نعنایِ ژنرال/ rest
الذهاب إلى القناة على Telegram
شاید سرنوشتِ ما، در تقدیرِ این دنیا نوشته نشده بود، معبودِ من. @Easeyourselfandtrustmebot http://t.me/HidenChat_Bot?start=5704966397
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
343
المشتركون
-224 ساعات
-197 أيام
-7230 أيام
أرشيف المشاركات
Repost from 𝑀𝑖𝑠𝑠 𝑀𝑎𝑟𝑐ℎ𝑖𝑜𝑛𝑒𝑠𝑠
ㅤ ᮫ㅤ𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓪 𝓯𝓸𝓻𝓰𝓸𝓽𝓽𝓮𝓷 𝓹𝓮𝓻𝓯𝓾𝓶𝓮 𝓫𝓸𝓽𝓽𝓵𝓮
ㅤㅤㅤㅤ𝘣𝘦𝘢𝘶𝘵𝘪𝘧𝘶𝘭, 𝘮𝘺𝘴𝘵𝘦𝘳𝘪𝘰𝘶𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘪𝘮𝘦𝘭𝘦𝘴𝘴 . .ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
ㅤㅤ 𝅦𝐿𝑖𝑘𝑒 :𝐅𝐢𝐟𝐭𝐲 𝐒𝐡𝐚𝐝𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐆𝐫𝐞𝐲
⠀ㅤㅤㅤㅤ⠀ ㅤㅤ . 𝑂𝑓 : 🤩𝑛𝑎𝑠𝑡𝑎𝑠𝑖𝑎 🤩𝑡𝑒𝑒𝑙𝑒
#AnastasiaSteele 💄 #DakotaJohnson
14 سبتمبر, 10:09
18 سبتمبر, ~04:50
Repost from ㅤ amōrın.
ㅤ ㅤ 𝖾𝗌𝖼𝖺𝗉𝗂𝗇𝗀 𝗂𝗇𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 ﹙𝗎𝗇𝗄𝗇𝗈𝗐𝗇﹚🌟 .
ㅤ ㅤ ㅤ ㅤ 𝗀𝗋𝖾𝗒𝗉𝖺𝖼𝗄
ㅤ ㅤ ㅤ ㅤ ㅤㅤ 𝖺𝗆𝗈𝗋𝗂𝗇,𝗁𝖾𝗋𝖾 𝗍𝗈 𝗆𝖺𝗄𝖾 𝗎𝗋
ㅤ ㅤ 𝖺𝖼𝖼𝗈𝗎𝗇𝗍 𝗌𝗁𝗂𝗇𝖾🌟
14 سبتمبر, 10:08
18 سبتمبر, ~04:50
Repost from 𝗏𝗂𝗇𝗎𝗋
484233888_1.mp31.47 MB
14 سبتمبر, 10:07
18 سبتمبر, ~04:50
Repost from 𝗏𝗂𝗇𝗎𝗋
چشمـانت آن دو گـوی فࢪیبنـده؛هنـگـامی کـه نگاهـم بـه نگـاهت دوختـه شـد در تکـاپـؤی عشـقی پـاک و مقـدس بـودم امـا هیـچ نیافتـم گـویا که تـنِ تـو آلـوده و گناهکـار بود! پیونـد مقـدسِ مـا متزلـزل بـا گنـاهانِ تـو آلـوده شـد بـه مقـدسـات قسـم خـوردم دوستـدارِ تـو بـاشم و تـورا مذهب خود بدانـم امـا افسـوس کـه تـو بنـده ای کافـࢪ بیـش نبـودی حـال خـواستـار آنـم فاحشـهای کـه تـو باشـی کافـر بمـاند؛ درون هیاهـوی تکبـࢪ غـࢪق بمـاند؛ از گنـاهِ مرتکبشده خشنود بمـاند! هنگـامی کـه آتش دوزخ دامـان گیـࢪت میشـود لبخنـدی شیـࢪیـن بـر لبـانم جاری میشـود
چـࢪا کـه دیدنِ زجـر یک گناهکـار هنگـامـی که تـاوان پـس مـیدهـد زیبـاتریـن موهبـت اسـت
حقایقی به تلخی ِ قهوه، تاوانی با شیرینیِ عسل.
14 سبتمبر, 10:07
18 سبتمبر, ~04:50
Repost from مٌُِٕــــٍٰٓــَاهِ قَُٕــِٰٓرَٖٔمَُِٕــزٖٓ¡¿
The CEO's Blue
Tep Tep to read
«هیونجین فقط برای یه قرارداد وارد اون شرکت شد... یه قرارداد معمولی بین یه مدل تازهکار و یه مدیرعامل سختگیر. اما وقتی نگاههای کریستوفر بنگ کمکم بیشتر از حد معمول روی مدل جدیدش میمونه شاید این همکاری دیگه فقط یه همکاری کاری نباشه...»Couple: chanjin Whisper: hyunjin Genre: Modeling | CEO | Full Smut 🔞| Jealousy
14 سبتمبر, 10:07
18 سبتمبر, ~04:50
Repost from N/a
— شـرابِغمریخـتهشدبـرروی طهـارتروحـت،
جان نفس های لبخندی را گرفت. فرشته ای را نزد خدا گناهکار کرد به جرم عشق سوزاند، طعم تلخ بوسهی دروغ زخم لب هایم را تا ژرفای وجود. عذابی که بالهایت را برچید و تورا در میان شیطان صفتانی به زیبایی دروغین عشق انداخت. تورا دوست داشتم، اما نه آنقدر که برای نجاتت قدمی بردارم.
