-im

سخت میگذره ولی من خیلی تخسم🙇🏻‍♀️

والا من هرچی میگردم قیافه‌ای نمیبینم که تو بخوای برامون بگیری.

و در نهایت قدر بودن در نبودن ثابت میشه.

زمان که میگذره، آدم‌ها بیشتر از حرف‌هاشون خودشون رو نشون میدن. یه رفتار کوچیک، یه حرف ناگهانی، یه انتخابی که فکرش رو نمیکردی کافیه تا تمام چیزهایی که درباره‌شون باور داشتی، ترک برداره. اون موقع میفهمی چقدر از بعضی‌ها تعریف قشنگی توی ذهنت ساخته بودی، در حالی که خود واقعیشون خیلی با اون تصویر فاصله داشته. نه دعوا میکنی، نه چیزی میگی، فقط یه گوشه از دلت ساکت میشه. تلخ‌ترین شناخت، شناختن آدمیه که قبل از شناختنش، با تمام وجود بهش اعتماد کرده بودی.

انتخاب من بعد از صبر،برای همیشه بیخیال شدنه.

قطع ارتباط با کسی،لزوما به معنی کینه و دشمنی نیست،من برات آرزوی خوشبختی می‌کنم،ولی دور از من و دنیای من.

هیچوقت مهم نبود چقدر به آدمای اطرافم خوبی میکنم،همیشه در مقابلش نمک نشناس ترین و بد ذات ترین ورژن خودشونو نشونم میدن.

یه روزایی فقط خودتی ک میتونی خودتو نجات بدی از اون موضوع گذر کنی ؛

من مغرورم ولی هیچوقت از عذرخواهی نترسیدم به اشتباهم اعتراف کردم و در برابر هیچ لبخندی اخم نکردم مغرور بودن با عقده ای بود خیلی متفاوته ..

من اعتقادی به انتقام ندارم چون آدم هایی که دلشون تاریکه، دیر یا زود با دست خودشون زندگیشون رو خراب میکنن.