‹جآن دَرد›

وقتی یکی ازم میپرسه بزرگترین ترسم چیه ولی نمیتونم بگم اینکه از یکی خوشم بیاد ولی اون توی یه شب ازین روبه اون رو بشه و تغییر کنه‌و از فرداش مثل غریبه ها باهام رفتار کنه انگار که هیچ اتفاقی بینمون نیفتاده،پس فقط میگم"غرق شدن"

گمان می‌کردم اگر بگریزم، تو را نیز فراموش می‌کنم؛ اما اکنون، در این گوشه‌ی دورافتاده از دنیا، هنوز یاد تو با من است. ودریافته‌ام که‌یاد دراستخوان است و فراموشی محال.

عزیزِ دورِ من

بی خداحافظی جدا شدیم؛ و من مانند کودکی بودم که نبوسیده دفن شد

کجایی ای با من همچون رودها آبی؟ در حال گریختن از کدام اندوهی؟ کجا دوباره پیدایت کنم تا به نجوا بگویی چه خوب که گلوی آدمی، از شیشه نیست؛ و بغض را کسی نمی‌بیند. ای که نرمای خوب دستت در دست من دیدار دریاست با کویر. به من بگو باز: چه سعادتی! که از انبوه دشمنان هنوز پوستی داریم که زیر آن مخفی بشویم. دیگر نه جای من، نه جای توست، بیا از سقف تیره‌ی آسمان بگریزیم، به جایی که اندوه نشانی قلب را نمی‌داند. به سرزمینی که در آن، بزرگترین جنایت، کبوتری را از شانه‌های خود پراندن است.

گفتمش باید بَری نامم زیاد گفت آری می‌ برم اما ز یاد

_

_

_

به او گفتم که می‌مانی نگاهم کرد و اندیشید؛ همین مکث پر از حرفش عذابم را دوچندان کرد.

عزیزِ دورِ من

عزیزِ دور افتاده‌یِ من ، راستش را بخواهی دیگر نبودنت را هم باور کردم نه چون آسان بود ، نه ! بلکه چونان خسته ام، جز باورِ نبودنت چاره‌ای نداشتم...

و تو نمیدانی روزی ات در کدامین قلب نهفته است؛

این‌همه نیامده بودی؛ که این همه رفتی...

ولی طرز لبخند زدن‌مون به هم و اونجوری که تو چشم های هم نگاه میکردیم؛ برای همیشه توی ذهنم می‌مونه.

عزیزِ دورِ من

گاهی دوست دارم به تو فحش دهم اما دلم نمی آید! دوست دارم روزی یا شبی بی وقت به تو زنگ زنم و بر سرت فریادها بزنم اما دلم نمی آید! دوست دارم گاهی به عقب بازگردم و از کنارت خیلی آرام بگذرم؛ سلامی نباشد،آغوشی نباشد؛ مایی نباشد؛ تویی نباشی و بوسه ای نباشد اما دلم نمی آید دوست دارم حذف شوی در مغزم؛ غرق شوی در زمان و چیزی از تو در خاطرم نماند اما چه کنم که دلم نمی آید؛دلم نمی آید.

عزیزِ دورِ من

خیلی غم انگیزه یکی از دلتنگی خفه میشه ولی اون یکی عین خیالش نیست مثل اونجایی که حضرت مولانا میگه: ما بی‌تو خسته‌ایم، تو بی‌ما چگونه‌ای؟

هنوز اولین باری که کل شب رو باهم بیدار موندیم یادمه، ولی خب الان فقط یه من موندم و یه شب.

عزیزِ دورِ من

و دردناک‌تر از خداحافظی، فرصت خداحافظی پیدا نکردن است. من مدت‌ هاست از رنج آن چند جمله که نتوانستم بگویم؛خواب ندارم.