی؟» النی آرام گفت: «دارم تصورش می‌کنم.» «چی رو؟» «یه بچه...» لبخند کوچکی زد. «توی این خونه.» اوروچ کنار او ایستاد. «چه شکلیه؟» النی خندید. «نمی‌دونم.» «دختر یا پسر؟» «نمی‌دونم.» «موهاش؟» «نمی‌دونم.» اوروچ گفت: «پس فقط یه چیز رو می‌دونیم.» النی نگاهش کرد. «چی؟» «اینکه اگه یه روز بیاد، خیلی دوستش داریم.» النی آرام لبخند زد. «خیلی.» آن روز گذشت. بعد روز دیگری. و روزهای دیگری... زندگی همچنان ادامه داشت. کار. خانه. شام‌های دونفره. تماس‌های خانوادگی. خنده‌های بی‌دلیل. گاهی بحث‌های کوچک. گاهی قهرهای چند دقیقه‌ای. و بعد... آشتی. همان چیزهایی که زندگی واقعی را می‌ساختند. اما در یکی از همان صبح‌های معمولی... النی در آشپزخانه ایستاده بود. دستش را روی لبه‌ی کابینت گذاشته بود. چند ثانیه چشم‌هایش را بست. حس عجیبی داشت. نه درد بود. نه چیزی که بتواند دقیق توضیحش دهد. فقط... یک تغییر کوچک. چیزی که هنوز خودش هم نمی‌توانست اسمش را بگذارد.