صداهای تو سرم.

کاش در یک زمانه‌ی دیگه زندگی می‌کردیم.

از ته دل. ته دل. ته ته ته دل.

روحِ رها.

واقعا داداشی مانی.

اتگار داداشم رو از دست دادم :))

دلم خواست اینجا باشه. ناخوداگاه یاد فیست میفتم و گریه می‌کنم. چقدر پاک.

شاید بپرسید چی که باید بگم مهم نیست چی. هرچی. تو بگو یه لاک.

دلم می‌خواد یکی یه‌چی برام بخره‌‌.

تو چشم‌های من می‌رقصی.

واقعا ادمایی که تو کل چنلام جوین بامزه.

چون دستاشون خیسه.

می‌دونید ماهیا چرا به هم دست نمی‌دن؟

می‌ترسم حسم نسبت به این زندگی، به اون همه اتفاق، به اتفاقات اینده، به چیزی که هست، به هرچی که دار مثل بقیه باشه.

می‌ترسم مثل بقیه باشم بچه‌ها. خیلی می‌ترسم.

حتی قدر چیزی که دارم هم نمی‌دونم، بعدا بابتش گریه می‌کنم که وا چرا؟

انگار اعصاب و حوصله هم ندارم، ازش متنفرم.

گاهی اوقات هم حس می‌کنم صرفا دارم تظاهر می‌کنم. تظاهر به زندگی کردن، تظاهر به درس خوندن، تظاهر به بیدار شدن. تظاهر.

این روزا چطورم؟ نمی‌دونم. پر از احساسات متفاوتم.

باید صحبت کنم ولی نمی‌دونم از چی.