قَهوهُ‌ایِ

عشق؟ همین لحظاتِ ساده؛

به فراموشی سپردنِ خاطرات را، تو خوب به من آموختی.

با من از مهربونی حرف نزنید، من وقتی آمبولانس می‌بینم، برای کسی که نمی‌شناسمش دعا می‌کنم.

عشق، شجاعت به همراه می‌آورد و او ترسو ترین انسانِ تاریخ بود.

هر آدمی با یه نخی به زندگی وصله؛ نخِ منم "تویی"

‏من نه سر قضیه بودم نه تهش ولی همیشه اونی که زیر آوار بقیه جون داد، من بودم.

« دل به دل راه ندارد که اگر داشت، دلت لحظه ای یادِ من و این همه دلتنگی بود! » -صابر

حواست به چای‌ات نباشه سرد می‌شه چه برسه اونی که دوسش داری.

عشق، شجاعت به همراه می‌آورد و او ترسو ترین انسانِ تاریخ بود.

مگر می‌توان در خاورمیانه زندگی کرد و غمگین نبود؟ ما از این جهان، غم به ارث برده‌ایم...

خوشم می‌آمد او را نگاه کنم؛

من معشوقه‌ات بودم، بهترین دوستت.

«میانِ نفرین و دعا، تماشایت می‌کنم.»

چشم‌هایشان را دیده بودی؟ هرکدام پر از رنج و غم بود، اما با این حال، برایِ زندگی جنگیدند... در حین ناامیدی، برایِ آینده ای بی‌رنج و حسرت جنگیدند؛ اما نمی‌دانم چرا سهمِ آنهایی که می‌جنگند، همیشه خروار ها خاک است؟