14 سبتمبر, 10:06
18 سبتمبر, ~04:50
Repost from دریاݼهنقرہاے(Closed)
شب، آن منطقهٔ متروکه را از جهان جدا کرده بود. انبار در دل تاریکی ایستاده بود؛ ساختمانی عظیم با دیوارهای نمکشیده، پنجرههای شکسته و سقفی بلند که تیرگیاش در هیچ نوری تمام نمیشد. بیرون، هیچ خانهای روشن نبود. هیچ ماشینی عبور نمیکرد. هیچ صدای انسانی از کیلومترها دورتر به گوش نمیرسید. فقط باد بود که گاهی از شکافهای دیوار عبور میکرد و صدایی شبیه زمزمهای خفه در راهروهای خالی میساخت. میان آن تاریکی ایستاده بود. یا بهتر بود گفت، دیگر ایستادن برایش معنایی نداشت. تمام توانش را در ماههایی جا گذاشته بود که دویده بود؛ شبهایی که بدون خواب گذرانده بود، خیابانهایی که با وحشت از آنها عبور کرده بود، درهایی که پشت سرش بسته بود و هر بار با شنیدن صدای قدمی، قلبش برای چند ثانیه از کار افتاده بود. اما حالا دیگر جایی برای رفتن نبود. نفسش لرزید و به اطراف نگاه کرد. سایهها میان ستونهای انبار کش آمده بودند؛ بعضی ثابت، بعضی لرزان، بعضی آنقدر دور که نمیشد فهمید واقعاً انساناند یا بازی چراغهای ضعیف با تاریکی. یک صدا آمد. تق. از جا پرید. چیزی نیفتاده بود. چند ثانیه گذشت. تق. این بار از سمت دیگری. سرش را چرخاند. هیچکس نبود. اما ترس، دیگر به چیزی احتیاج نداشت که دیده شود. در تمام بدنش پخش شده بود؛ سردیِ دستها، خشکی گلو، لرزش زانوها و آن احساس وحشتناکی که میگفت چیزی در تاریکی ایستاده و فقط منتظر است او متوجه حضورش شود و بعد، صدای قدمها آمد. آهسته. یکی. مکث. یکی دیگر. و بعد چند قدم همزمان. عقب رفت تا اینکه پشتش به دیوار خورد؛ دیگر نمیتوانست بدود. چشمهایش در تاریکی میگشتند، و آنوقت دیدشان. آدمهایی که از میان سایهها بیرون نمیآمدند؛ فقط کمکم معلوم میشدند. آنها از ابتدا آنجا بودند. منتظر. ساکت. بیعجله. یکی از آنها قدمی برداشت. دیگر عقب نرفت فقط نگاه کرد، وحشت در چهرهاش دیگر شبیه ترس نبود؛شبیه کسی بود که تمام امیدهایش را یکییکی از دست داده و حالا فقط منتظر آخرین نشانه است تا بفهمد کابوسی که ماهها از آن فرار کرده، واقعاً به پایانش رسیده است. کابوسی که پایانش حکم پایان زندگی ناچیزش را داشت اما در آن سوی سالن، جایی که نور چراغی ضعیف تنها بخشی از تاریکی را میشکافت، صندلیای قرار داشت. یک صندلی ساده، قدیمی. تنها یک صندلی بود و همین آن را ترسناک تر میکرد. انگار تمام آن انبار بزرگ برای یک نفر ساخته شده بود که قرار بود همانجا بنشیند و تماشا کند. در انتهای سالن، تاریکی آرام تکان خورد، ابتدا صدای قدمهایش شنیده شد؛ شمرده، آرام و با وقاری که انگار تمام انبار به حضورش عادت داشت. کتوشلوار تیرهاش بینقص بود. قامتش صاف و چهرهاش آرام؛ آنقدر آرام که ترسناکتر از هر خشمی به نظر میرسید. از کنار او گذشت، بیآنکه حتی نگاهی به او بیندازد. به صندلی نیمهروشن انتهای سالن رسید. لحظهای ایستاد، کت خود را مرتب کرد و با همان وقار آرام نشست، پا روی پا انداخت و دستش را روی دستهٔ صندلی گذاشت. سپس سر بلند کرد با چشم هایی که اطمینان را فریاد میزدند به او نگاه کرد.چند ثانیه سکوت کرد و بعد آرام گفت.
14 سبتمبر, 10:05
18 سبتمبر, ~04:50
