گل‌سیب

کاش دروغ حناق بود، گیر می‌کرد تو گلو.

شما نسبت به بچه‌ها و حیوانات و افراد مسن بی‌تفاوت نباش و کمکی از دستت براومد انجام بده، اگر چهره‌ت روشن‌تر نشد، اگر دنیا باهات مهربون‌تر نشد، اگر دلت بزرگ‌تر نشد، اگر خوابیدن برات آسون‌تر نشد، و... حتی اگر همه‌ی اینا نشد، حداقلش اینه که دعای خیرِ همه‌شون بدرقهٔ راهت می‌شه، می‌دونی دعای خیر بدرقهٔ راه باشه چقدر راه هموار تره؟

فداش شدم.

من واقعاً آدمِ شبم، یعنی تازه از عصر به بعد می‌فهمم چطور باید روز رو گذروند و چه مدلی بود، قبلش اصلاً سیستمم هنگه.

بعید می‌دونم انقدر که من به ماه نگاه می‌کنم، خودِ آسمون نگاهش کرده باشه.

منفور بودن همیشه بد نیست، اگر در جای مناسبی منفوری، برای انسان‌های مناسبی منفوری، این عالیه، به قولِ شاعر: «پسندِ ناکسان بودن نشانِ ناکسی باشد.»

-آیینه برام میاری؟ +مریم جان تو هم دلت برای چشم‌هات تنگ می‌شه؟

تکه‌ای از وجودم رو این سکانس‌ها کَند و دیگه بهم پس نداد.

من «درخت گردو» رو تموم کردم یا اون من رو؟ نمی‌دونم!

نمی‌دونم درباره‌ی احساسم چه اسمی بذارم، اما هربار اسمِ تورو می‌شنوم حواسم چند ثانیه از دنیا پرت می‌شه.

تعلیم نده کم ذات را کم ذات اگر بالا رود گردن زند استاد را

کاش در جایی زندگی می‌کردم که توش زندگی جریان داشت.

عاشق نورم، نورِ زیاد، نور طبیعی، نور مصنوعی، نورِ هرچیزی که تاریکی رو از بین می‌بره.

بعضی آدم‌ها هرچقدر بیشتر صحبت می‌کنن آدم بیشتر محتاجِ شنیدنشون می‌شه، یکی از اون‌ها آقای رشید کاکاونده، من سیر نمی‌شم از شنیدن حرف‌هاش.

محض سرگرمی، در حال عکس گرفتن از جزئیاتِ اتاق ریحانه بودم، وسطاش شک کردم که نکنه تو ست فیلم‌برداری فرندزم؟

شما پارتیت پیش قلبِ من کلفته، برای همه نه، برای شما همیشه آره.