‹جآن دَرد›

گاهی تو مرا به رویایی شیرین می کشانی، که باور میکنم شاید فرصتی، جایی،در قلبت دارم، اما درست همان لحظه که قدمی به سویت بر می‌دارم، کاری میکنی که بفهمم... هیچ وقت، ذره‌ای، لحظه‌ای، جایی در دلت نداشتم...

برایِ طُ

یا من گنه ای کردم و در خشمی تو یا تو دگری داری و در خوابم من...

کاش من گنه ای کرده باشم...

دخترک،رویاپرداز و مهربان بود دلش به اندازه دل یک پرنده،نازک بود. با آدم ها،با آسمان،با حیوانات،با کوچه ها صداها،دیوارهای بی‌صدا و... زود و زیادی انس میگرفت؛ زیادی مهربان بود. ساعت ها برای یک حرف،یک نگاه چَپ و یک حرف تلخ اشک میریخت. قلبش در یک مشت جا میشد؛شبیه انار شیشه ای بود که هر آن از دست باد زندگی ترک بر میداشت. میخندید؛اما غمی در عمق چشمانش می گریست:) ولی قوی بود و بس ناچار!

از همه دل کندم ك ؛ اینگونه ویرانم کنی؟!

ッ

من که آدمِ رفتن نبودم، من که آدمِ رفیق نیمه‌راه شدن نبودم، من اصلاً آدمِ راه‌بلدی نبودم که بخوام برم؛ تو منو مجبور کردی به دور شدنم ازت، تو کاری کردی که من اذیت بشم، روحم رنده بشه، بغض راهِ گلومو ببنده و ازت دور بشم. من که نیومده بودم برم، من با تو رویاها داشتم، آرزوها داشتم برای آینده‌ی دوتاییمون، هدفها داشتم که دلم میخواست با تو به اون‌ها برسم. من، من اصلاً دور شدن از تویی که حالم باهات خوب بود رو بلد نبودم، تو مجبورم کردی به یاد گرفتنش؛ تو مجبورم کردی به فاصله گرفتن ازت. تو می‌دونستی چقدر عاشقتم و چطوری دوستت دارم، با این حال کارایی کردی که من عذاب بکشم، غصه بخورم، گریه کنم، دنیا رو سرم خراب بشه و آخرشم ازت دور بشم. تو منو از پیلۀ تنهاییم کشیدی بیرون، بهم عشق دادی، من بی‌اختیار عاشقت شدم، خودم نخواسته بودم ولی دلم قنج رفت برای اینکه عاشقت شدم. بعد تو منو کشتی، روحمو کشتی، قلبمو کشتی، با کارات با رفتارات، تو منو دفن کردی تو خاکی که عشقت توش جوونه زده بود. قلبمو شکستی و غرورمو له کردی، ولی من تو رو تو قلبم نکشتم، فراموشت نکردم، ازت متنفر نشدم، بدت رو نخواستم، من از دوست داشتنت دست برنداشتم، از نشون دادنِ علاقم به تو دست کشیدم؛ چون دیدم تو دیگه اهمیتی به من و ما نمیدی :)!🕊

برایِ طُ

گاهی با خودم میگم نکنه هیچ وقت دوسم نداشتی... ولی اون نگاه،اون لحن... مگه میشه؟ دوسم داشتی...نه؟ آره...دوسم داشتی! دوسم داشتی...؟

سراسیمه می آیی،خودت را میسپاری به دست های ذهنِ من،با تو من چه کنم؟ پلک میزنم و به سقف خیره میشوم با نبودنت چه کنم؟

برایِ طُ

میدونی کجا اوجِ غمِ یه عاشقِ؟ اونجا که میری و نوشته های قدیمی اونو برای معشوقش میخونی:)

فراوان دوستت دارم؛فراوان... و از همان آغاز میدانستم، میدانستم که شکست خواهم خورد و لابه لای فصل های قِصه کشته خواهم شد...

برایِ طُ

سخن ها از وفا می گفتی و جور و جفا کردی به ما دیدی چه ها می گفتی و آخر چه ها کردی؟

برایِ طُ

در نهایت امیدوارم آدم مورد علاقتون تبدیل به “مَردُم” نشه.

تورا گُزید دل من؛مرا گَزید غم تو...

شاید اشتباه از من بود... شاید این من بودم که هر نگاه گرم و هر لبخند مهربانت را به معنای عشق گرفتم. شاید تو هیچ وقت دوستم نداشتی... شاید هرگز قلبت برای من نلرزید... شاید نگاهت هیچ گاه در ميان جمع به دنبالِ من نچرخید... و شاید هیچ وقت مرا نخواستی. شاید این من بودم که کودکانه،تو را باور کردم. وگرنه آدمی که کسی را دوست بدارد، قلبش را نمی شکند روحش را نمی رنجاند... آدمی برای آنکه دوستش دارد، می جنگد برای خودش،برای لبخندش،برای ماندنش... و شاید حقیقت همین بود. که من، هیچ وقت آن آدم دوست داشتنی زندگي تو نبودم.

برایِ طُ

گفته بودند که عاشق بشوی میمیری اولین تجربه ام بود؛چه میدانستم...

بارها به تو فرصت دادم تا رنجاندنم را جبران کنی اما تو از آنها هم برای رنجاندم استفاده کردی...

نمیدونم اسمش مجنون بوده یا به واسطه ی عشق آتشین به لیلی این نام را بر او نهادند هرچه هست سوالی پیش می آید که آیا جنون را درمانی هست؟ یا سرنوشت مجنونها سوختن تا مرز نابودی است ...؟ مجنون هم لقب زیبایی می تواند باشد..... برای دیوانگانی که جز به یک نفر نمی اندیشند...

برایِ طُ