آبان ؛

خیال می‌کنی از پا در می ایم؟ چه باک! ببین آرامم آرام تر از نبض یک مرده..

‏تو ماه بودی و بوسیدنت، نمی‌دانی ‏چه ساده داشت مرا هم بلند قد می‌کرد.

از آن پس دیگر با غم نجنگیدم؛ کنارش نشستم، مثل دو مسافری که می‌دانند تا پایان راه هیچ یک از دیگری جدا نخواهد شد.

اونجا که مولانا میگه: کافر آن باشد که با لب چون شکرت امکان گنه یابد و پرهیز کند