ar
Feedback

لا تقع ضحية للمخادعين! تيليمتريو يكتشف ويُميّز هذه القنوات 👉 إذا كنت تريد رؤية العلامة، اشترك

𝙱𝚕𝚘𝚘𝚍𝚢 𝚜𝚞𝚗

𝙱𝚕𝚘𝚘𝚍𝚢 𝚜𝚞𝚗

الذهاب إلى القناة على Telegram

_گوشه‌ای از جهان که فقط به من تعلق دارد. @Cupcakes07_bot

إظهار المزيد
لم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
331
المشتركون
+124 ساعات
+77 أيام
+1230 أيام
أرشيف المشاركات
حالا اینجوریم نیست:)
12 أكتوبر, 11:10
12 أكتوبر, ~13:03

:)
12 أكتوبر, 10:26
12 أكتوبر, ~13:03

منظورت چیه؟ تو تک تک نوشته هات شاهکاره کسی جرعت داره بگه نه
12 أكتوبر, 10:14
12 أكتوبر, ~13:03

میدونم خیلی خوب نبود ولی میشه لطفا ری اکت بدید؟
12 أكتوبر, 10:05
12 أكتوبر, ~13:03

12 أكتوبر, 08:18
12 أكتوبر, ~09:03

:)))))بامزه
12 أكتوبر, 08:18
12 أكتوبر, ~09:03

Repost from Blue star.
منو خورشید
12 أكتوبر, 08:18
12 أكتوبر, ~09:03

Repost from Blue star.
photo content
12 أكتوبر, 08:18
12 أكتوبر, ~09:03

شاهکار که شمایی:))))
12 أكتوبر, 08:17
12 أكتوبر, ~14:31

چقدر دوسش نداشتید:(
12 أكتوبر, 07:04
12 أكتوبر, ~11:32

بچه ها یه خورده درگیرم اما امروز حتما میزارمش
12 أكتوبر, 05:56
13 أكتوبر, ~02:39

مرسییی واقعا:)))
12 أكتوبر, 05:53
12 أكتوبر, ~11:32

مرسی بابت ری اکت هاتون 💋
12 أكتوبر, 05:52
12 أكتوبر, ~11:32

به پنجره خیره شد. این دهمین سالی بود که برف را بدون او می‌دید. تیک‌تاک ساعت در مغزش رژه می‌رفت. با نفرت به ساعت خیره شد. چقدر پرسروصدا بود! آلبوم عکس‌ها را باز کرد و دستش را روی تصویر جوانیِ همسرش کشید. چقدر دلتنگش بود! ساعت‌ها به عکس‌های جوانی‌شان نگاه کرد. سرانجام، با دلی پر از درد، آلبوم را کنار گذاشت و به قاب عکس‌ها خیره شد. زمانی جوان و زیبا بود؛ زمانی که تمام دنیای همسرش به شمار می‌رفت. اما سرنوشت تصمیم دیگری برایشان گرفته بود؛ تصمیمی بی‌رحمانه. بیماری، عشق زندگی‌اش را ذره‌ذره، درست مانند شمعی که در برابر چشمانش آب می‌شد، از او گرفت و سرانجام به کام مرگ کشاند. از روی کاناپه‌ی سبز بلند شد و با کمر خمیده‌ای که حاصل سال‌های عمرش بود، به سمت اتاق مشترکشان رفت. هیچ‌چیز در این خانه تغییر نکرده بود؛ تنها حال‌وهوای آن رنگ غم به خود گرفته بود. به یاد روزهایی افتاد که همسرش در آستانه‌ی پنجاه‌سالگی بود. او با عشق بی‌پایانش، شادی و نشاط را به خانه می‌آورد؛ اما پس از مرگش، همه‌چیز به رنگ خاکستری درآمد. چقدر دلش برای در آغوش گرفتن همسرش تنگ شده بود؛ برای آن آغوشی که بوی دارچین و چوب می‌داد. دستی به صورت چروکیده‌اش کشید. نمی‌دانست از چه زمانی این‌همه اشک ریخته بود. هر گوشه‌ی این خانه نشانی از او داشت. روی دیوار، عکس‌هایش آویخته بود. روی میز، گل‌های پژمرده‌ای قرار داشت که روزگاری از باغچه‌ی خانه برایش چیده بود. روی صندلی مطالعه نیز کتابی جا مانده بود که صاحبش هرگز فرصت نکرده بود آن را به پایان برساند. ده سال گذشته بود، اما قلبش هنوز زیر بار همان غم قدیمی می‌تپید. روی صندلی مطالعه‌ی همسرش نشست. کتاب را برداشت و بویید. عطر کاغذهای کهنه و بوی خاک، خاطرات دور را در ذهنش زنده کرد. کتاب را در آغوش گرفت و به برف پشت پنجره خیره شد. این‌ها آخرین لحظات زندگی پیرزن بود. روی صندلی همسرش، درحالی‌که کتاب را چنان به سینه می‌فشرد که گویی هیچ چیز باارزش‌تری در جهان وجود ندارد، چشم‌هایش را برای همیشه بست. و کتاب، همچنان نیمه‌تمام، در آغوش او باقی ماند
12 أكتوبر, 05:35

photo content
12 أكتوبر, 05:34

12 أكتوبر, 04:51
12 أكتوبر, ~05:24

12 أكتوبر, 04:49
12 أكتوبر, ~05:24

قلب منی💋
12 أكتوبر, 04:49
12 أكتوبر, ~05:24

قربونت برممم
12 أكتوبر, 04:49
12 أكتوبر, ~05:24

دارچین مرسی بابت استارز هات :)💋
12 أكتوبر, 04:48
12 أكتوبر, ~05:24