مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

در روزهایی که مرگ، آرام‌تر از زندگی به نظر می‌رسید و تنهایی تنها پناهِ من بود، تو مثل تکه‌ای آفتابِ ناگهانی، روی دیوارهای سردِ اتاقم تابیدی. درست همان‌جایی که ناامیدی تا عمیق‌ترین گوشه‌های قلبم ریشه دوانده بود، تو آمدی. روزها همان روزها بودند، خیابان‌ها همان خیابان‌ها، و آسمان همان رنگ همیشگی را داشت؛ اما از لحظه‌ای که تو وارد دنیایم شدی، انگار همه‌چیز آرام‌آرام دوباره رنگِ زندگی گرفت. لبخندی که مدت‌ها بود فراموشش کرده بودم، بی‌اجازه روی لب‌هایم نشست و قلبم، بعد از مدت‌ها، دوباره با امید تپید، نه با ترس. نجات، همیشه در قامتِ ناجی‌ای سوار بر اسب سفید از راه نمی‌رسد؛ گاهی فقط صدایی‌ست در هندزفریِ خیس از اشک، که آرام در گوشَت زمزمه می‌کند: «همه‌چیز درست خواهد شد.» و من، از روزی که تو آمدی، دوباره نفس کشیدن را دوست دارم؛ دوباره زندگی، برایم ارزشِ ادامه دادن پیدا کرده است.

روزگاری خواهد بود که تو در جایی از تاریخ خودت را گم می کنی به گونه ای که در هیچ زمانِ دیگری قادر به پیدا کردنش نخواهی بود، فقط یاد خواهی گرفت چگونه از آنچه برایت مانده انسانی جدید بسازی، فارغ از آنکه به خاطر آوری چه کسی در تو نهفته بود و چه کسی در تو همچنان ساکن است؛ در همان نقطه از خودت، مفهومِ مغلوبی را پیدا خواهی کرد به نام "آغاز" ، تو باری دیگر متولد می شوی به هنگامِ عبور از مرگ هایِ بسیار؛ پس از آن در دور افتاده ترین تکه وجودت منزلگاهی بنا خواهی کرد تا هر زمان از بیگانه ی درون آینه ترسیدی به همان خانهٔ سالخورده ات پناه ببری.

اسلی کردی بانوو.

جوین باشید عزیزان، چک می‌کنم.

جوین باشید عزیزان، چک می‌کنم.

جوین باشید عزیزان، چک می‌کنم.

فولدر شخصی‌م براساس فورواردها آپدیت میشه.

مرگ مرا از تمام آنها محروم کرد.

حال، چشم‌هایت، تنها جایی‌ست که فرمانده بودنم را به فراموشی سپرده‌ام. من میان نگاهت اسیر شده‌ام.