.

﮼صبرم‌کفاف‌این‌همه‌غم‌رونمیده

وەکوو ئاوەنگی سەر گوڵ داڕژا سەر من خەمێکی ورد.

سرگردانکی شاری خیالم..

بخوام آغوشت رو توصیف کنم همونجا که شاعر می‌گه: مثل یک سنگر امن، وسط میدون جنگ.

🫠🤍

هیچ شتێک بە آزار تر لە اوە نێە دیسان خۆم لەم شوێنە دۆزیوە کە گیانم دابو تا لەی رزگارم بێ

جنگیست بی پایان بین من غمگین و منی که تلاش می‌کند غمگین نباشد. و بدنی که عاجز از پنهان کردن آسیب است.

بوو بە خۆلەمێش ئەو دڵەی روژانێک ئەگەشایەوە.

چنان عزیز بود که سقوطش از چشم من، بیش از هر چیزی ،قلب خودم را ویران کرد..

براي همه‌ي شب‌هايي كه من ديگر نيستم؛ شبت بخير.🌙

تو را چه کسی اسراف می‌کند، در حالیکه من به ذره‌ذره تو محتاجم؟

ئه‌گه‌ر بینیت ده‌سوتێمو له ده‌ستت ئاو هه‌بو؛ ئه‌وا ویژدانتی پێ بشۆ له من گه‌ڕێ…

:

حتی اگر روزی این غم پایان یابد من شاد زیستن را از یاد برده ام.

بە خەونیش زیندوو دەکەیەوە ڕوحی مردووم!