𝖤𝖽𝗐𝖺𝗋𝖽'𝗌 𝖻𝖺𝗋 🍻

بعد از اینکه درباره مری آستین حرف زدیم، فکر کردم این آهنگ حتما باید توی لیست باشه. فردی این ترک رو برای مری نوشت و شاید یکی از شخصی‌ترین و احساسی‌ترین آهنگ‌هاشه. اینجا دیگه از اون فردی پرزرق‌وبرق و پرانرژی روی صحنه خبری نیست. فقط صدای یه آدم رو می‌شنویم که داره درباره عشق، دلتنگی و ترس از دست دادن حرف می‌زنه. به نظرم این آهنگ یه طرف دیگه از شخصیت فردی رو نشون می‌ده؛ طرفی که شاید روی صحنه کمتر دیده می‌شد، اما توی موسیقیش همیشه حضور داشت...

فکر کنم این آهنگ برای خیلی‌ها اولین چیزیه که با شنیدن اسم فردی مرکوری یادش می‌افتن؛ و واقعا هم بی‌دلیل نیست. Bohemian Rhapsody یکی از متفاوت‌ترین و جسورانه‌ترین کارهای Queenـه و نشون می‌ده فردی چقدر ذهن خلاق و عجیبی داشته. این آهنگ مدام تغییر می‌کنه و هر بار وارد یه فضای جدید می‌شه؛ طوری که انگار چند داستان مختلف رو توی یه آهنگ شنیدین. برای من، این ترک بیشتر از هر چیزی یادآور اینه که فردی هیچ‌وقت دوست نداشت خودش رو محدود کنه یا شبیه بقیه باشه :))

و شاید به همین دلیله که با گذشت دهه‌ها از مرگش، وقتی صدای فردی شروع می‌شه، هنوز هم حس می‌کنیم صحنه دوباره مال اونه :))

داستان فردی، داستان پسریه که با اسم فرخ بلسارا توی زنگبار به دنیا اومد، بخش بزرگی از کودکیش رو در هند گذروند، توی نوجوونی به انگلستان مهاجرت کرد و در نهایت، با صدایی که میلیون‌ها نفر شناختنش، تبدیل شد به یکی از ماندگارترین چهره‌های تاریخ موسیقی.

اما شاید مهم‌ترین چیزی که باعث شد فردی هنوز هم این‌قدر موندگار و افسانه‌ای بمونه، اینه که هیچ‌وقت تلاش نکرد شبیه تعریف معمول یه خواننده راک باشه. اون شخصیت نمایشی خودش رو ساخت، مرزهای اجرا رو جابه‌جا کرد و نشون داد یه خواننده می‌تونه همزمان عجیب، نمایشی، آسیب‌پذیر، خلاق و کاملا منحصربه‌فرد باشه.

فردی مرکوری فقط یه خواننده با صدای قدرتمند نبود. اون ترانه‌سرا، آهنگساز، پیانیست و اجراکننده‌ای بود که بخش بزرگی از هویت Queen رو شکل داد و آهنگ‌هایی مثل Bohemian Rhapsody،Somebody to Love، Killer Queen، Don’t Stop Me Now، Crazy Little Thing Called Love و We Are the Champions رو نوشت.

مرگ فردی برای دنیای موسیقی شوک بزرگی بود، اما چیزی که از خودش به جا گذاشت، خیلی فراتر از چند آهنگ یا چندتا اجرای معروف بود...

بیست‌ و سوم نوامبر سال ۱۹۹۱، فردی با انتشار بیانیه‌ای تایید کرد که به ایدز مبتلاست و کمتر از بیست‌وچهار ساعت بعد، در بیست‌ و چهارم نوامبر ۱۹۹۱، در سن چهل‌وپنج‌سالگی، توی خونه‌ش در کنزینگتون لندن از دنیا رفت. علت مرگش ذات‌الریه برونشی بود که بخاطر عوارض بیماری ایدز به وجود اومده بود...

البته خود آهنگ مستقیما به‌عنوان ترانهٔ خداحافظی فردی نوشته نشده بود؛ اما به خاطر شرایطی که فردی در اون دوران داشت و مضمون شعر، بعدا برای خیلی‌ها تبدیل شد به نمادی از ادامه دادن و تسلیم نشدن توی سخت‌ترین شرایط.

ولی طبق خاطره‌ای که خود برایان می تعریف کرده، فردی کمی ودکا خورد و گفت: «انجامش می‌دم، عزیزم.» بعد وارد اتاق ضبط شد و یه اجرای افسانه‌ای و قدرتمند از خودش به جا گذاشت :))

یکی از مهم‌ترین آثار اون دوره، The Show Must Go On بود. این آهنگ تو سال ۱۹۹۰ ضبط شد و برایان می نگران بود که فردی به خاطر وضعیت جسمیش نتونه بخش‌های سخت و بلند آهنگ رو اجرا کنه.

وجود شرایط سخت جسمی، فردی تا آخرین ماه‌های زندگیش به کار ادامه داد و همراه اعضای Queen توی استودیو موسیقی ضبط می‌کرد.

اما اواخر دهه هشتاد، وضعیت جسمی فردی کم‌کم بدتر شد. اون به HIV مبتلا شده بود و بیماریش رو تا مدت‌ها از رسانه‌ها و عموم مردم مخفی نگه داشت. توی اون دوره، اطلاعات عمومی درباره HIV و ایدز خیلی کمتر از امروز بود و این بیماری با ترس، تبعیض و انگ اجتماعی شدیدی همراه بود...

اجرای Live Aid بعدها بارها به‌عنوان یکی از بهترین اجراهای زندهٔ تاریخ موسیقی معرفی شد. چیزی که اون اجرا رو خاص می‌کرد، فقط صدای فردی نبود؛ تسلطش روی صحنه، شناختش از واکنش جمعیت و توانایی عجیبش توی هدایت هزاران نفر آدم بود.