♪ܝِ݅ܝܦ̇ܝ̇ߺߊ
الذهاب إلى القناة على Telegram
209
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
لا توجد بيانات7 أيام
-1530 أيام
أرشيف المشاركات
چه می‌خواهم از دنیا؟گوشه‌ی دنجی که بی‌دغدغه باشد، و دیوارهایش در مقابل غم‌ها و تلخی‌های روزگار و خاطرات آدم‌ها حفاظ داشته باشد. جایی که من باشم و موسیقی و کتاب‌هایم، من باشم و بی‌خیالی‌ها، من باشم و آرامش، من باشم و تنهایی و ماه، و جهانی که با من کاری ندارد، و آدم‌هایی که سراغم را نمی‌گیرند. چه می‌خواهم از دنیا؟ مدتی به دور از شلوغی و دغدغه‌ها زیستن، کمی به حال خود بودن، کمی خلوت، کمی سکوت، کمی رفتن و بی‌خبر بودن …
تولدِ دوباره، در جامه‌ی نوربهار با آن قدمهای سنجیده‌اش آمد؛ مثل موجی از دلِ سالهای مرده جهیده. ناگهان زمین، آن زخمِ سردی که ماهها خودش را زیر سپیدِ بیقراری پنهان کرده بود، لبخند زد — و از دلِ این لبخند، هزار نشانهی سبز سر کشید. میگویی این شکفتن است؟ اشتباه نکن. این یک رستاخیز است. هر گلبرگ، امضای تازهایست بر قراردادی که روح با زندگی بسته؛ هر شکوفه، زخمیست که از طاقتِ سکوت سرریز شده و به رنگ درآمده. آری، بهار مرگِ خاموشِ زمستان است؛ اما آنقدر لطیف، آنقدر صبور، که در دلِ این مرگ، زندگی را به گهواره میگذارد. انگار زمین نفس عمیقی میکشد و با همان یک نفس، هزاران رازِ مدفون را آزاد میکند. و ما؟ ما هم مثل درختانی هستیم که ریشههایشان را در تاریکی نگه داشتهاند تا شاخههایشان به آسمان برسد. روح آدمی هم بهار میخواهد — لحظهای که از قفسِ تکرار بیرون بپرد، غبارِ روزهای سرد را از تن بتکاند و دوباره… دوباره ببیند که چهقدر میتواند سبز باشد. بهار به ما یاد میدهد که تولد دوباره لازم نیست عظیم باشد؛ گاهی کافیست یک بذرِ کوچکِ امید، در دلِ خاکِ خیسِ خاطرهها بیفتد — و تو صبر کنی، آنقدر صبور که معجزه، خودش سراغت بیاید.
پس اگر روزی دلت خسته شد، به یک شکوفه نگاه کن. او هم روزی، تنهایِ یخیِ شب بود؛ و حالا، سرودِ طلوع است._غـزل
هیچ چیز راحتم نمی‌کند. نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، نه لباس‌هایی که تازه خریده‌ام. نمی‌دانم چه کار کنم. بروم و سرم را به درخت‌ها بکوبم، داد بزنم، گریه کنم؛ نمی‌دانم.
فروغ فرخزاد
خداحافظی‌ها را شروع کنیم. خداحافظی از خاطراتی که دیگر مرورشان فایده‌ای ندارد. خداحافظی از رابطه‌هایی که تمام شده‌اند. از آدم‌هایی که دیگر نیستند. از جوانی‌ای که تمام شد. خداحافظی‌ها را که شروع کنیم، چند وقت غمگین خواهیم بود اما بعد از آن داستان‌های جدیدی را تجربه خواهیم کرد.
زنده باد عکس‌هایی که آپلود نکردیم،
خاطراتی که تعریف نکردیم، و لحضه‌هایی که هیچ کس نمی‌دونه اتفاق افتادن…
دوست دارم در شهری دائماً بارانی در کتابخانه ای بزرگ مدتی گم شوم اصلا کوچ کنم به جایی که ابر باشد خزان باشد سیگار باشد و ساز کلهر که بیرمق می نوازد... شاید هم گرامافون را روشن کنم و بنان گوش بدهم بی آنکه نگران فردا و پس فردا و هفته ی بعد باشم...
زنان در قوطی‌های خالی کنسرو، شمعدانی می‌کارند و در حلب‌های خالی روغن، درخت.
زنان همیشه همه‌چیز را از مرگ پس می‌گیرند.
